Ο Ελληνισμός της Αρμενίας

Του Ελευθέριου Χαρατσίδη, διδάκτορος Εθνολογίας

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ πληθυσμός της σύγχρονης Αρμενίας, σύμφωνα με στοιχεία του 1989, ήταν περίπου 8.000 άτομα. Ο πληθυσμός αυτός συγκροτήθηκε από ομάδες, οι οποίες εμφάνιζαν κοινωνικοπολιτιστικές ιδιαιτερότητες που συνδέονταν με την εθνική ιστορία και τις ασχολίες τους στην προηγούμενη πατρίδα τους. Η διαμόρφωση του ελληνικού πληθυσμού της Αρμενίας ήταν το αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης και πολύπλοκης ιστορικής διαδικασίας που συνδεόταν τόσο με την ιστορία των περιοχών προέλευσης, όσο και με την ιστορία της ίδιας της Αρμενίας.




Μεταλλωρύχοι

Η έλευση των Ελλήνων στην Αρμενία και ειδικότερα στις βορειοανατολικές περιοχές της, συνδέεται με την εξόρυξη και την κατεργασία χαλκού. Η πείρα και η δεξιοτεχνία τους στο συγκεκριμένο τομέα, ήταν γνωστή στους τοπικούς πρίγκιπες οι οποίοι καλούσαν Ελληνες μεταλλωρύχους για να αναπτυχθούν τα μεταλλεία τους. Ετσι, το 1763 προσκλήθηκαν από την Αργυ- ρούπολη (Γκιουμουσχανέ) Ελληνες μεταλλωρύχοι, οι οποίοι οργάνωσαν τις εργασίες στα ορυχεία της μονής Αχταλά, όπου σχημάτισαν οικισμό. Μερικά χρόνια αργότερα, σε απόσταση 10 χιλ. από το σημείο αυτό και κοντά σε ένα μεγάλο χυτήριο

δημιουργηθηκε απο Ελληνες ο οικισμός Μαντάν, ενώ ο αριθμός των Ελλήνων στο εργοστάσιο Σαμλούγκ και το ορυχείο Μπιαντίκ που λειτούργησαν στην περιοχή τα επόμενα έτη, έφθανε τα 1.000 άτομα.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, η βασιλική κυβέρνηση δεν κατέβαλλε στους μεταλλωρύχους, οι οποίοι αντιμετώπιζαν ήδη δυσχέρειες, το συμφωνημένο ποσό για το χαλκό που παρέδιδαν. Οι εργαζόμενοι αναγκάσθηκαν να εγκαταλείψουν τα ορυχεία και ασχολήθηκαν με τη γεωργία, σχηματίζοντας σε απόσταση 10-30 χλμ. από τα εργοστάσια, τα χωριά Κόγκας και Γιαγκντάν.

Κατά τη διάρκεια του 19ου αι. Οι Ελληνες επιδίδονται στην κατεργασία μετάλλων στις περιοχές Ιτζεβάν και Ντιλιζάν, όπου χτίζουν δύο εργοστάσια. Στη συνέχεια περνούν στην επαρχία του Ζαγκεζούρ και αργότερα της Αλεξαντροπόλ. Η εσωτερική μετανάστευση που οφειλόταν στις έρευνες για τον εντοπισμό νέων κοιτασμάτων μετάλλων, οδήγησε στο σχηματισμό του οικισμού Νοβομιχάιλοβκα (σημερινό Ανκα- βάν, επαρχία Ραζντάν).


Στην επαρχία Ζαγκεζούρ, μια εταιρία Ελλήνων μεταλλουργών, ίδρυσε στη δεκαετία 1840, δύο εργοστάσια τα οποία στα τέλη του 19ου αι. εξελίχθηκαν σε μεγάλες μεταλλουργικές επιχειρήσεις. Στην ίδια επαρχία, τη δεκαετία 1850, κτίσθηκε ένα μεγάλο χυτήριο χαλκού που ανήκε στον Ελληνα Χαραλάμπη Κου

ντουροβ και σε δυο συνέταιρους του. Στην επαρχία Αλεξαντροπόλ, Ελληνες μεταλλουργοί οργάνωσαν το ορυχείο Σαγκάλι – Εϊλάρ μαζί με τον οικισμό Σισιμαντάν απ’ όπου το μετάλλευμα χαλκού πήγαινε για επεξεργασία στο Αλαβερντί.






Επαγγέλματα

Η μεγάλη εισροή Ελλήνων στην Αρμενία άρχισε μετά το ρωσοτουρ- κικό πόλεμο του 1827-1829 όταν μετοίκησε εκεί μεγάλος αριθμός Ελλήνων προσφύγων από τις περιοχές Καρς, Ερζερούμ και Μπαγιαζέτ. Οι περισσότεροι εγκαταστάθηκαν στην επαρχία της Αλεξαντροπόλ (σημερινό Λενινακάν κουμρί). Τότε δημιουργήθηκαν από Ελληνες αγρότες οι οικισμοί Σαριμπάς, Μπαϊ- τάρ και Μπαγιαντούρ, ενώ ελληνικός συνοικισμός («Ουρμνότς» ή «Ουινερί μαϊλά», δηλ. συνοικισμός των Ελλήνων») διαμορφώθηκε και μέσα στην ίδια την Αλεξαντροπόλ, όταν εγκαταστάθηκαν εκεί, το 1830 150 οικογένειες Ελλήνων. Η μεγάλη αυτή ομάδα προσφύγων αριθμούσε περισσότερους από 100 τεχνίτες και βιοτέχνες, μεταξύ των οποίων πολλοί ράφτες, καπελάδες, σιδεράδες, πελεκητές πέτρας κ.ά. Ενα από τα κυριότερα επαγγέλματα που ασκούσαν οι Ελληνες ήταν αυτό του κτίστη, με αποτέλεσμα να οικοδομηθούν υπέροχες εκκλησίες, μύλοι και κατοικίες. Ραγδαία ανάπτυξη παρατηρήθηκε και στο εμπόριο αφού τα καταστήματα που ανήκαν

στην ελληνικη κοινοτητα και στην εκκλησία (κτίστηκε το 1850 και ήταν αφιερωμένη στον Αγιο Γεώργιο) έφταναν τα 60.

Σύμφωνα με στοιχεία της απογραφής του 1897 στη βορειοανατολική Αρμενία (επαρχία Λορί) υπήρχαν περίπου 6000 Ελληνες, με κύριες ασχολίες την εξόρυξη μετάλλων και τη γεωργία. Αλλη περιοχή με συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς ήταν η επαρχία της Αλεξαντροπόλ (Λενινακάν, Κουρμί), με 2.500 περίπου Ελληνες. Στις περιφέρειες Νορμπα- γιαζέτ (περιοχή Ραζτάν) και Ζαγκε- ζούρ ζούσαν αντίστοιχα 179 και 380 Ελληνες.



20ς αιώνας

Τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αι., ο αριθμός των Ελλήνων της Αρμενίας μειώνεται και ένα τμήμα έρχεται στην Ελλάδα. Το 1931 στην Αρμενική Σοσιαλιστική Σοβιετική Δημοκρατία ζούσαν 4.302 Ελληνες εκ των οποίων 3.903 στη βορειοανατολική Αρμενία, 411 στην περιοχή Ραζτάν και 688 στην περιοχή Στεπαναβάν.

Εως το 1988, η βασικότερη ομάδα Ελλήνων, περίπου 4.450 άτομα, ήταν κατανεμημένη στις περιοχές: Λορί (κωμοπόλεις Μαντάν, Σαμλούγκ, Μπιαντίκ), Στεπαναβάν (χωριό Γιαγ- τάν) και Ραζτάν (χωριό Ανκαβάν). Μικρές ομάδες Ελλήνων (συνολικά 3.200 άτομα), ζούσαν στις πόλεις Ερεβαν, Λενινακάν (σημερινή Κουμρί), Κιροβακάν, Στεπαναβάν, Αλαβερντί και Ραζντάν.



Πηγή: Καθημερινή

Greek community brings all foundations under one roof

Bringing a total of 67 foundations under a single roof, the Greek community in Turkey has managed to get organized. ‘Such an entity existed 60 years ago,’ says one of the founders of the association, Dimitri Zotos. ‘We aim to build communication among foundations under the association’s roof. We will find out what the problems are and seek solutions,’ adds another founder, Anastasia-Sula Kapudağ
After a long struggle, Turkey’s Greek-descent Rum community is organizing and bringing 67 foundations under the roof of the Association for Supporting Rum Community Foundations, or Rum-VADER.

Located in the property of the Hagia Triada Church Foundation in Istanbul’s Taksim district, the association aims to resolve problems of the foundations with the assistance of experts. It will also organize cultural and social activities open to public.

Such an entity existed 60 years ago, said one the founding names of the institution, Dimitri Zotos, who is the president of the Kurtuluş Rum Orthodox Church Foundation in Istanbul’s Şişli district. “Sixty years ago, there was a high board supervising all foundations, but it was closed during the political turmoil in that period. We were unable to make elections from 1991 to 2008. Foundations are vulnerable to being exploited.”

Another founding member, Anastasia-Sula Kapudağ, summarized their objective as an effort to build communication between the foundations. “We will find out what the problems are and seek solutions through experts. We will also provide consultation for foundations with no income.”

Most Greek foundations are located in Istanbul and there are some real estate properties on Gökçeada and Bozcaada islands in the upper Aegean Sea.

Retrieval of historic buildings

The Justice and Development Party, or AKP, passed a bill on foundations in 2008 with a few regulations. Noting that the new law is crucial for the foundations, Zotos said, “Previously, we could not make elections in our foundations, but this problem was solved.”

“We were unable to close our schools even if they had no students and remained inactive. But the path has been cleared. We couldn’t receive donations from abroad, but now we can. The AKP government passed a ‘kind of revolutionary’ law. Of course, it has discrepancies, but I believe all will be fixed in time.”

Three historic Greek school buildings were closed in Istanbul recently. One of these buildings is the Kurtuluş Private Rum School, at which Zotos is both a teacher and the chairman of the foundation. “The closing is saddening, but we wanted it so because we didn’t have any students,” Zotos said. “There are a few students in classrooms and this has a negative impact on students’ psychologies. We are talking about historic buildings in the heart of Istanbul. They will be come back to life as culture centers, perhaps a guesthouse or a nursing home. Our goal is to keep these buildings up and running and provide income for the community’s institutions.”

Three historic schools to remain open

According to official data, the Greek population in Turkey stands at 3,000 and the number of Greek students is 200. The historic Zapyon, Zoğrafyan in Taksim and the Rum High School in Fener will be kept opened, Kapudağ said. “For now only Turkish citizens are being admitted to our schools. We want to give Greek students education opportunities after the required permissions are granted,” she said.

The schools announced to be closed recently included Ioakimian School in Fener, Private Arnavutköy Rum School (built in 1902) and Tatavla Boys School (built in 1887) in Sefa Square in Şişli.

Source : Hurriyet Daily News

Δίκη για το καθεστώς της νεκρής ζώνης στην Κύπρο

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΗΣ
ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑαπό το 1974 τίθεται υπό νομική αμφισβήτηση το καθεστώς της νεκρής ζώνης, μέσα από αγωγή που καταχώρησε ενδιαφερόμενη εναντίον της Κυπριακής Δημοκρατίας. Γυναίκα, ιδιοκτήτρια κατοικίας που βρίσκεται έναντι της Βρετανικής Υπάτης Αρμοστείας στη νεκρή ζώνη, αξιώνει με αγωγή που καταχώρησε στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας αποζημιώσεις ύψους 350.000 ευρώ για απωλεσθέντα ενοίκια. Η ιδιοκτήτρια αναφέρει ότι τα Ηνωμένα Έθνη την εμποδίζουν από του να αξιοποιήσει την κατοικία της και γι' αυτό έχει απώλεια εσόδων τα τελευταία 37χρόνια.
Σημειώνεται ότι το υποστατικό χρησιμοποιείτο από τον Γενάρη του 2001 έως τον Δεκέμβρη του 2004 από τα Ηνωμένα Έθνη, ωστόσο στη συνέχεια το εγκατέλειψαν. Η αγωγή καταχωρήθηκε το 2007 και χθες ήταν ορισμένη η ακρόασή της ενώπιον δικαστηρίου.

Μεταξύ άλλων, πέραν των αποζημιώσεων, αναμένεται να ξεκαθαρίσει νομικά το ερώτημα ποιος έχει τη νομική ευθύνη για τη διαχείριση της νεκρής ζώνης και κατ’ επέκταση τα ενοίκια που έχουν απωλεστεί μέχρι σήμερα και κυρίως αν η Δημοκρατία είναι υπόλογος μέσω των Ηνωμένων Εθνών (εκχώρηση της δικαιοδοσίας). Μέχρι σήμερα έχουν καταθέσει στο δικαστήριο η ενάγουσα, η μητέρα της και ένας εκτιμητής. Το ακίνητο βρίσκεται στη γωνία των οδών Σάββα Ροτσίδη και Νίκου Πολίτη, έναντι της Υπάτης Αρμοστείας.

Από πλευράς της Δημοκρατίας έχουν καταθέσει ένας λειτουργός του Κτηματολογίου, ο οποίος ανέφερε ότι η ενοικιαστική αξία των ακινήτων στη νεκρή ζώνη είναι μηδέν, καθώς και ένας λειτουργός του Τμήματος Δημοσίων Έργων. Χθες αναμενόταν να καταθέσει λειτουργός του Υπουργείου Εξωτερικών, ωστόσο κρίθηκε πως η μαρτυρία του δεν ήταν απαραίτητη. Το δικαστήριο έχει ορίσει τις 12 Μαΐου ως ημέρα που οι δύο πλευρές θα αγορεύσουν πριν την έκδοση της απόφασής του.

Σημειώνεται ότι είναι η πρώτη φορά που εγείρεται τέτοιο θέμα ενώπιον της Δικαιοσύνης και το αποτέλεσμα θα είναι καθοριστικό και για άλλους ιδιοκτήτες ακινήτων εντός της νεκρής ζώνης.
Source : ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Το ξεκλήρισμα των εγκλωβισμένων στην Καρπασία της Κύπρου

ΤΟΥΒΑΣΟΥΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Οι κάτοικοι των χωριών της χερσονήσου της Καρπασίας σε ορισμένα χωριά μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού και είναι κυριολεκτικά ζήτημα χρόνου να εξαφανιστούν αν ληφθεί υπόψη το γεγονός πως ποσοστό πέραν του 40% των εγκλωβισμένων είναι συνταξιούχοι.




Με βάση τα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών στο Ριζοκάρπασο απέμειναν 241 εγκλωβισμένοι, στην Αγία Τριάδα 85, στον Άγιο Θέρισσο 6, στον Άγιο Αντρόνικο 2 και στο Λεονάρισσο 4. Συνολικά τον Σεπτέμβριο του 1974 στην Καρπασία υπήρχαν 20.000 Ελληνοκύπριοι εγκλωβισμένοι σε σχέση με 338 που υπάρχουν σήμερα.

Η πολιτική της άλλης πλευράς, όπως προκύπτει και εκ του αποτελέσματος, ήταν η εκδίωξη όλων των Ελληνοκυπρίων ή η παραμονή αριθμού ο οποίος δεν θα επηρέαζε τον εποικισμό των κατεχομένων.

Με βάση τα στοιχεία που είχαν κατατεθεί από το Γ.Γ.του ΟΗΕ στο Συμβούλιο Ασφαλείας μεταξύ 1974-2001, ο αριθμός των εγκλωβισμένων μειώθηκε ως εξής:

Τον Σεπτέμβρη του 1974 υπήρχαν 20.000 εγκλωβισμένοι, τον Οκτώβρη μειώθηκαν στις 15.000, τον Ιούνη του 1975 μειώθηκαν στους 10.500 και το Δεκέμβρη του ιδίου χρόνου έπεσαν κάτω από τις 10.000 και συγκεκριμένα έμειναν 9.000. Τον Ιούνη του 1976απέμειναν 7.371, τον Οκτώβρη 4.817 και το Δεκέμβρη του ιδίου χρόνου έμειναν 3.631. Τον Ιούνη του 1977 έπεσαν στις 2.000 και τον Οκτώβρη έμειναν 1.882 για να μείνουν 1814 μέχρι το Δεκέμβριο του ιδίου χρόνου. Τον Μάιο του 1978 απέμειναν 1731, το Νοέμβριο 1.602 και τον Δεκέμβρη 1.572. Τον Μάιο του 1979 έμειναν 1.548, το Νοέμβριο 1.482 και τον Δεκέμβρη 1.421. Τον Ιούνιο του 1980 έμειναν 1.314, το Νοέμβριο 1.210 και τον Δεκέμβριο 1.206. Τον Μάιο του 1981 έμειναν 1.180, το Νοέμβριο 1.086 και τον Δεκέμβριο 1.076. Τον Ιούνιο του 1982 έμειναν 1.050, και τον Δεκέμβριο έπεσαν για πρώτη φορά κάτω από τους 1.000 και έκτοτε δεν επανήλθαν. Τον Μάιο του 1983 έμειναν 921 εγκλωβισμένοι, τον Ιούνιο 914 και το Δεκέμβριο 879. Τον Ιούνη του 1984 έμειναν 844 και τον Δεκέμβρη έμειναν 788. Τον Μάιο του 1985 έμειναν 767 και το Νοέμβριο 727.

Το 1986 έμειναν 723 και το Νοέμβριο 699. Τον Μάιο του 1987 έμειναν 678 και το Νοέμβριο 661. Τον Μάιο του 1988 έμειναν 652 και το Νοέμβριο 639. Τον Μάιο του 1989 έμειναν 620 και τον Δεκέμβριο 611. Τον Μάιο του 1990 απέμειναν 593 και τον Δεκέμβριο 597. Τον Μάιο του 1991 έμειναν 576 και το Νοέμβριο 564. Τον Μάιο του 1992 έμειναν 551 και τον Δεκέμβριο 544. Τον Ιούνιο του 1993 έμειναν 534 και το Νοέμβριο αυξήθηκαν στους 544. Τον Ιούνιο του 1994 έμειναν 535 και τον Δεκέμβριο 527. Τον Ιούνιο του 1995 έμειναν 520 και τον Δεκέμβριο 492. Τον Ιούνιο του 1996 έμειναν 487 και τον Δεκέμβριο 486. Τον Ιούνιο του 1997 έμειναν 479 και τον Δεκέμβριο 477. Τον Ιούνιο του 1998 έμειναν 462 και τον Δεκέμβριο 458.

Τον Ιούνιο του 1999 έμειναν 453 και το Νοέμβριο 432. Τον Μάιο του 2000 έμειναν 427 και τον Δεκέμβριο 428, όσοι καταμετρήθηκαν και τον Μάιο του 2001.

Εγκλωβισμένοι δεν υπήρχαν μόνο στην Καρπασία αλλά και σε άλλες περιοχές. Συγκεκριμένα στις 4 Αυγούστου 1975 υπήρχαν 136 εγκλωβισμένοι στην Κερύνεια, 47 στο ξενοδοχείο DΟΜΕ(επίσης στην Κερύνεια), 451 στο Μπέλλα Πάις, 180 στον Άγιο Επίκτητο, Πέντε στην Αγία Ειρήνη, 16 στο Διόριος, 19 στη Θέρμια, 109 στο Καζάφανι, 54 στον Καραβά, 35 στο Καράκουμι, 5 στον Κορμακίτη (Ελληνοκύπριοι), 131 στη Λάπηθο και 46 στη Μύρτου. Συνολικά στην επαρχία Κερύνειας υπήρχαν 1.223 εγκλωβισμένοι. Όσον αφορά τους Μαρωνίτες υπήρχαν 979 εκ των οποίων 65 στον Ασώματο, 79 στα Καρπάσια και 835 στον Κορμακίτη. Στην επαρχία Αμμοχώστου υπήρχαν 7.733 εκ των οποίων 13 στον Απόστολο Αντρέα, 542 στον Άγιο Ανδρόνικο, 29 στον Άγιο Θεόδωρο, 1.010 στην Αγία Τριάδα (σήμερα έμειναν 85), 261 στο Βασίλι, 387 στο Βαθύλακα, 32 στη Βοκολίδα, 30 στα Γαστριά, 1.841 στη Γιαλούσα, 360 στην Επτακώμη, 28 στο Κοιλάνεμος, 137 στην Κώμα του Γιαλού, 148 στην Κώμη Κεπήρ, 423 στο Λεονάρισσο (σήμερα τέσσερις), 146 στη Λυθράγκωμη, 108 στη Μελάναγρα, 173 στη Νέτα, 94 στο Πατρίκι, 1.925 στο Ριζοκάρπασο και 46 στην Ταύρου.

Εξάλλου, υπήρχαν άλλοι τρεις στον Απόστολο Βαρνάβα και 123 στο Τρίκωμο. Συνολικά ο αριθμός των εγκλωβισμένων ανερχόταν στους 10.071 εκ των οποίων οι 979 Μαρωνίτες.

Η ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΤΗΣ 3ης ΒΙΕΝΝΗΣ
Με βάση τη Συμφωνία της 3ης Βιέννης (31 Ιουλίου-2 Αυγούστου 1975) ο αριθμός των Ελληνοκυπρίων στα υπό την κατοχή του τουρκικού στρατού εδάφη δεν θα έπρεπε να αλλοιωθεί σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με το τι ίσχυε το 1974 αφού πρόνοιες της συμφωνίας περιελάμβαναν και τα εξής: -Ο κ. Ντενκτάς επαναβεβαίωσε και συμφωνήθηκε ότι οι Ε/κ που βρίσκονται τώρα στον Βορρά είναι ελεύθεροι να παραμείνουν εκεί και ότι θα τους δοθεί κάθε βοήθεια να διάγουν κανονική ζωή περιλαμβανομένων διευκολύνσεων για εκπαίδευση, για άσκηση της θρησκείας τους, όπως επίσης και ιατρική περίθαλψη από δικούς τους γιατρούς, καθώς και ελευθερία διακίνησης στον Βορρά. -Η ΟΥΝΦΙΚΥΠ θα έχει ελεύθερη και κανονική προσπέλαση στα ελληνοκυπριακά χωριά και οικισμούς που βρίσκονται στον Βορρά. -Σε σχέση με την εφαρμογή της παραπάνω συμφωνίας θα δοθεί προτεραιότητα στην επανένωση οικογενειών που μπορεί να συνεπάγεται μετακίνηση ενός αριθμού Ελληνοκυπρίων που βρίσκονται στον Νότο, προς τον Βορρά.

Source :ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ

Περιουσιακές διευθετήσεις στον Πόντο

Turkey has agreed to a “friendly settlement” in a 50-year-old land dispute with the residents and their descendants of a small neighborhood in Samsun following mediation from the European Court of Human Rights.

Ankara will pay 5,000 euros to three of the complainants, as well as 3,500 euros to the other 100 complainants in the land case that dates from 1961. Turkey has also agreed to pay 3,000 euros in lawyers’ fees, bringing the total compensation figure to 368,000 euros.

By agreeing to the “friendly settlement,” Turkey will avoid another potential case being decided against it at the European court in Strasbourg. It is also expected that the settlement could form a precedent for similar cases in the future.

The case, which was originally opened by residents from Yörükler, a neighborhood in the Black Sea province’s Ondokuzmayıs district, was taken to the European court in 2006 after lawyers argued that the inhabitants’ right to a fair trial was violated by the failure of judicial authorities to settle a land registry case for a 3,782-hectare piece of land “within a reasonable period of time.”

The European court first asked Ankara in September 2009 whether it would prefer to settle out of court rather than be sentenced again.

Turkey has received some of the most convictions among all European countries bound by the Strasbourg-based court.

The court accepted the application in 2009 and asked Ankara in September whether they wanted a “friendly settlement” with the other side. By choosing the “friendly settlement” option with the complainants through the court, Ankara was able to avoid receiving a sentence for violating the right to a fair trial in front of the European court. The decision by Ankara serves as a model for the right holders who are in similar conditions in the region.

In the lobbies of the European court, when the judicial opinion of the court concerning a fair trial was taken into consideration, it was signaled that every other choice except a friendly settlement meant a conviction for Ankara.

On the subject of the length of time it takes to process a court case, Turkey carries the trait of being the second-most European country sentenced by the European court, following Italy.

Source : Hurriyet Daily News

Αποζημίωση και επιστροφή ακινήτων στην Τένεδο

Του ανταποκριτή μας Α. Αμπατζή
Ολοκληρώθηκε υπέρ της κοινότητας της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Τένεδο η διαδικασία αποζημίωσης και επιστροφής των ακινήτων που είχαν δημευθεί, μετά από απόφαση που είχε λάβει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ).Η διαδικασία ολοκληρώθηκε μετά την απόφαση που έλαβε προχτές 30 Μαρτίου Πρωτοδικείο στην Τένεδο (διαδικασία κτηματογράφησης), αλλά με τρόπο πρωτότυπο, αφού οι τουρκικές αρχές είχαν εφαρμόσει την απόφαση του ΕΔΑΔ προτού ακόμη συνέλθει το τουρκικό Δικαστήριο, το οποίο αποφάσισε ότι δεν υπάρχει αντικείμενο δίκης.
Το ΕΔΑΔ στις 6 Οκτωβρίου 2009 είχε κρίνει ότι έχει παραβιαστεί το δικαίωμα ατομικής ιδιοκτησίας λόγω της δήμευσης οκτώ ακινήτων της κοινότητας, η οποία είχε κάνει ισάριθμες προσφυγές. Από αυτές για τις πέντε περιπτώσεις το ΕΔΑΔ επιδίκασε αποζημίωση 173.000 ευρώ, ενώ για τα υπόλοιπα τρία ακίνητα έκρινε ότι πρέπει να επιστραφούν.
Μετά την απόφαση αυτή του ΕΔΑΔ, η κλασσική νομική διαδικασία ήταν να ζητηθεί αναψηλάφηση από το τουρκικό δικαστήριο που είχε αποφασίσει τη δήμευση. Πράγμα που ζητήθηκε από πλευράς κοινότητας. Η δίκη είχε οριστεί για τις 30 Μαρτίου.
Η τουρκική πλευρά, στις 27 Απριλίου 2010 είχε καταβάλει το ποσό των 173.000 ευρώ που είχε επιβληθεί ως πρόστιμο. Ένα χρόνο αργότερα και προτού περιμένει την αναψηλάφηση στο δικαστήριο, προχώρησε και στην κτηματογράφηση υπέρ της κοινότητας, δηλαδή στην επιστροφή των τριών ακινήτων.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2011 η διεύθυνση δημοσίων κτημάτων της νομαρχίας Δαρδανελίων με έγγραφό της προς τη διοίκηση επαρχίας της Τενέδου ζήτησε την "άμεση μεταβίβαση" των τίτλων των τριών ακινήτων στην κοινότητα, δηλαδή την εγγραφή τους στο κτηματολόγιο, υπέρ της κοινότητας. Στο έγγραφο γινόταν λόγος για την απόφαση του ΕΔΑΔ.
Μία μέρα αργότερα, στις 4 Φεβρουαρίου, η διοίκηση επαρχίας ζήτησε την εγγραφή των τίτλων από τη διεύθυνση κτηματολογίου Τενέδου. Στο έγγραφο αυτό αναφέρθηκαν λεπτομερώς οι περιπτώσεις των πέντε ακινήτων για τα οποία καταβλήθηκε η αποζημίωση των 173.000 ευρώ και των τριών ακινήτων η μεταβίβαση των οποίων ζητήθηκε. Τελικά η διεύθυνση κτηματολογίου, στις 8 Φεβρουαρίου 2011 προχώρησε στην εγγραφή των τίτλων υπέρ της κοινότητας.
Σύμφωνα με μία άποψη, στο γεγονός ότι η Τουρκία προχώρησε στην άμεση διευθέτηση της υπόθεσης και την εφαρμογή της απόφασης του ΕΔΑΔ ως προς την εγγραφή των τίτλων, συνέβαλε το ότι ήταν η περίοδος κατά την οποία είχε την προεδρία στο Συμβούλιο της Ευρώπης, στο οποίο υπάγεται το ΕΔΑΔ. Η Τουρκία ανέλαβε την εξάμηνη προεδρία στις 10 Νοεμβρίου 2010.
Μετά από όλα αυτά, το Δικαστήριο στην Τένεδο συνήλθε προχτές μετά το αίτημα αναψηλάφησης, αλλά αποφάσισε ότι δεν υπάρχει αντικείμενο για τι δίκη, αφού στο μεταξύ έχει εφαρμοστεί η απόφαση του ΕΔΑΔ. Την άποψη αυτή εξέφρασαν κατά την ακροαματική διαδικασία οι δικηγόροι και της κοινότητας, αλλά και του τουρκικού θησαυροφυλακίου. Η απόφαση είναι εφέσιμη.
Την όλη υπόθεση χειρίστηκε από πλευράς κοινότητας ο δικηγόρος Ιωάννης Κτιστάκις, νομικός σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και ο τούρκος συνεργάτης του Τζεμ Σοφούογλου οι οποίοι είχαν χειριστεί και την υπόθεση της επιστροφής του κτιρίου του Ορφανοτροφείου Πριγκήπου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ενώπιον του ΕΔΑΔ.
http://web.ana-mpa.gr

Διάλεξη για την ελληνική διάλεκτο της Καππαδοκίας

Διάλεξη με τίτλο «Επανεξετάζοντας τον κάπως διαφορετικό αλλά παρόλα αυτά ελληνικό χαρακτήρα της διαλέκτου της Καππαδοκίας» (Revisiting the somewhat different but nevertheless Greek character of the dialect of Cappadocia» θα δώσει ο Πέτρος Καρατσαρέας, ερευνητής του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ (τμήμα Γλωσσολογίας), τη Δευτέρα 4 Απριλίου. Σύμφωνα με τον ομιλητή, τα ελληνικά της Καππαδοκίας είναι μια μοντέρνα ελληνική διάλεκτο που μιλιόταν στο οροπέδιο της Καππαδοκίας από μια πληθυσμιακή ομάδα ορθόδοξων Ελλήνων μέχρι το 1924, οπότε υπεγράφη η Συνθήκη της Λοζάνης και οι άνθρωποι αυτοί μεταφέρθηκαν σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Πολύ πριν από το γεγονός αυτό, όμως, οι ελληνόφωνοι της Καππαδοκίας είχαν έρθει σε επαφή με τους τουρκόφωνους πληθυσμούς. Πιο συγκεκριμένα, πρόκειται να αναφερθεί στην εποχή που οι Σελτζούκοι Τούρκοι εισβάλλουν σε διάφορες περιοχές της Μικράς Ασίας, αλλά και παλιότερα, πριν το 1071, όταν τα βυζαντινά στρατεύματα ηττώνται στη Μάχη του Μάντζικερτ.

Η απομόνωση ωστόσο των ελληνόφωνων πληθυσμών της περιοχής, που ήταν αποτέλεσμα διαφόρων γεγονότων (όπως ο διαχωρισμός των Καππαδόκων από το ελληνικό διοικητικό κέντρο της Κωνσταντινούπολης, ο εξελληνισμός του μεγαλύτερου τμήματος της Μικράς Ασίας και η επακόλουθη διάλυση και πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1453), βοήθησε στην ανάπτυξη της διαλέκτου.

Η διάλεκτος παρουσιάζει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχουν ρίζες στα πιο πρώιμα στάδια της ιστορίας της ελληνικής γλώσσας, καθώς και πολλές μοναδικές γραμματικές ιδιαιτερότητες. Όπως για παράδειγμα, η απώλεια της διάκρισης του γένους στα ουσιαστικά σε αρσενικό, θηλυκό και ουδέτερο.

Στη διάλεκτο αυτή όλα τα ουσιαστικά συμπεριφέρονται ως ουδέτερα, καθώς συνδυάζονται με ουδέτερα άρθρα και επίθετα. Για παράδειγμα, στα καππαδοκικά λένε «καλό άνθρωπος» και «το θύρα», όταν στην πρότυπη ελληνική γλώσσα λέμε «καλός άνθρωπος» και «η θύρα».

Σύμφωνα με τους ερευνητές και κυρίως τον MacGillivray Dawkins, ο οποίος έχει μελετήσει ευρέως τη διάλεκτο της Καππαδοκίας, τέτοιες ιδιαιτερότητες θυμίζουν τη δομή της τουρκικής γραμματικής. Ο ίδιος μάλιστα είχε δηλώσει χαρακτηριστικά:

«Το σώμα της διαλέκτου έχει παραμείνει ελληνικό, η ψυχή της όπως είναι τουρκική», άποψη που έχει επικρατήσει στην ακαδημαϊκή βιβλιογραφία μέχρι σήμερα. Η εκδήλωση γίνεται στο πλαίσιο των διαλέξεων Upper House Seminars της Βρετανικής Σχολής Αθηνών
Source : http://www.protothema.gr

...

Επιστολή προς τον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας από τους Ελληνες της διασποράς

Οι Έλληνες της διασποράς καταγγέλλουν τον Πάγκαλο για τις θέσεις του στην ονομασία των Σκοπίων με επιστολή που απέστειλαν προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, τον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου, στο Ελληνικό Κοινοβούλιο και σε όλα τα ΜΜΕ της Ελλάδας.

Η επιστολή
Ανοιχτή Επιστολή των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου για τις δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης κ. Θεόδωρου Πάγκαλου στο θέμα του ονόματος της ΠΓΔΜ
21 Μαρτίου 2011

Τα μέλη των Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου εκφράζουν την αγανάκτησή τους για τις άστοχες δηλώσεις του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης Θεόδωρου Πάγκαλου σχετικά με το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων.

Η υπόθεση της υποκλοπής του ονόματός μας από τους βόρειους γείτονες για να στηρίξουν την μεγάλη τους απάτη, ότι είναι Μακεδόνες, δεν είναι «γελοία» υπόθεση όπως ισχυρίστηκε ο κ. Πάγκαλος στις δηλώσεις του, και αν τους «αφήσουμε να λέγονται όπως θέλουν» εμείς οι ίδιοι υπογράφουμε την ήττα μας σε ένα τόσο μεγάλο εθνικό θέμα. Ιδιαίτερα δε τη στιγμή που οι Σκοπιανοί μας σέρνουν στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης κατηγορώντας τη χώρα μας για δήθεν παραβίαση της ενδιάμεσης συμφωνίας στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ το 2008, ενώ αυτοί έχουν παραβιάσει τους όρους της συμφωνίας αμέτρητες φορές από τη στιγμή που την υπέγραψαν.

Εάν τα σχόλια του κ. Πάγκαλου προς στον Αμερικανό Πρέσβη κ. Speckhard, αληθεύουν όπως δημοσιεύτηκαν από τα έγγραφα του Wikileaks, τότε ο κ. Αντιπρόεδρος έχει εντελώς παρεξηγήσει αυτό το σοβαρό εθνικό ζήτημα. Ο Αντιπρόεδρος σύμφωνα με το Wikileaks, είπε: «είναι τιμή για την Ελλάδα η γειτονική χώρα να θέλει να ονομαστεί Μακεδονία» και επίσης πρόσθεσε πως «ο φόβος του Σκοπιανού αλυτρωτισμού είναι υπόθεση γελοία που μόνον η δεξιά ενδιαφέρεται γιατί θυμάται τον εμφύλιο πόλεμο και πιστεύει πως οι κομμουνιστικές δυνάμεις θα επιτεθούν από τα σλαβικά κράτη». Τα ανεύθυνα σχόλιά του κ. Αντιπροέδρου έχουν απαξιώσει και μεταφέρει το θέμα του ονόματος της γειτονικής χώρας σε πολιτική κομμάτων, απορρίπτοντας κάθε λογική.

Ο κ. Αντιπρόεδρος πρέπει να γνωρίζει πως διάφοροι πολιτικοί και διπλωμάτες της ΠΓΔΜ έχουν οι ίδιοι παραδεχτεί πως είναι Σλάβοι. Μεταξύ πολλών ο πρώην Πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας Κίρο Γκλιγκόροφ είπε: «Είμαστε Σλάβοι και ήρθαμε στην περιοχή τον έκτο αιώνα μ.Χ. Δεν είμαστε απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων». Άλλωστε ο ειδικός μεσολαβητής του ΟΗΕ για το θέμα του ονόματος της γειτονικής χώρας, κ. Matthew Nimetz σε συνάντηση που είχε με την Παμμακεδονική ΗΠΑ στις 11 Μαρτίου 2011, συμφώνησε με την αντιπροσωπεία πως οι Σκοπιανοί είναι Σλάβοι. Περίπου 400 ακαδημαϊκοί και ερευνητές παγκοσμίου φήμης απ’ όλον τον κόσμο μη Έλληνες και Έλληνες στην επιστολή τους προς τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ομπάμα αποσαφηνίζουν: «Η κοινωνία μας από κοινού δεν μπορεί να επιβιώσει όταν η ιστορία αγνοείται, πολύ λιγότερο δε όταν η ιστορία κατασκευάζεται για να εξυπηρετήσει αμφίβολα κίνητρα». Ξένες προσωπικότητες στον πολιτικό, διπλωματικό και ακαδημαϊκό χώρο σέβονται την ιστορία. Ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης δεν σέβεται την Ελληνική ιστορία;

Οι διαδοχικές κυβερνήσεις της Ελλάδας με την απόλυτη απραξία τους και τώρα με τα άστοχα σχόλια του κ. Πάγκαλου έχουν συμβάλλει στην αδιαλλαξία της ΠΓΔΜ και θέτουν σε κίνδυνο τα συμφέροντα της Ελλάδος. Η δε ΠΓΔΜ η οποία προωθεί την ένταξή της σε διάφορους διεθνείς φορείς παραμένοντας αδιάλλακτη για μια ιστορία που δεν της ανήκει, μπροστά σ’ ένα ευρωπαϊκό ιστορικά καταρτισμένο περιβάλλον θα μείνει ανυπεράσπιστη και απογυμνωμένη από τις ψευδαισθήσεις ενός ιστορικού παρελθόντος που δεν ήταν ποτέ δικό της.

Τι πρόκειται να συμβεί όμως όταν ο καταλύτης (η οικειοποίηση της Μακεδονικής ιστορίας) ο οποίος δημιουργήθηκε για να συγκρατήσει πολιτικά τους σλάβους πολίτες της ΠΓΔΜ για την δήθεν διατήρηση της σταθερότητας στη χώρα τους, δεν υπάρχει πια; Έχει μήπως σκεφτεί ο κ. Αντιπρόεδρος και οι λοιποί που ενθαρρύνουν την αδιαλλαξία των Σκοπίων πως η στάση τους μεταφράζεται από την γειτονική χώρα ως ένδειξη συνειδητοποίησης του «Μακεδονισμού» τους εκ μέρους των Ελλήνων; Και το τελικό αποτέλεσμα πιο θα είναι; Μπορεί αυτή η χώρα να σταθεί στα πόδια της και να προοδεύσει στον 21 αιώνα με λάθος βάσεις και θεμέλια;

Ο Αντιπρόεδρος της Ελληνικής Κυβέρνησης με τις ατυχείς, ανεύθυνες και άστοχες δηλώσεις του όχι μόνον προσβάλλει το Μακεδονικό ελληνισμό σε όλα τα μήκη και πλάτη της οικουμένης, αλλά στερεί από τη γειτονική χώρα.την ευκαιρία να βρει τη δική της κουλτούρα και πολιτισμό και να συνυπάρξει ειρηνικά με όλους τους γείτονές της.

Οι Μακεδόνες της Διασποράς καταδικάζουν σφοδρά τις δηλώσεις του κυρίου Πάγκαλου και καλούν τον πολιτικό κόσμο της γενέτειρας να πράξει το ίδιο και δηλώνουν πως δέχονται οποιαδήποτε ονομασία για το κράτος, λαό και γλώσσα της ΠΓΔΜ εφ’ όσον δεν περιέχει τον όρο Μακεδονία ή τα παράγωγά του. Επίσης ζητούν από τον Πρωθυπουργό να αποσαφηνίσει αν τα ανεύθυνα σχόλια του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης έχουν άμεση σχέση με την επίσημη θέση της κυβέρνησης, ζητούν δε να λάβει τα απαιτούμενα μέτρα για να μην διασύρεται η χώρα μας διεθνώς με τέτοιου είδους σχόλια όπως του κ. Πάγκαλου.
Με βαθύτατη λύπη,

Πρόεδρος Επιτροπής Παμμακεδονικών Ενώσεων Υφηλίου-Νίνα Γκατζούλη
Παμμακεδονική Ένωση ΗΠΑ-Δρ. Αντώνιος Παπαδόπουλος, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Αυστραλίας-Δημήτρης Μηνάς, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Καναδά-Χαράλαμπος Μουτουσίδης, Πρόεδρος
Παμμακεδονική Ένωση Ευρώπης-Αρχιμανδρίτης Παντελεήμων Τσορμπατζόγλου, Πρόεδρος
Μακεδονικά Τμήματα Αφρικής-Αμύντας Παπαθανασίου, Πρόεδρος

Κοινοποίηση:
Πρόεδρο Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια,
Πρωθυπουργό Ελλάδας κ. Γεώργιο Παπανδρέου,
Ελληνικό Κοινοβούλιο

Source : kostasxan.blogspot

Η Ιμβρος χτές και σήμερα

Φάνης Μαλκίδης
Μέρος της ομιλίας στην παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Λεκάκη για την Ίμβρο.

Η τριχοτόμηση της Θράκης, επισφραγίστηκε στη Λωζάννη, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη (και) η Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών». Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του πρωτοκόλλου από 1ης Μαΐου 1923, θα γινόταν υποχρεωτική ανταλλαγή των χριστιανών Τούρκων υπηκόων με τους μουσουλμάνους Ελληνικής υπηκοότητας ενώ εξαιρέθηκαν οι μουσουλμανικές μειονότητες της Θράκης και οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου.
Για τις Θρακικές Σποράδες υπήρξε πρόνοια από τη Συνθήκη της Λωζάννης για αυτονομία (άρθρο 14), η οποία όμως δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Την επαύριον της Συνθήκης η ελληνική μειονότητα στην Ίμβρο, Τένεδο και Κωσταντινούπολη, «τελεί υπό διωγμόν». Η Τουρκία απαγορεύει στους Έλληνες την άσκηση 30 επαγγελμάτων μεταξύ αυτών του πλανόδιου πωλητού, του θυρωρού, του κουρέα, του σερβιτόρου, του μουσικού, του φωτογράφου και μεταγενέστερα με άλλους νόμους απαγορεύθηκαν, αυτά του ιατρού, του ασφαλιστού, όπως και η δυνατότητα της εκμίσθωσης δωματίου.

Το 1934 με το νόμο 2596 απαγορεύεται στους Έλληνες κληρικούς να φορούν ράσα εκτός της εκκλησίας και το ίδιο έτος υποχρεώνονται οι Έλληνες να τουρκοποιήσουν τα ονόματά τους. Το 1935 εκδίδεται ο νόμος 2762 περί βακουφίων ,η διοίκηση των μειονοτικών σχολών και των ευαγών ιδρυμάτων ανατίθεται στον «μοναδικό επίτροπο» που διορίζεται από τις τουρκικές αρχές. Aκόμη αυτά τα ιδρύματα αναγκάστηκαν να υποβάλλουν δηλώσεις με τα περιουσιακά τους στοιχεία, που έμεινε γνωστό ως «δηλωτικό του 1936» και το 1939 οι μειονοτικοί αθλητικοί σύλλογοι υποχρεώνονται να ενωθούν με τουρκικούς.


Στην Ίμβρο απαγορεύεται η κτηνοτροφία και η αλιεία στο νησί το οποίο μετατρέπεται σε ανοιχτή φυλακή. Οι Έλληνες εξαναγκάζονται σε φυγή η οποία κορυφώνεται σε διάφορες περιόδους, όπως σ΄ αυτήν της επιβολής του φόρου περιουσίας (varlik vergisi) το 1942, ο οποίος προετοίμασε το 1955 και το 1964. Μέσα σε δύο μήνες από την επιβολή του νόμου ( Δεκέμβριος 1942 - Ιανουάριος 1943), είχαν αλλάξει χέρια χιλιάδες ακίνητα, τα έσοδα μέσα σε δύο μήνες ήταν 221 εκατομμύρια λίρες, όταν από το φόρο για τα αγροτικά προϊόντα την περίοδο 1944-1948 για όλη την τουρκική επικράτεια ήταν 229 εκατομμύρια λίρες. .Όλα τα έσοδα από το φόρο εναντίον των Ελλήνων κατατέθηκαν στην κρατική αγροτική Τράπεζα (Ζιράτ), η οποία λειτουργεί από το Φεβρουάριο του 2009, στη Θράκη.

Έτσι η Ίμβρος όπως και η Τένεδος ερήμωσε από τους Έλληνες, αν και πολλοί εντός και εκτός Τουρκίας ρωτούν υποκριτικά το γιατί. Βεβαίως τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία τάση επιστροφής με την επισκευή των οικιών των Ιμβρίων, οι οποίοι ωστόσο αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα και εμπόδια σχετικά με το ιδιοκτησιακό, καθώς και σε οτιδήποτε σχετίζεται με την ολοκληρωμένη επανεγκατάστασή τους.

Πέρα το συναισθηματισμό, το ζήτημα των Θρακικών Σποράδων, της Ίμβρου και της Τενέδου οφείλουμε να το θέσουμε στη πραγματική του διάστασή του. Δηλαδή πως ένας ακόμη ελληνικός τόπος εγκαταλείφθηκε μετά από ένα οργανωμένο σχέδιο εκδίωξης των Ελλήνων. Κάθε άλλη προσέγγιση δηλώνει άγνοια και πολλές φορές και σκοπιμότητα.
Source : infognomonpolitics

Φραγκοκρατία και Ελληνισμός

Ίσως διαβάζοντας τον τίτλο του παρόντος κειμένου, να πέρασε από το νου σας η ιδέα, πως το περιεχόμενο του άρθρου μας σχετίζεται με κάποια πιθανή επέλαση ή βόλτα ή όπως θέλετε πείτε το, των θρυλικών ιπποτών του σταυρού στην Ελλάδα. Μερικοί από εσάς, που έτυχε στη ζωή σας να γνωρίσετε πολύ ή λίγο την ιστορία της Φραγκοκρατίας στη χώρα μας, θα διερωτάσθε ασφαλώς γιατί σας κουράζω με αυτόν τον πρόλογο.
Ο λόγος που το κάνω αυτό (και ελπίζω να μην αποτελεί κούραση) είναι επειδή στις μέρες μας, όπως έχω τουλάχιστον εγώ ο ίδιος διαπιστώσει, η γνώση του Έλληνα συνανθρώπου μας για την περίοδο της Φραγκοκρατίας (1204-1566 μ.Χ.) είναι σε σημαντικό βαθμό ελλιπής, για πολλούς δε η λέξη «Φραγκοκρατία» πιθανόν να φέρνει στη φαντασία τους οτιδήποτε άσχετο, ή μακρινό, στην πραγματικότητα της θρυλικής πλέον εποχής των Σταυροφόρων ιπποτών στην Ελλάδα.
Συγγραφέας: Μιλτιάδης Τσαπόγας (ΚΑΝΕ)
Source : metafysiko.gr

Για τούτον το λόγω αποφάσισα να γράψω δυο λόγια για το αντικείμενο αυτό παρουσιάζοντας τα στο site μας, μιας και γνωρίζω από πρώτο χέρι -μέσα από τις σύντομες συζητήσεις που πιάνω κάθε φορά με φίλους, γνωστούς και αγνώστους, για τη μεγάλη μου αγάπη τα κάστρα- ότι τα περισσότερα εξ αυτών βαπτίζονται ανά πάσα στιγμή από τον σύγχρονο επισκέπτη τους ως «Ενετικά», ή στην καλύτερη των περιπτώσεων «Βυζαντινά». Αυτό συμβαίνει ακόμη και στα σπουδαιότερα εξ’ αυτών σταυροφορικά κάστρα, όπως στο κάστρο του σταυροφόρου Βιλλεαρδουίνου στο Μιστρά (συχνά βαπτίζεται λανθασμένα ως βυζαντινό), το οποίο κυριολεκτικά κρύβεται πίσω απ’ αυτόν τον σύγχρονο μύθο, παρόλο που στους περιβόλους του, στους διαδρόμους του και κάτω από τους εναπομείναντες πύργους του υπάρχουν στημένοι προς ενημέρωση του καθενός οι κατάλληλοι πίνακες με την αληθινή του ιστορία. Μα θα μου πείτε μερικοί: «Εμ, πως δεν είναι βυζαντινά, αφού είναι γιομάτα με ορθόδοξα εκκλησάκια». Αυτό είναι δυστυχώς το μέγα λάθος που γίνεται στη σκέψη μας κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψής στα εναπομείναντα σταυροφορικά ερείπια.
Αλλά ας μην χρονοτριβούμε άλλο. Διαβάζοντας τις παρακάτω παραγράφους όλα αυτά τα λάθη θα γίνουν καπνός, για όποιον το θέλει. Και επιπλέον, εσείς που θα ακολουθήσετε τις παρακάτω γραμμές θα έχετε ένα ακόμη «συν», το συν της περιπλάνησης και της περιήγησης στις φοβερές μα και ρομαντικές εποχές των ιπποτών και των κάστρων. Τις πιο αληθινές εποχές της ανδρείας.



Η Πτώση της Κωνσταντινούπολης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας
Ήταν Απρίλης του 1204, όταν το πλήθος των σταυροφόρων ιπποτών ξεκίνησε να σφυροκοπάει τα τείχη της βυζαντινής Κωνσταντινούπολης. Λίγα χρόνια πριν, είχε ληφθεί η απόφαση από μεγαλοβαρόνους της δύσης να κηρυχτεί η 4η σταυροφορία. Τη φορά αυτή όμως, σκοπός των ιπποτών δεν θα ήταν η αντιμετώπιση των εξ’ ανατολής και νότου μουσουλμάνων απίστων αλλά η εισβολή μέσα στο λίκνο του χριστιανισμού (τη δεύτερη Ρώμη όπως χαρακτηρίστηκε) Κωνσταντινούπολη και η κατάληψή της. Το κίνητρο τους για αυτή την αποτρόπαια πράξη δεν ήταν άλλο από το κέρδος. Κέρδος γης και χρυσού, μα συνάμα και κέρδος γοήτρου. Οι ίδιοι βέβαια ουδέποτε θα το παραδεχόντουσαν, καθώς μετά από μια σειρά γεγονότων/ αντιπαραθέσεων μεταξύ αυτών και των βυζαντινών -που χάνονταν ως και τα χρόνια της 1ης σταυροφορίας- ήτανε πλέον πεπεισμένοι πως οι εξ’ ανατολής ομόθρησκοί τους ήταν οι αληθινοί εχθροί της χριστιανοσύνης.

Για τους ιππότες δεν ήταν διόλου δύσκολο να σπάσουν τα τείχη. ’λλωστε, δεν έπρατταν μόνοι τους ετούτη την πολιορκία, αλλά μαζί με τους ανέκαθεν καιροσκόπους Ενετούς, λαό που έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στη μεσαιωνική ιστορία της πατρίδας μας.
Η πόλη πέφτει και παράλληλα με τις λεηλασίες, ανεβαίνει στον αυτοκρατορικό θρόνο της ο πρίγκιπας Βαλδουίνος Θ’, ο πλούσιος Γάλλος κόμητας της Φλάνδρας και του Ενό. Και ενώ ο λαός του Βυζαντίου βρίσκεται στη χειρότερη περίοδο της έως τότε ιστορίας του, οι Φράγκοι βαρόνοι δίχως χρονοτριβή βάνουν την πλώρη για άμεση «μοιρασιά» των νεοαποκτηθέντων εδαφών.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία Διαμελίζεται!
Οι προσωπικές κτήσεις του Βαλδουίνου περιλάμβαναν τη Θράκη ως την Τυρόπολη, τη Βιθυνία και τη Μυρσία ως τον Όλυμπο και μερικά νησιά του Αιγαίου (Σαμοθράκη, Λέσβο, Χίο, Σάμο και Κω). Αλλά η πρωτεύουσά του δε θα ήταν εξολοκλήρου δική του γιατί οι Ενετοί απαίτησαν το δικαίωμά τους στα τρία όγδοα της Κωνσταντινούπολης και πήραν το τμήμα που περιλάμβανε την Αγία Σοφία όπου ένας Ενετός, ονόματι Θωμάς Μοροζίνης, εγκαταστάθηκε ως πατριάρχης. [Ράνσιμαν Σ., Η Ιστορία των Σταυροφόρων, τ.3, σ. 131]

Η Μακεδονία καταλήγει στο Βονιφάτιο μαρκήσιο του Μομφερά (γνωστό ως Βονιφάτιο «Μομφερατικό») που σύντομα καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος της ηπειρωτικής Ελλάδας και χρήζει δούκα των Αθηνών και Θηβών το Βουργουνδό Όθωνα ντε λα Ρος. Η Π ελοπόννησος κατόπιν αντιστάσεως πέφτει στα χέρια του Γάλλου άρχοντα Γουλιέλμου του Σαμπλίτη (ή αλλιώς «Καμπανέση», λόγω της καταγωγής του από την Καμπανία), ο οποίος τη χάνει όχι όμως από τους Έλληνες όπως πολύ πιθανόν να υποψιάζεστε, άλλα από έναν παμπόνηρο άρχοντα συμπατριώτη του, τον ανεψιό του Γάλλου χρονικογράφου της σταυροφορίας Γοδεφρείδο Βιλεαρδουίνο (ουσιαστικά την Πελοπόννησο δεν την έχασε ο ίδιος ο Σαμπλίτης αλλά ένα συγγενικό του πρόσωπο που ταξίδευε για να την παραλάβει από το Βιλεαρδουίνο, ο οποίος είχε τεθεί από τον Σαμπλίτη ως προσωρινός της βάιλος. Ο Βιλεαρδουίνος όμως με μια σειρά από μαεστρίες την κράτησε για τον εαυτό του).
Τέλος οι Ενετοί, μιας και ήταν όπως είδαμε οι μεγάλοι σύμμαχοι των ιπποτών, παίρνουν από το μοίρασμα την Κρήτη, τα σημαντικά από στρατηγικής άποψης λιμάνια της Κορώνης και Μεθώνης στο Μοριά και την Κέρκυρα, ενώ τοποθετούν τους κατάλληλους ανθρώπους τους ως διαφεντευτές στα νησιά του Αιγαίου.

Η Γέννηση των Φραγκικών Κάστρων
Κατόπιν, τα διάφορα κομμάτια της ελληνικής γης αρχίζουν να μοιράζονται σε τιμάρια και βαρονίες. Έτσι, ξεκινούν να ορθώνονται τα γαλλικά ή φράγκικα, όπως συνηθίζουμε να τα αποκαλούμε, κάστρα. Τα περισσότερα από αυτά φτιάχτηκαν επάνω στα ερείπια παλαιότερων οχυρών (βυζαντινών ή αρχαίων) όπως το κάστρο του Πλαταμώνα λόγου χάρη (χτίστηκε από τον ιππότη Ρολάνδο Πίσκια) στου οποίου τη θέση κατά τη αρχαιότητα βρισκόταν η μακεδονική πόλη Ηράκλεια. ’λλα βυζαντινά κάστρα κυριεύθηκαν και απλώς επισκευάστηκαν, ώστε στη συνέχεια να χρησιμοποιηθούν, όπως το κάστρο της Μονεμβασιάς.
Εδώ αξίζει να αναφέρουμε ότι οι σταυροφόροι της 4ης σταυροφορίας ήταν σχεδόν αποκλειστικά γαλλικής καταγωγής και ετούτο για να μην υπάρξουν έριδες μεταξύ τους όπως είχε συμβεί στις προηγούμενες τρεις σταυροφορίες μεταξύ Γαλλικών και Γερμανικών (ή άλλων) φύλων. Όλη όμως ετούτη η γαλλική κληρονομιά στην Ελλάδα πραγματώθηκε με δυσκολία και ακόμη δυσκολότερα κρατήθηκε -όπου κατάφερε να κρατηθεί- καθώς οι έλληνες μετά το σοκ της κατάκτησης άρχισαν να ορθοποδούν και να διεκδικούν τα χαμένα τους εδάφη.

Η Αφύπνιση των Ελλήνων και το Θάρρος των Ιπποτών
Μάχες μεταξύ Ελλήνων και Γάλλων, όπως η μάχη της Πελαγονίας (1259) στην Ήπειρο ή η μάχη στην Πρινίτσα (1263) και στο Μακρυπλάγι (1264) στην Πελοπόννησο, είναι χαρακτηριστικές. Στα χρόνια άλλωστε που ακολούθησαν η κατάσταση είχε αλλάξει. Μέσα σε αυτές τις δεκαετίες, η Κωνσταντινούπολη είχε επιστρέψει στα χέρια των Βυζαντινών οι οποίοι στέλνοντας στρατούς τώρα στα ανατολικά παράλια της Πελοποννήσου και αλλού επιχειρούσαν, όπως προείπαμε την ανακατάληψη του τόπου τους.
Αξίζει να ρίξουμε μια ματιά σε μερικές γραμμές από το χρονικό του Μορέως, ώστε να πάρουμε μια γεύση από εκείνες τις μάχες. Τα παρακάτω εγράφησαν από τον άγνωστο συγγραφέα του βιβλίου και αναφέρονται στη μάχη της Πρινίτσας. Ο χρονικογράφος μεταφέρει λόγια του γενναίου φράγκου βαρόνου Ντζιά ντε Καταβά λίγο πριν από τη σύγκρουση, αρχηγού των τριακοσίων περίπου ανδρών του στρατεύματος των Γάλλων, ο οποίος μάλιστα πολέμησε με ζηλευτή ανδρεία παρά την σοβαρή του ασθένεια (είχε ρευματικά που δεν του επέτρεπαν να κρατά στα χέρια του μήτε σπαθί μήτε κοντάρι). Ας το δούμε:

[Τα πλάγια γράμματα ως επεξηγήσεις καθώς και ο χρωματισμός κάποιων γραμμών έγιναν από εμένα]
«Αφέντες φίλοι κι αδελφοί, συντρόφοι ηγαπημένοι,
όλοι πρέπει να χαίρεστε και τον Θεόν δοξάζειν
όταν μας ήφερε ο Θεός ΄ς τόσα επιδέξιον τόπον,
τόσα φουσσάτα άφαντα να τα έχωμεν κερδίσει.
Προσέχετε, καλοί αδελφοί, κανείς μη τους δηλιάσει
διατό ένι πλήθος γαρ λαού διά τούτο όπου, σας λέγω,
τούτους να πολεμήσωμεν ότι καλλιόν μας ένι,
παρά να ήσα ολιγώτεροι και μιάς φυλής ανθρώποι.
Ετούτοι είναι απόξενοι από διαφόρους τόπους (ο βαρόνος χαρακτηρίζει έτσι το βυζαντινό στρατό
λόγω της απάρτισής του από πληθώρα φύλων, Ελλήνων, Τούρκων, Σλάβων κτλ).
απαίδευτοι να πολεμούν μετά Φράγκους ανθρώπους (τα λόγια του φράγκου βαρόνου, παρόλο που ίσως χτυπούν λίγο άσχημα σε εμάς, είναι αληθή, καθώς η πολεμική εκπαίδευση των Γάλλων ιπποτών ήταν εξαιρετικά σπουδαία, στη δε Αχαϊα, υπήρξε και η περίτρανη σχολή των ιπποτών ιδρυθείσα από τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Βιλλεαρδουίνο).
μηδέν οκνήσωμεν ποσώς να μας αποσκεπάσουν,
αφνίδως ας τους δώσωμεν όλοι με τα κοντάρια…
… Ιδέτε πάλιν δεύτερον, αφέντες και συντρόφοι,
ότι, αν μας δώσει ο Θεός κ’ η τύχη μας ετούτο,
τον αδελφόν του βασιλέως κ’ ετούτα τα φουσσάτα
με πόλεμον και με σπαθί να τους νικήσωμε ώδε,
έως ότου στήκει η κιβωτός στο Αραράτ το όρος,
μέλλει στήκει το έπαινος της σημερνής ημέρας,
Εγώ γαρ, ως το εξεύρετε κ’ εβλέπετε εις εμέναν,
ου δύνομαι του να κρατώ σπαθίν ούτε κοντάριν
του να σταθώ εις πόλεμον, του να έχω πολεμήσει
του πρίγκιπος το φλάμουρον θέλω να το βασταίνω,
στο χέριν μου το δέσετε να το κρατώ στερεά.»

Αναμφισβήτητα, οι παραπάνω στίχοι δηλώνουν το μέγεθος του θάρρους των ιπποτών και δεν θα ήταν άδικο να πούμε ότι κάτι τέτοια ιστορικά ντοκουμέντα αποκρυσταλλώνουν σε κάποιο βαθμό τους λόγους για τους οποίους φτάνει ως και τις ημέρες μας η έννοια του «ιπποτισμού» και η θαυμαστή εικόνα του ιππότη. Για την ιστορία, η μάχη της Πρινίτσας κατόπιν του παραπάνω διαγγέλματος κατέληξε σε σφοδρή πανωλεθρία για το βυζαντινό στρατό, ο οποίος καθώς φαίνεται κοιτάζοντας τον ντε Καταβά με τους σωματώδεις ιππότες του να πλησιάζουν ενόμισε από το δέος που οι τελευταίοι ενέπνεαν ότι η επίθεση γίνεται από τον ’γιο Γεώργιο (!).

Παρόμοιες συγκρούσεις έγιναν ένα σωρό, από την απαρχή της κατάκτησης μέχρι και την οριστική της λήξη στα 1566. Οι σταυροφόροι όμως, για όσο καιρό κάθισαν στην Ελλάδα, δεν πολεμούσαν μονάχα εναντίων των στρατιωτών του βυζαντίου, μα και εναντίων όλων εκείνων που περνώντας από τον ηλιόλουστο ελληνικό τόπο είχαν τη θέληση να κάνουν κατακτήσεις.
Ένα παράδειγμα σύγκρουσης σφοδρότατης μεταξύ των ιπποτών του σταυρού και ξένων επίδοξων κατακτητών αποτελεί η «μάχη του Ορχομενού», η οποία σημειώθηκε την 15η Μαρτίου του 1311 όταν ο τότε δούκας των Αθηνών Βαλθέρος Βρυένιος και οι σιδεροντυμένοι του στρατιώτες συναντήθηκαν κοντινά στον κηφισό ποταμό με εννέα περίπου χιλιάδες καταλανούς. Η μάχη τελικά εκείνη απεδείχθη ως ένα δυνατό χαστούκι στη μέχρι και τότε εξαίρετη κατά τα άλλα πολεμική πορεία των φράγκων. Κατόπιν μιας έξυπνης κίνησης της μεριάς των Αραγωνέζων, οι σταυροφόροι βρέθηκαν μαζί με τα άλογά τους μέσα στην καμουφλαρισμένη τεχνιτή λίμνη που είχανε φτιάξει ενωρίτερα ολόγυρά τους οι πρώτοι. Η ήτα για τους ιππότες ήταν αναπόφεφκτη καθώς ο όγκος των πανοπλιών τους, εκείνος που άλλοτε τους έσωζε από τα βαρύτερα χτυπήματα, τώρα φυλάκιζε τα κορμιά τους μέσα στα κρύα νερά της καταλανικής τάφρου. Οι χιλιάδες ιππείς και πεζοί σταυροφόροι βρήκαν γρήγορα το θάνατο, ενώ ο δούκας Βαλθέρος αποκεφαλίστηκε.

Οι Ιππότες Φεύγουν, οι Τούρκοι Έρχονται
Έτσι λοιπόν, με το πέρασμα των ετών τα ελληνικά εδάφη άρχισαν να επιστρέφουν στους προκατόχους τους και σε πλούσιους ξένους, ενώ οι σταυροφόροι αποσύρονταν σιωπηλά (ουσιαστικά τον 14ο αιώνα οι Γάλλοι σταυροφόροι είχαν αποσυρθεί πλήρως και η συνέχεια της λεγόμενης φραγκοκρατίας ανήκει στους διάφορους εκ δύσεως πλουσίους Γατελούζους, Ναβαραίους, κ.λπ.) κι επέστρεφαν στις πατρίδες τους, καθώς η ανατολή είχε αρχίσει να ξεφτίζει στις συνειδήσεις τους και η ανάγκη για νέες σταυροφορίες είχε σχεδόν εξανεμισθεί.
Παρά το μέγεθός του γοήτρου τους, τη σωματική τους ρώμη και τις σπουδαίες αρματωσιές τους, λόγω του μικρού τους αριθμού φάνταζαν πλέον αδύναμοι μπροστά στο νέο κύμα των ανατολικών στρατευμάτων που με γοργούς ρυθμούς γεννιόταν. Αναφερόμαστε στους Τούρκους των οποίων η φιλοδοξία θα έφτανε στα 1453 στο αποκορύφωμα με την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης και κατόπιν των υπολοίπων ελληνικών εδαφών.

Ιωαννίτες, Ναΐτες και Τεύτονες
Πέρα από τους Γάλλους ιππότες όμως της 4ης εκείνης σταυροφορίας, από τον τόπο μας πέρασαν και κάποιες άλλες ομάδες ανθρώπων που εκπροσωπούσαν και προστάτευαν μέσω του ξίφους τους τη δυτική χριστιανοσύνη. Οι «ομάδες» εκείνες δεν ήταν άλλες από τα στρατιωτικά-θρησκευτικά ιπποτικά τάγματα (Ιωαννίτες/ Οσπιταλιέροι, Ναϊτες, Τεύτονες), που άλλοτε προστάτευαν από τα ξίφη των μωαμεθανών τους προσκυνητές της ιερής πόλης (Ιερουσαλήμ) περιπολώντας στις διαδρομές γύρω και μακριά από αυτήν. Μολονότι όμως, οι Τεύτονες και οι Ναϊτες είναι καταγεγραμμένο ότι πέρασαν από την Ελλάδα, οι ιστορικές αναφορές για τη δράση τους κατά την παραμονή τους είναι ελάχιστες (ωστόσο γνωρίζουμε ότι διατηρούσαν τιμάρια στην Πελοπόννησο) και επομένως θα αναγκαστούμε να ασχοληθούμε αποκλειστικά με το τάγμα των Οσπιταλιέρων, των ιπποτών του Αγίου Ιωάννη ή αλλιώς των «ιπποτών της Ρόδου».

Ιππότης του Ναού με ιππότη του Αγίου Ιωάννη.

Οι Ιωαννίτες στην Κύπρο και τα Δωδεκάνησα
Μετά την πολιορκία και την κατάκτηση της παλαιστινιακής ’κρας από τους ’ραβες στα 1291, του τελευταίου σταυροφορικού οχυρού που αντιστάθηκε, οι Ιωαννίτες φορτώνουν την περιουσία τους και ξεκινούν μέσω θαλάσσης για την Κύπρο. Δίχως να χάνουν χρόνο, φτάνουν στη Λεμεσό, όπου διατηρούσαν κτήματα και εγκαθίστανται με σκοπό να συνεχίσουν από το μέρος εκείνο τον «ιερό» τους σκοπό, την καταπολέμηση των «απίστων».
Δεκαεννέα χρόνια έμειναν συνολικά στη διάρκεια των οποίων κατάλαβαν πως το «νησί της Αφροδίτης» δεν τους βοηθούσε στη στρατηγική τους. Έτσι, οι ιππότες ξεκινούν να πολιορκούν τα ελληνικά Δωδεκάνησα που βρίσκονταν ακόμη στην κατοχή των βυζαντινών με στόχο την κατάκτησής τους.
Στα 1306, αποβιβάζονται στη Ρόδο και πολιορκούν την πόλη για τρία χρόνια. Μετά από ισχυρή αντίσταση από τη μεριά των Ελλήνων, την καταλαμβάνουν και μεταφέρουν την έδρα τους εκεί. Κατόπιν κατακτούν και τα νησιά της Κως, Καλύμνου, Λέρου, Τήνου, Νισύρου και της γειτονικής Σύμης. Με τον τρόπο αυτό, ξεκινά στη Ρόδο η θρυλική περίοδος της «Ιπποτοκρατίας».
Είναι αλήθεια ότι τα κατάλοιπα της περιόδου αυτής θα ήταν αδύνατο να τα συγκρίνουμε μεμονωμένα με κάθε άλλο κατάλοιπο των παλαιότερων στην Ελλάδα σταυροφόρων. Και μόνον το κάστρο με το παλάτι του μεγάλου Μάγιστρου στην παλιά πόλη (επισκευάστηκε τον 20ο αιώνα από τη φασιστική Ιταλία) αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παγκοσμίως μεσαιωνικά κοσμήματα.

Η ιστορία των ιπποτών της Ρόδου χάνεται μέσα στην άχλη του χρόνου. Όπως πολύ εύστοχα μας ιστορεί στο σύγγραμμά του ο μεγάλος Έλληνας μεσαιωνοδίφης Ηλίας Κόλλιας:
«Με κάθε επιφύλαξη και με την πιθανότητα η μελλοντική έρευνα να φέρει στο φως νέα στοιχεία, εντοπίζουμε τα πρώτα ίχνη ενός χριστιανικού φιλανθρωπικού ιδρύματος στα μέσα πάνω-κάτω του 11ου αι. στα Ιεροσόλυμα. Αμαλφιτανοί έμποροι παίρνουν την άδεια από το Χαλίφη να κτίσουν κοντά στο ναό της Αναστάσεως την εκκλησία της Sainte Marie-Latine και έναν ξενώνα για τη φιλοξενία και την περίθαλψη των χριστιανών προσκυνητών των Αγίων Τόπων. (…) Στην αρχή του 12ου αι. εμφανίζεται στα Ιεροσόλυμα η αινιγματική μορφή του Pierre Gerard ή Gerard Tenque. Η προσωπικότητά του είναι τυλιγμένη στο θρύλο… Όλα τα μέχρι τώρα γνωστά ιστορικά στοιχεία συγκλίνουν προς την πιθανότητα ότι αυτός ο Gerard ίδρυσε το τάγμα των Ιπποτών. Ο ξενώνας των Αμαλφιτών δεν είναι παρά προδρομικό ίδρυμα. Την εποχή του Gerard είναι πολύ πιθανό ότι οι Ιππότες ήταν μόνο νοσοκόμοι (hospitalarii) και δεν είχαν ακόμα καμιά στρατιωτική ιδιότητα και οργάνωση.» [Κόλλιας Η., Οι Ιππότες της Ρόδου, το παλάτι και η πόλη]

Κατόπιν, υπεύθυνος του τάγματος γίνεται ο Raymond du Puys και χρήζεται ως ο πρώτος μεγάλος Μάγιστρος. Τότε ακριβώς είναι που το τάγμα μειώνει το φιλανθρωπικό του χαρακτήρα και μετατρέπεται σε θρησκευτικοπολεμικό τάγμα. Απαρτίζεται ως επί το πλείστον από ευγενείς. Πολεμά στη 2η και 3η σταυροφορία και στη συνέχεια καθώς είδαμε καταλήγει στη Ρόδο όπου εγκαθίσταται για 213 χρόνια. Παράλληλα με το χρόνο κυλάει και μια σπουδαία πορεία των ιπποτών στο νησί. Όμως η μοίρα τους επιφύλασσε έναν σπουδαίο αντίπαλο και διεκδικητή της προσωρινής τους πατρίδας.

Ιωαννίτες Vs Τούρκοι
Ήταν Μάιος του 1480 όταν ο μεγάλος Μάγιστρος και διαφεντευτής της Ρόδου P. d’ Aubusson, ο άνθρωπος που αγαπήθηκε περισσότερο από όλους τους παλαιότερους μαγίστρους από τον ντόπιο πληθυσμό, έδωσε ρητή εντολή μέσω των απεσταλμένων του στους χωρικούς της υπαίθρου να κινήσουν για τα μεγάλα καστέλια του νησιού και να κλειδαμπαρωθούν μέσα τους. Προ ολίγου, στη βορειοδυτική ακτή του νησιού, είχε αποβιβασθεί από τα γειτονικά Τουρκικά παράλια ένας στρατός της τάξεως των 100.000 ανδρών, που με κραυγές πολεμικές ετοιμαζόταν για την μεγάλη πολιορκία.
Μέσα στην πόλη, Ιππότες και λαός περιμένουν πανέτοιμοι τη φοβερή στιγμή. Οι Τούρκοι εμφανίζονται και με την εντολή του μεγάλου βεζίρη τους Μεσίχ Πασά Παλαιολόγου επιτίθενται στον Πύργο του Αγίου Νικολάου. Η πολιορκία της πόλης κράτησε συνολικά περίπου τρεις μήνες. Από τους ιππότες και τους ντόπιους, είχε κατορθωθεί το ακατόρθωτο. Τα πολυάριθμα τουρκικά στρατεύματα είχαν αποκρουστεί με πλήρη επιτυχία και με πεσμένο ηθικό επέστρεφαν κακήν κακώς στις ακτές της Μικράς Ασίας. Όμως θα επανέρχονταν.

Ρόδος, Ο πύργος του Αγίου Νικολάου.

Κάτι λιγότερο από μισό αιώνα μετά στις 26 Ιουνίου του 1522, οι Τούρκοι (αφού πρώτα ανασυγκροτήθηκαν) επιστρέφουν με διπλάσιο -σε σχέση την πρώτη πολιορκία- στρατό. Στη Ρόδο, οι Ιππότες μόλις που πλησίαζαν του τριακόσιους, ενώ οι υπόλοιποι επτά χιλιάδες περίπου πολεμιστές που θα την υπερασπίζονταν ήταν μισθοφόροι. Μαζί, στην άμυνα της πόλης και οι ντόπιοι.
Τη φορά αυτή η επίθεση ξεκινά από την ξηρά και συνεχίζεται μέρα και νύχτα μέχρι και το βαθύ χειμώνα. Όμως λόγω έλλειψης πυρομαχικών και τροφίμων, αλλά και μιας προδοσίας, οι πολιορκημένοι έχοντας σφάξει 50.000(!) Τούρκους τελικά θα λυγίσουν (οι χριστιανοί νεκροί ανέρχονταν μόλις στις 3000).
Για να σταματήσει η πολιορκία ακολουθεί συμφωνία. Το πλούσιο Τάγμα των Ιπποτών της Ρόδου, επιβιβάζεται στα καράβια του και φεύγει, και ταξιδεύει για την Ιταλία. Τελικά, εγκαθίσταται στη Μάλτα ώστε να συνεχίσει από εκεί τον ιερό του αγώνα.


Πύλη στο κάστρο της Ρόδου.


Πύργος στον κάστρο των Ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στη Ρόδο.

[Βιβλιογραφία:]
- Ουίλιαμ Μίλλερ: Η Φραγκοκρατία στην Ελλάδα, ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
- Αγνώστου: Το χρονικόν του Μορέως, ΕΚΑΤΗ
- Ηλία Κόλια: Οι Ιππότες της Ρόδου, το παλάτι και η πόλη, ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΘΗΝΩΝ
- Νικόλαου Κουμαρτζή: Κάστρα και Θρύλοι στη Ελλάδα, ΑΡΧΕΤΥΠΟ
- Στρατή Μολινού: Θρύλοι των Κάστρων μας, ΦΙΛΙΠΠΟΤΗ
- Γεωργίου Κλαδάκη: Τα ιπποτικά Τάγματα, ΕΛΕΥΣΙΣ
- Στήβεν Ράνσιμαν: Η ιστορία των Σταυροφοριών, ΓΚΟΒΟΣΤΗ


--------------------------------------------------------------------------------
[Παραρτήματα]

Παράρτημα 1ο:
Χαρακτηριστικά απομεινάρια των σταυροφορικών κατακτήσεων στην Ελλάδα
-Το κάστρο του Χλεμουτσίου, κοντά στη σημερινή Κυλλήνη, χτισμένο στα 1220 από τον Γοδεφρείδου Β’ Βιλλεαρδουίνο, πρωτότοκο γιό του Γοδεφρείδου Βιλλεαρδουίνου ανεψιού του χρονικογράφου.
- Το κάστρο του Μυστρά ή Μυζηθρά στο νομό Λακωνίας. Χτίστηκε από τον Γουλιέλμο Β’ Βιλλεαρδουίνο, τον «τέλειο ιππότη», μικρότερο αδερφό του προαναφερθέντος κτήτορα στα μέσα του 13ου αιώνα.
- Το κάστρο του Γερακίου χτισμένο στα 1250(;), πιθανότατα από τον Ιωάννη Α’ ντε Νιβελέ (ή τον πατέρα του Γκυ ντε Νιβελέ νωρίτερα) σε ύψωμα απέναντι από το ομώνυμο χωριό της Λακωνίας.
- Το κάστρο της Καρύταινας, χτισμένο στα μέσα του 13ου αιώνα σε λόφο, από τον Γοδεφρείδο ντε Μπρυγιέρ επάνω από την σωζόμενη μέχρι σήμερα όμορφη πόλη της Καρύταινας, στο νομό Αρκαδίας.


Ερειπωμένος πύργος στο κάστρο της Καρύταινας.

- Το κάστρο του Πλαταμώνα χτισμένο στα σύνορα Μακεδονίας-Θεσσαλίας από το Ρολάνδο Πίσκια, κατόπιν της κατάκτησης με προτροπή του Βονιφάτιου του Μομφερατικού.
- Το κάστρο του Σανταμέρη (Σαιντ-Ομέρ) στη Θήβα χτισμένο το 13ο αιώνα κι αυτό όπως και τα προηγούμενα. Σήμερα, σώζεται μονάχα ένας πύργος από το φρούριο μέσα στον περίβολο του αρχαιολογικού χώρου της πόλης.
- Το κάστρο Ακροναυπλιάς στην Αργολίδα. Στέκει απέναντι από το Παλαμήδι. Παρόλο που φτιάχτηκε πάνω σε βυζαντινά ερείπια και κατόπιν δέχτηκε σημαντικές ενετικές και τούρκικες επισκευές, θεωρήθηκε από ιστορικούς του παρελθόντος ως κτίσμα «Φράγκικον». Φτιάχτηκε από τον οίκο των Ντε λα Ρος.
- Το κάστρο της Καλαμάτας. Χτίστηκε από τον Γουλιέλμο Β’ Βιλλεαρδουίνο επάνω σε παλαιότερα ελληνικά ερείπια. Παρά το ότι στην τωρινή του είσοδο συναντά κανείς τον ενετικό λέοντα, το κάστρο ευημέρησε κυρίως κατά την εποχή που ήταν στην κατοχή των σταυροφόρων, τα δε τείχη του είναι ως επί το πλείστον φράγκικα.
- Τα κάστρα των ιπποτών του Αγίου Ιωάννη στη Ρόδο: το κάστρο της παλιάς πόλης με τα γύρω κτίσματα (πύργος Αγίου Νικολάου κλπ), το κάστρο «Καστέλλο» της Κρητηνίας, τα φρούρια της Λίνδου και του Μονόλιθου.

[Τα παραπάνω σαφώς δεν είναι παρά ένα ελαχιστότατο δείγμα από το σύνολο των σταυροφορικών κάστρων του τόπου μας. Έκανα μνεία μοναχά σε αυτά καθώς θαρρώ ότι πολλά από αυτά θα τα γνωρίζετε ή θα τα έχετε ακουστά.]

Παράρτημα 2ο:
Οι Θρύλοι των Σταυροφόρων στην Ελλάδα
Είναι γνωστό ότι στα παλαιότερα χρόνια οι θρύλοι σχετικά με κάθε τι μεσαιωνικό ή αρχαίο έδιναν κι έπαιρναν. Έτσι λοιπόν, από τα χρόνια των σταυροφορικών κατακτήσεων στη χώρα μας, έχουμε τους παρακάτω αντιπροσωπευτικούς θρύλους:
- Ο θρύλος του κάστρου του Πλαταμώνα: μιλά για τη χρυσαφένια ’μαξα του ’ρχοντα της περιοχής την οποία έθαψε μέσα στο κάστρο ώστε να μην τη βρει ο Βασιλιάς των Τεμπών.
- Ο θρύλος του κάστρου της Καρύταινας: μιλά για το στοιχειό του αυθέντη της Καρύταινας Γοδεφρείδου Ντε Μπρυγιέρ που περιφέρεται τα ολοσκότεινα βράδια με το άτι του στους χώρους του κάστρου.
- Ο θρύλος του κάστρου Clermont (Χλεμούτσι): μιλά για τη «νεράιδα μάνα», η οποία επισκέπτεται το κάστρο για να συναντήσει την κόρη της που είναι φυλακισμένη από την αδερφή της (της νεράιδας).
- Ο θρύλος του κάστρου του Μονόλιθου στη Ρόδο: μιλά για το μαύρο λίθο που είναι χωμένος κάπου στα ερείπια του κάστρου και αν μετακινηθεί από τη θέση του θα βυθιστεί το νησί.
- Ο θρύλος του ιππότη Dieudonne de Gozon με το δράκο στη Ρόδο: αναφέρεται σε έναν ιππότη του τάγματος του Αγίου Ιωάννη (μετέπειτα μεγάλο μάγιστρο του Τάγματος), ο οποίος κατάφερε να εξοντώσει ένα δράκο που αναστάτωνε το νησί. Η ιστορία είναι αληθινή και πιθανολογείται πως ουσιαστικά ο δράκος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένας κροκόδειλος που είχε μεταφερθεί στο νησί σε μικρή ηλικία και ύστερα χάθηκε.

Οι Ελληνες Ορθόδοξοι του Λιβάνου

Η Λιβανική κοινωνία, όπως είναι γνωστό, είναι μια πλουραλιστική κοινωνία. Υπάρχουν Σύροι, Άραβες μουσουλμάνοι και Έλληνες, γνωστοί και ως Ρουμ. Είναι αλήθεια ότι όλοι αυτοί σήμερα, μιλούν αραβικά, μετά τις αραβικές κατακτήσεις, αλλά αυτές οι κοινότητες διατήρησαν την ταυτότητά τους.
Η Ελληνική Ορθόδοξη κοινότητα του Λιβάνου, διατηρεί πολλές συνδέσεις με τους δικούς μας ανθρώπους στην Ελλάδα, αφού έχουμε την ίδια ιστορία, τους ίδιους εθνικούς ήρωες, την ίδια πίστη, την ελληνική γλώσσα στις λειτουργίες, τους ίδιους Αγίους. Πολλοί Έλληνες άγιοι μάλιστα, είναι από την Αντιόχεια. Διατηρούμε έως σήμερα ειλικρινή και εγκάρδια προσήλωση στην σύγχρονη Ελλάδα. Μαρτυρία της ελληνικότητάς μας είναι η γλώσσα των θρησκευτικών μας τελετών.
Έως και σήμερα χρησιμοποιούμε την Ελληνική, παράλληλα με την Αραβική. Είναι επίσης γνωστό πως πολλές περιοχές του Λιβάνου έχουν Ελληνικές ονομασίες.

Η Αραβική κατάκτηση πέτυχε στο να υποχρεώσει την κοινότητά μας να μιλάει αραβικά, αλλά μέχρι και σήμερα διατηρούμε την συνείδηση πως είμαστε Έλληνες που εξαναγκάστηκαν να εξαραβισθούν. Ο κίνδυνος σήμερα είναι ότι η αραβική προπαγάνδα, κατόρθωσε να πείσει μερικούς ορθόδοξους της Αντιοχείας, πως κατάγονται από προϊσλαμικούς αραβικούς πληθυσμούς και πως θα πρέπει να διατηρηθεί αυτή η ταυτότητα στο παρόν και στο μέλλον. Αυτή η προπαγάνδα γίνεται από τα πολιτικά κόμματα της περιοχής, και εξ αυτής κινδυνεύουν οι νέοι μας. Γιατί; Εξαιτίας της απουσίας ορθοδόξων πολιτικών κομμάτων.
Κάθε κοινότητα εδώ, έχει τα δικά της κόμματα, οι Μαρωνίτες έχουν το κόμμα των Λιβανικών δυνάμεων, το Kataeb, το FPM, το Marada, οι Σουνίτες έχουν επίσης μερικά κόμματα (μελλοντικές ισλαμικές οργανώσεις), οι Σιίτες Amal και Χεζμπολάχ, οι Αρμένιοι Tashnak και Hanshak, οι Δρούζοι PSP, Δημοκρατικό Κόμμα και Attawhid. Μόνο οι ορθόδοξοι δεν έχουν κόμματα. Γι\' αυτό τον λόγο, η νεολαία μας έχει εγκλωβιστεί σε αυτά τα κόμματα. Υιοθετώντας παράλληλα και την θέση των κομμάτων αυτών σχετικά με την ταυτότητά μας. Δεν υπάρχει κανένα κόμμα στο Λίβανο, που να λέει στην Ελληνική Ορθόδοξη νεολαία, ότι είναι οι διάδοχοι των Ελλήνων Αντιοχέων, και ότι είναι Έλληνες από την ελληνιστική εποχή. Τα περισσότερα από αυτά τα κόμματα λένε ότι είμαστε ορθόδοξοι Σύροι ή Άραβες.
Αυτό που προσπαθούμε είναι να ιδρύσουμε ένα πολιτικό κόμμα για την Ελληνική ορθόδοξη κοινότητα, το οποίο θα έχει ως στόχους:
Επιστροφή στην πραγματική μας ταυτότητα, την ελληνική ταυτότητα.
Ενίσχυση της παρουσίας μας στην λιβανική πολιτική σκηνή.
Σύνδεση της ελληνικής Αντιοχείου νεολαίας μας με τους δικούς τους ανθρώπους και αδελφούς στην Ελλάδα.
Πρέπει να μάθουμε την ελληνική γλώσσα στην νεολαία μας.
Θα πρέπει να επιμείνουμε για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία, για να σωθεί το έθνος μας από την Αραβική και Ισλαμική αφομοίωση. Το πρόβλημα είναι ότι κάποιοι κληρικοί και επίσκοποι που παρασύρθηκαν από την αραβική προπαγάνδα, έγιναν υπέρμαχοι του αραβικού εθνικισμού και λένε στην ελληνική ορθόδοξη νεολαία μας ότι είναι Άραβες, όχι Έλληνες. Και ορισμένοι άλλοι, αυτοί που έχουν πληγεί από την προπαγάνδα των Μαρωνιτών, λένε στην νεολαία μας ότι είναι Σύροι, και όχι Έλληνες.
Η δική μας κοινότητα στην περιοχή του Λιβάνου, είναι ως εξής:
αποτελεί περίπου το 7% του συνολικού πληθυσμού.
είναι η δεύτερη μεγαλύτερη χριστιανική εκκλησία, και η τέταρτη μεγαλύτερη θρησκεία στο Λίβανο.
η αποτελεσματικότητά μας στο πολιτικό πεδίο είναι ανύπαρκτη.
Η δική μας κοινότητα, όπως και οι περισσότερες κοινότητες Λιβανέζων που ζουν σε κακές οικονομικές συνθήκες. Γι' αυτό και η ορθόδοξη νεολαία μας έχει απορροφηθεί σε μη-ορθόδοξα κόμματα, ώστε να λαμβάνει χρήματα από αυτά.
Η Λιβανική πολιτική πραγματικότητα είναι σεκταριστική. Κάθε θρησκευτική κοινότητα έχει κάποια δύναμη. Ο πρόεδρος είναι από τους Μαρωνίτες, ο πρωθυπουργός είναι από τους Σουνίτες, και η προεδρία του κοινοβουλίου δίνεται στους Σιίτες. Οι Ελληνορθόδοξοι έχουν τον αναπληρωματικό πρωθυπουργό και τον αντιπρόεδρο του κοινοβουλίου, αλλά δεν έχουν οποιαδήποτε σημαντική δύναμη εκ του συντάγματος. Ο εκλογικός νόμος υπολογίζει τις περισσότερες κοινότητες του Λιβάνου, αλλά δεν υπολογίζει την Ελληνορθόδοξη. Γιατί; Επειδή δεν έχουμε ένα οργανωμένο πολιτικό σώμα να μιλά εξ ονόματος της κοινότητος μας, όπως συμβαίνει με τις άλλες κοινότητες.
Επικοινωνώ μαζί σας εξ ονόματος της Ελληνορθόδοξης κοινότητας των περιοχών που ανήκουν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας και στο Πατριαρχείο της Ιερουσαλήμ, σε μια προσπάθεια δημιουργίας κόμματος ή ενός οργανισμού ο οποίος θα εργαστεί για τους προαναφερθέντες σκοπούς. Επίσης έχω τελειώσει ένα βιβλίο στα Αραβικά για την Ελληνική ταυτότητα της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αντιοχείας (με άνω των 100 ιστορικών βιβλιογραφικών παραπομπών).
Στην πραγματικότητα η έλλειψη ενός κόμματος είναι η αιτία που κάνει την νεολαία μας να προσχωρεί σε Αραβικά κόμματα και για αυτό τώρα λένε πως είμαστε Άραβες και δημιουργούνται προβλήματα μεταξύ Ελλήνων αδελφών και το Ελληνικό Πατριαρχείο των Αγίων Τόπων, υποστηριζόμενα από τα Αραβικά κόμματα και μηχανορραφούμενα από τους Εβραίους.
Εάν μας υποστηρίξετε θα γίνουμε δυνατότεροι. Μην ξεχνάτε πως ένας μεγάλος αριθμός δικών σας ανθρώπων κατοικεί εδώ. Εάν μας ξεχάσετε η Ελλάδα ίσως χάσει ένα ακόμα κομμάτι της τεράστιας Αυτοκρατορίας που χτίστηκε με αίμα και θυσίες των Ελλήνων προγόνων μας.
Σας ευχαριστούμε που ακούσατε την έκκλησή μας.


Το άρθρο αυτό εκτυπώθηκε από τις ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ. 7 Μαρτίου 2011
Source : infognomonpolitics

Η Ελληνική παρουσία στην Λιβύη

Η Ελληνική παρουσία στη Λιβύη, χάνεται στα βάθη των αιώνων και σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, οι πρώτοι Έλληνες που εμφανίστηκαν στην περιοχή, ήταν στην πλειοψηφία τους σκλάβοι, οι οποίοι από τους πειρατές της εποχής πουλήθηκαν στην Τρίπολη. Αργότερα, άρχισαν να καταφθάνουν εκεί και Έλληνες από τη Μικρά Ασία και το νησιωτικό χώρο.

Η ύπαρξη ενός σημαντικού αριθμού Ελλήνων στην περιοχή, συνάγεται και από το γεγονός ότι μετά από αίτημα των Ελλήνων, ελεύθερων και σκλάβων, προς το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ιδρύθηκε το έτος 1647 στη Λιβύη ο πρώτος ελληνορθόδοξος ναός, ο ιερός ναός του Αγίου Γεωργίου στην Τρίπολη.

Η δημιουργία ελληνικών κοινοτήτων, αρχικά στην Τρίπολη και αργότερα στην περιοχή της Βεγγάζης, ανάγεται στην εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι μόνιμοι Έλληνες κάτοικοι στην Τρίπολη, ήταν 63 κατά το έτος 1876, για να αυξηθούν στους 114 το 1896 και να φτάσουν τους 737 το 1929. Από αυτούς, οι 563 κατοικούσαν στην Τρίπολη, 125 στη Βεγγάζη και οι υπόλοιποι διέμεναν σε διάφορες περιοχές της Λιβύης.

Το 1889, ιδρύθηκε στην Τρίπολη το πρώτο ελληνικό κοινοτικό σχολείο.

Από στοιχεία της Ελληνικής Πρεσβείας στη Λιβύη, προκύπτει ότι ο μεγαλύτερος αριθμός των Ελλήνων που κατοικούσαν ποτέ στη χώρα, έφτασε κάποια εποχή στα 3.000 άτομα, χωρίς να υπολογίζονται σε αυτούς οι ναυτικοί και οι εποχιακοί μετανάστες, οι οποίοι εργάζονταν στη Λιβύη κυρίως από την Άνοιξη ως το Φθινόπωρο και ασχολούνταν κυρίως με τη ναυτιλία, την αλιεία και τη σπογγαλιεία.

Σε αυτούς, πρέπει να συνυπολογιστεί και ένας σημαντικός αριθμός εξισλαμισθέντων Κρητικών, οι οποίοι μετά την απελευθέρωση της Κρήτης εγκατέλειψαν το νησί, φοβούμενοι πιθανούς διωγμούς εκ μέρους των Χριστιανών. Οι περισσότεροι από αυτούς, που τα επίθετά τους έχουν τη γνωστή κρητική κατάληξη σε –άκης, διατήρησαν πολλά από τα κρητικά ήθη και έθιμα

Η αντίστροφη μέτρηση για τον ελληνισμό της Λιβύης, αρχίζει στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, με την επικράτηση της επανάστασης του Μουαμάρ Καντάφι και την πολιτική των εθνικοποιήσεων που ακολούθησε, γεγονός που πυροδότησε μία γενικότερη εχθρότητα κατά των ξένων υπηκόων. Τότε, θα αρχίσουν σταδιακά να αποχωρούν από τη Λιβύη και οι περισσότερες ελληνικές τεχνικές εταιρίες, που δραστηριοποιούνταν εκεί έντονα τις δεκαετίες του ΄60 και του ΄70.
Το 1992, σύμφωνα με τα τότε στοιχεία του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών ζούσαν στη Λιβύη περίπου 500 Έλληνες, όμως σήμερα, δεν πρέπει να ξεπερνούν τους 300, όπως προκύπτει από τις εκτιμήσεις της Ελληνικής Πρεσβείας στην Τρίπολη. Στον αριθμό αυτό, πρέπει να προστεθούν και περίπου 100-150 Ελληνίδες που είναι παντρεμένες με Λίβυους και μένουν μόνιμα στη χώρα, ανατρέφοντας τα παιδιά τους με την ελληνική παράδοση, όπου οι συνθήκες τους το επιτρέπουν.

Οι ομογενείς μας, κατοικούν κυρίως στις περιοχές της Τρίπολης και της Βεγγάζης, υπάρχει όμως μικρή ελληνική παρουσία και στις πόλεις Ντέρνα, Κούφρα, Τζάλο κ.α.

Σήμερα υπάρχουν δύο ελληνικές κοινότητες, η μία στην τρίπολη και η άλλη στη Βεγγάζη, ενώ λειτουργούν ακόμη ο Σύλλογος Ελληνίδων Γυναικών Τριπόλεως και το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας και Πολιτισμού.
Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων

Τι σχέση εχει η Σαντορίνη με την Λιβύη

Η χώρα του Καντάφι που δοκιμάζεται από τις ταραχές και την αιματοχυσία, έχει στο dna της και ελληνικό αίμα, αφού στην αρχαιότητα κάτοικοι της Σαντορίνης την αποίκησαν, μετά από εντολή του Μαντείου των Δελφών, να βρουν νέο τόπο κατοικίας στη Βόρειο Αφρική. Έτσι, το 631 π.Χ., Σαντορινιοί ίδρυσαν την Κυρήνη. Μέσα σε διάστημα διακοσίων ετών, ιδρύθηκαν άλλες τέσσερις σημαντικές πόλεις στην περιοχή: η Βάρκη, οι Ευσπερίδες (αργότερα Βερενίκη, σημερινή Βεγγάζη),η Αλ Μπάυντα , η Ταύχειρα (αργότερα Αρσινόη, σημερινή Τόκρα) και η Απολλωνία (Susah), το λιμάνι της Κυρήνης. Μαζί με την Κυρήνη, ήταν γνωστές ως Πεντάπολις. (wikipedia)

Source : Σαντορινιός

Άνοδος και παρακμή του Ελληνισμού στην Καλαβρία (από το διαδικτυακό περιοδικό costaviolaonline.it

Οι καταβολές του Ελληνισμού στην Καλαβρία ανάγονται προφανώς στον ελληνικό αποικισμό της Νοτίου Ιταλίας και Σικελίας, στα εδάφη που ανά τους επόμενους αιώνες θα γίνονταν γνωστά με το όνομα "Μεγάλη Ελλάδα", έτσι ονομαζόμενη εξαιτίας του υψηλότατου πολιτιστικού επιπέδου που το έδαφός μας είχε αποκτήσει, ώστε να επισκιάσει την ίδια την Ελλάδα. Κατά την άφιξή τους οι Έλληνες ώθησαν τους αυτόχθονες πληθυσμούς προς το εσωτερικό της χώρας και ίδρυσαν πόλεις όπως το Ρήγιο, τις Συρακούσες ή τον Τάραντα. Το Ρήγιό μας υπήρξε πατρίδα του γλύπτη Πυθαγόρα και του Αναξίλα, του διάσημου τυράννου που οδήγησε το Ρήγιο στο ύψιστο μεγαλείο και που κυριάρχησε και στις δύο όχθες του Στενού (494-476 π.Χ.), στον Κρότωνα δραστηριοποιήθηκε ο Πυθαγόρας (μολονότι καταγόμενος από την Σάμο), στις Συρακούσες ο μεγάλος Αρχιμήδης, αλλά οι πόλεις σιγά-σιγά παρήκμασαν και κατέστησαν τρωτές στην επέκταση της Ρώμης, που είχε ιδιαιτέρως δραστηριοποιηθεί εκείνα τα χρόνια, και το 212 π.Χ. (έτος πτώσης των Συρακουσών) η υποδούλωσή τους ολοκληρώθηκε.

Μιλώντας για το Ρήγιο (πράγμα το οποίο ενδιαφέρει περισσότερο, εφόσον επικεντρωνόμαστε στην Καλαβρία), οι Ρωμαίοι επέτρεψαν να διατηρηθεί η ελληνική γλώσσα (αντίθετα με όσους πιστεύουν ότι ο αρχαίος Ελληνισμός αφανίστηκε με την έλευση της Ρώμης): είναι γνωστό, πράγματι, ότι γενικά οι Ρωμαίοι, εξαιρώντας την περίπτωση της Καρχηδόνας, δεν κατέστρεφαν τις προϋπάρχουσες από αυτούς πόλεις και απορρόφησαν πολλά πράγματα από αυτές, μεταξύ των οποίων την μηχανική, που κληρονόμησαν κατά πολύ από τους Ετρούσκους. Αλλά μοιραία, όντας στην περιοχή ρωμαϊκής επιρροής, υπήρξε και μια κάποια διάδοση της Λατινικής, η οποία συνυπήρξε σε όλη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με την Ελληνική, γλώσσα που οι ίδιες οι καλλιεργημένες ρωμαϊκές τάξεις κατείχαν τουλάχιστον μέχρι την διαβόητη κρίση του 3ου αιώνα: για τον λόγο αυτό είναι αδιανόητο η ελληνική γλώσσα, η κατ' εξοχήν γλώσσα κύρους, να παραχωρούσε τόσο εύκολα την θέση της έναντι της Λατινικής, πράγμα το οποίο δεν συνέβη στο ανατολικό τμήμα της Αυτοκρατορίας, σε εκείνο που θα γινόταν γνωστό με το όνομα Βυζαντινή Αυτοκρατορία (όνομα ωστόσο που ανάγεται στην Αναγέννηση: οι "Βυζαντινοί" ονόμαζαν τους εαυτούς τους "Ρωμαίους"). Με την πτώση της Δυτικής Αυτοκρατορίας, η Ιταλική Χερσόνησος (και με αυτήν και η Καλαβρία) περιέπεσε στα χέρια των γερμανικών λαών, κατά την διάρκεια του οποίου Ιταλοί, Γάλλοι και Ισπανοί θα ονόμαζαν "βαρβαρικές εισβολές" και οι Γερμανοί "μετανάστευση των λαών".

Πρώτα ο Οδόακρος και μετά ο Θεοδώριχος με τους Οστρογότθους, κυβέρνησαν στην Ιταλία μέχρι το 553, όταν οι Ρωμαίοι επανέκτησαν το έδαφος. Ενώ μεγάλο τμήμα της ιταλικής χερσονήσου κατακτήθηκε από τους Λογγοβάρδους, στην Καλαβρία (κυρίως στο κεντρικό και νότιο μέρος) παρέμειναν οι Ρωμαίοι, και συνεπώς ο πολιτισμός τους, που είχε πλέον γίνει ανατολικορωμαϊκός, διαδόθηκε στην επικράτεια: οι ερημίτες μοναχοί αναζητούσαν καταφύγιο στα δάση της Καλαβρίας, όπου έβρισκαν την "ησυχία" (ή αλλιώς την πνευματική ηρεμία), και το ελληνικό τυπικό κυριάρχησε, κυρίως αφότου το 733 ο αυτοκράτορας Λέων Γ' μεταβίβασε τα ρωμαϊκά εδάφη στην Ιταλία από την δικαιοδοσία του Πάπα σε εκείνη του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.

Η Καλαβρία τέθηκε υπό τον στρατηγό (που διοικούσε τα Θέματα, δηλ. τις ανατολικορωμαϊκές διοικητικές μονάδες που πήραν την θέση των ρωμαϊκών διοικήσεων) των Συρακουσών, αλλά μετά την αραβική κατάκτηση της Σικελίας, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στο Ρήγιο, και έτσι γεννήθηκε το Θέμα της Καλαβρίας που εκείνη την περίοδο είχε λάβει την σημερινή ονομασία.

Η βυζαντινή στρατιωτική παρουσία στην Καλαβρία τελείωσε το 1059, όταν κατέφθασαν οι Νορμανδοί, πολεμιστές σκανδιναβικής καταγωγής που είχαν εγκατασταθεί στην Γαλλία, στην ομώνυμη περιοχή της Νορμανδίας. Αυτοί υπήρξαν μισθοφόροι πολεμιστές που πολέμησαν και για λογαριασμό των Ρωμαίων της Ανατολής, που κατέκτησαν την Νότιο Ιταλία για λογαριασμό του Πάπα, ο οποίος, βασιζόμενος στο έγγραφο της «Δωρεάς του Κωνσταντίνου» που αργότερα αποδείχθηκε πλαστό, διεκδικούσε δικαιώματα κυριαρχίας επί της Ιταλίας. Οι Νορμανδοί επανεισήγαγαν το λατινικό τυπικό, αλλά σεβάστηκαν τις ήδη προϋπάρχουσες ελληνικές επισκοπικές ενορίες. Ίδρυσαν το Βασίλειο της Σικελίας το 1130 και υπήρξαν ανεκτικοί με τους διάφορους πληθυσμούς που κατοικούσαν στο βασίλειό τους. Ουσιαστικά το ίδιο μπορεί να λεχθεί και για τους Σουηβούς (1194-1268), αλλά το πρώτο εξολοθρευτικό πλήγμα που δέχθηκε ο Ελληνισμός της Καλαβρίας υπήρξε από τους Ανδεγαυούς, οι οποίοι, όταν ο Manfredi και ο Corradino ηττήθηκαν, εξουσίασαν το Βασίλειο της Νεαπόλεως. Αυτοί αποδείχθηκαν αβυσσαλέοι εχθροί των Βυζαντινών και ο,τιδήποτε μπορούσε να τους θυμίζει, καταδιώχθηκε και γι’ αυτό στην Καλαβρία σιγά-σιγά διαδόθηκε η ρωμανική, από την οποία προήλθε η σημερινή κεντρονότια διάλεκτος της Καλαβρίας (σικελική διάλεκτος) και το ελληνικό τυπικό διώχθηκε με δριμύτητα για να εξαφανιστεί επίσημα το 1573, όταν υπό τους Ισπανούς καταλύθηκε η τελευταία επισκοπική ενορία της Bova από ειρωνεία της τύχης από μέρους ενός Ελληνοκύπριου, του επισκόπου Ιουλίου Σταυριανού.

Και η ελληνική γλώσσα σταδιακά αντικαταστάθηκε από την ρωμανική διάλεκτο, και η εξαφάνισή της άρχισε τον 15ο αιώνα και ακόμη διαπράττεται, και το άσχημο είναι ότι η πλειοψηφία των Καλαβρών δεν έχει ιστορική συνείδηση (εξαιτίας της ελλιπούς εκπαίδευσης και ενδιαφέροντος από μέρους των θεσμικών οργάνων), και σήμερα η χρήση των Ελληνικών της Καλαβρίας περιορίζεται στις εξώτατες λωρίδες νοτιοανατολικά της περιφέρειας: Βούα, Ρογούδι και Γαλιτσιανό. Όπως και να ’χει, οι σχέσεις με την ελληνική Μητέρα Πατρίδα συνεχίστηκαν τουλάχιστον μέχρι τον 16ο αιώνα: θυμίζουμε τον Βαρλαάμ από την Seminara, που είχε θεολογικές συζητήσεις με τον Γρηγόριο Παλαμά, και τους πολλούς Έλληνες που μετανάστευσαν στην Καλαβρία από την εποχή της Ανατολικής Αυτοκρατορίας μέχρι την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους, όταν πολλοί Έλληνες της Μητέρας Πατρίδας κατέφυγαν στην Καλαβρία. Η Καλαβρία δεν διαδραμάτισε δευτερεύοντα ρόλο στην επανεισαγωγή της μελέτης της ελληνικής στην Δύση: ο ήδη προαναφερθείς Βαρλαάμ από την Seminara δίδαξε την Ελληνική στον Francesco Petrarca (το 1368 αυτός συμβούλευσε έναν φίλο του που επιθυμούσε να πάει στην Πόλη για να μάθει την Ελληνική να μεταβεί στην πιο κοντινή Καλαβρία), και ο μαθητής αυτού, Λεόντιος Πιλάτος, την δίδαξε στον Βοκκάκκιο, και αυτό πριν προσφερθεί στον Εμμανουήλ Χρυσολωρά η έδρα ελληνικών σπουδών στην Φλωρεντία. Αναφέρουμε επίσης έναν ανώνυμο Γάλλο χρονικογράφο του 14ου αιώνα που έγραψε ότι στην Καλαβρία δεν ομιλείται παρά μόνον η Ελληνική.

Οι ρίζες της Ελληνικής της Καλαβρίας ακόμη και σήμερα αποτελούν θέμα συζήτησης, αλλά ακολουθούν βασικά δύο γραμμές σκέψης:

- την θέση του Gerhard Rohlfs (1892-1986), που υποστηρίζει την απαρχή της γλώσσας κατά την περίοδο της Μεγάλης Ελλάδας, που αναζωογονήθηκε μετά την έλευση των Βυζαντινών. Η θέση του βασίζεται στην παρουσία πολλών αρχαϊσμών, που παρατηρούνται μόνον στην κλασική ελληνική και κάποιων δωρισμών, που μοιράζεται με την μοναδική νεοελληνική διάλεκτο που προέρχεται από την δωρική, την τσακωνική (ομιλείται στην Πελοπόννησο, στην περιοχή της αρχαίας Σπάρτης, όπου όντως ομιλείτο η δωρική),

- την θέση του Giuseppe Morosi (1847-1890), υποστηρικτή της βυζαντινής αφετηρίας της Ελληνικής της Καλαβρίας. Αυτός ο μελετητής έχοντας ζήσει στην εποχή της ιταλικής ενοποίησης, πολλοί πιστεύουν ότι η σκέψη του είχε επηρεαστεί από τα γεγονότα της εποχής, δεδομένου ότι το Κράτος ήθελε να δημιουργήσει μια εθνική ταυτότητα θεμελιωμένη στα ένδοξα κατορθώματα της αρχαίας Ρώμης και του Λατινισμού.

Σήμερα η Ελληνική της Καλαβρίας αναγνωρίζεται ως μειονοτική γλώσσα, πρώτα από το Ιταλικό Σύνταγμα, άρθ. 6 («η Ιταλία προστατεύει με κατάλληλες διατάξεις τις γλωσσικές μειονότητες»), και μετά από τον νόμο 02/1999, μολονότι το Κράτος δεν πράττει αρκετά ώστε να διασωθεί η γλώσσα, που αφήνεται στην τύχη της, παραμελημένη και από τους ίδιους Καλαβρούς που την θεωρούν ένα απαρχαιωμένο πράγμα που ανήκει στο παρελθόν.

Ωστόσο το ελληνικό τυπικό φαίνεται ότι βρίσκεται καλύτερα χάρη στην παρουσία ορθόδοξων εκκλησιών στο Γαλιτσιανό, Seminara, Gerace και Ρήγιο (θυμίζουμε την Εκκλησία που προ ολίγου καιρού αφιερώθηκε στον Άγιο Παύλο των Ελλήνων), χωρίς να υπολογίζουμε την Μονή του Αγίου Ιωάννου του Θεριστού, από το όνομα του Ιταλοέλληνα μοναχού που έζησε μεταξύ του 10ου και 11ου αιώνα, που βρίσκεται στο Bivongi, και διοικείται από μοναχούς που προέρχονται από την Χερσόνησο του Άθω.

Όπως και να ’ναι θα δούμε πως θα εξελιχθεί η όλη κατάσταση, ελπίζοντας ότι όλη αυτή η τεράστια πολιτιστική κληρονομιά μας δεν θα λησμονηθεί και καταδιωχθεί, και ότι θα μπορέσουμε να ευαισθητοποιήσουμε κάπως τους κατοίκους με την ελπίδα σε μια έστω και μερική ανάκτησή της.


Giuseppe Delfino (μεταφράση του Στέλιου Παπακωνσταντίνου)



ο Giuseppe Delfino είναι ένας νεαρός φοιτητής Ξένων Γλωσσών και Λογοτεχνιών στο Πανεπιστήμιο Σπουδών της Μεσσίνα. Ειδικός αρχαίων και σύγχρονων γλωσσών, είναι ιδρυτής ενός πολύ αγαπητού Facebook Group, "Salviamo la lingua greca di Calabria" ("Ας σώσουμε την Ελληνική γλώσσα της Καλαβρίας"), θα επιληφθεί τις προσεχείς εβδομάδες μια σειρά λεπτομερών ερευνών που θα στοχεύουν στην διάδοση και επαναξιολόγηση της Ελληνικής της Καλαβρίας, "Χάπια Ελληνικών της Καλαβρίας".

Brigandage in the Two Sicilies

Brigandage in the Two Sicilies had existed in some form since ancient times, however its origins as outlaws targeting random travellers would evolve vastly later on in the form of the political resistance movement form of brigandage in the Two Sicilies. During the time of the Napoleonic conquest of the Kingdom of Naples, the first signs of political resistance brigandage came to public light, as the Bourbon loyalists of the country refused to accept the new Bonapartist rulers and actively fought against them until the Bourbon monarchy had been reinstated.[1]

After conquest of southern Italy by the Kingdom of Sardinia in 1861, the most famous and well known form of brigandage in the area emerged. Once the Two Sicilies had been taken, social unrest, especially among the lower classes occurred due to poor conditions and the fact that the Risorgimento benefited in the "Mezzogiorno" of Italy only the bourgeoisie vast-land owning classes.[1] Many turned to brigandage in the mountains and hills of Basilicata, Campania, Calabria and Abruzzo to continue the fight against the northern invaders. Amongst the brigands were a mixture of people, with different working backgrounds and motives, but the same desire to defeat the common enemy; the brigands included people who the Italian government considered criminals, many former soldiers and loyalists of the Bourbon army, but also nobles, poverty stricken farmers who had fled due to extortionate Italian taxes placed on them and peasants who wanted land reforms, both men and women took up arms.[1]

They launched attacks against the Italian authorities (who were regarded as foreigners) and the land owning upper-classes, coming to be viewed by many of the common people as Robin Hood like figures, some of them gained celebrity in the area via the spreading of their stories.[1] Especially after passing the Legge Pica legislation in 1863, an extremely strong handed repression of the brigands by the Italian authorities picked up; it also allowed the execution of relatives and those suspected with collaborating or helping a brigand.[2] Villages such as Pontelandolfo and Casalduni in the Province of Benevento are famous for the killing of civilians by the so-called "Piedmontese" authorities. In total several thousand southerners were arrested and executed, while many more were deported or fled the country.[1]

Source : Wikipedia

Μύθος η προέλευση των σημερινών Τούρκων απο την Κεντρική Ασία?

Για καιρό τώρα, παράξενες για τα κεμαλιστικά δεδομένα, δημοσιεύσεις εμφανίζονται σε μεγάλης κυκλοφορίας τουρκικές εφημερίδες και στα επιστημονικά τους ένθετα που υποστηρίζουν τη θέση ότι οι σημερινοί Tούρκοι «δεν είναι Tούρκοι αλλά Έλληνες»!

Kάποιες από τις δημοσιέυσεις αυτές αναδημοσιεύει και αναλύει o Σάββας Kαλεντερίδης στο blog του InfognomoPolitics. Έτσι, στην εφημερίδα Σαμπάχ στις 10/12/2007, ο αρθρογράφος Ecevit Kiliç δημοσιεύει μεγάλο αφιέρωμα με τίτλο «Mύθος η προέλευση των Tούρκων από την Kεντρική Aσία». Aναφέρεται εκτεταμένα στην εργασία του κορυφαίου Tούρκου ανθρωπολόγου Timurçin Bider, καθηγητή του Πανεπιστημίου Kωνσταντινούπολης, οι μελέτες και οι έρευνες του οποίου καταδεικνύουν ότι χάρη στις φοβερές εξελίξεις της γενετικής τεχνολογίας και των συγκριτικών του ερευνών στο DNA, οι κάτοικοι της Aνατολίας δεν εκτουρκίστηκαν ποτέ φυλετικά από τους λίγους νομάδες που κατέβηκαν από τις στέπες της Kεντρικής Aσίας.

«Oι σημερινοί Tούρκοι δεν ήρθαν από την Kεντρική Aσία, για 40.000 χρόνια δεν το κούνησαν ρούπι από αυτό. Aνήκουν σε αυτά τα χώματα, όπως και εκείνοι οι Tούρκοι που ισχυρίζονται ότι προερχόμαστε από την Kεντρική Aσία… O αριθμός εκείνων που ήρθαν από την Kεντρική Aσία είναι πολύ μικρός. Oι γενετικές έρευνες μάς δείχνουν πόσοι είναι εκείνοι… Tο ποσοστό τους είναι 10% έως 15% του συνόλου του πληθυσμού… H φυγή από την Kεντρική Aσία είναι ένας μύθος… Άσε, που δεν είναι αν αυτοί που ήρθαν απ’ έξω ήταν Iρανοί ή Aφγανοί… O τουρκισμός είναι μία πολιτισμική ταυτότητα που τη δημιουργήσαμε εμείς… εδώ και διακόσια χρόνια! Γενετικές έρευνες μάς δείχνουν ότι οι κάτοικοι της σημερινής Tουρκίας… δεν έχουν καμία βιολογική συγγένεια με τους Tουρκομάνους, τους Oυζμπέκους, τους Oυιγούρος, ακόμα και με τους Mογγόλους… αλλά έχουν στενή αναπόσπαστη γενετική σχέση με τους Έλληνες… αλλά και τους Iρανούς. Δεν έχουν γενετική σχέση με τους Kούρδους και τους Aρμενίους. Aλλά ακόμα και αυτοί είναι πιο κοντά σε εμάς από τους Oυζμπέκους».
O Σάββας Kαλεντερίδης στο blog του δημοσιεύει επίσης σοβαρές (αλλά όχι διασταυρωμένες μέχρι στιγμής πληροφορίες) ότι στην κωμόπολη Aγλασούν (στην αρχαία ελληνιστική Σαγαλασσό της Πισιδίας) του νομού Mπουρντούρ, μία ομάδα αρχαιολόγων από το Kαθολικό Πανεπιστήμιο της Λούβεν, πέρα από τα εντυπωσιακά ελληνο-ρωμαϊκά μνημεία και τεχνουργήματα έδωσε σε ειδικούς γενετικό υλικό των σκελετών των κατοίκων που βρέθηκαν εκεί. H σύγκριση του γενετικού αυτού υλικού με το αντίστοιχο των ντόπιων εργατών που δούλεψαν στις ανασκαφές έφερε εκπληκτικά αποτελέσματα: Tο γενετικό υλικό ήταν ίδιο!
Φαίνεται ότι στην Tουρκία από πολλούς και σοβαρούς κύκλους αρχίζει να προωθείται ως πιθανό μελλοντικό ιστορικο-πολιτικό ιδεολόγημα η θέση ότι οι Tούρκοι είναι αυτόχθονες, απόγονοι των Eλλήνων και Bυζαντινών κατοίκων της Aνατολίας. Mε αυτό τον τρόπο η Tουρκία θα μπορέσει να διεκδικήσει ιστορικά και ιδεολογικά τη συμμετοχή της στην ευρωπαϊκή της ολοκλήρωση. Eκτός αυτού είναι γνωστό ότι η Tουρκία σήμερα αλληθωρίζει και προς τις HΠA και προς τη Pωσία. Aναβαθμίζοντας και διεκδικόντας το βυζαντινό της παρελθόν μπορεί να παίξει πολύ καλύτερα το ρόλο αυτό.
Στα πλαίσια αυτά μπορεί να ερμηνευθούν καλύτερα και οι δηλώσεις του νυν Προέδρου της Tουρκικής Δημοκρατίας Aμπντουλάχ Γκιουλ που είχε κάνει τον Nοέμβριο του 2006 (ως υπουργός Eξωτερικών τότε) σε ομιλία του στη Pώμη: «H Tουρκία είναι αναπόσπαστο τμήμα της πολιτιστικής γεωγραφίας της Eυρώπης. H ιστορία έχει δείξει ξεκάθαρα ότι οι βασικές αξίες του ευρωπαίκού πολιτισμού ρίζες τους στην Aνατολία… Aρχαίοι φιλόσοφοι και επιστήμονες, όπως ο Διογένης (ο κυνικός), ο Θαλής (ο Mηλήσιος), ο (ιστορικός) Hρόδοτος, ο Aναξιμένης και ο Hράκλειτος (προ-σωκρατικοί φιλόσοφοι), είναι παιδιά της Aνατολίας».
Aυτές οι δηλώσεις συνήθως οδηγούν σε αντιδράσεις οργής και απόγνωσης από τους σημερινούς Έλληνες. Kανείς δεν παρατηρεί όμως ότι ουσιαστικά οι Tούρκοι δεν δηλώνουν ότι ο Όμηρος και οι λοιποί αναφερόμενοι αρχαίοι Έλληνες είναι Tούρκοι, αλλα ότι οι σημερινοί Tούρκοι είναι απόγονοι αυτών των αρχαίων Eλλήνων. Eίναι μία εκπληκτική στροφή στην καθιερωμένη ιστορική άποψη, όχι μόνο επί κεμαλισμού αλλά και επί Oθωμανικής Aυτοκρατορίας, και η Eλλάδα δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη γι’ αυτό το ενδεχόμενο.
Όπως έχει σημειώσει ο Σάββας Kαλεντερίδης, θα αρκούσαν τα χρήματα από ένα Mιράζ και ένα F-16, ώστε η Eλλάδα να εισδύσει μέσα σε αυτό το ελληνογενές πληθυσμιακό υπόστρωμα των Tούρκων με μία επίθεση φιλίας, ώστε να ανατραπεί η τουρκική επιθετικότητα και να χρησιμοποιηθεί η κατάσταση προς όφελος της Eλλάδας.
Eάν η Tουρκία αναστήσει τον ελληνοβυζαντισμό της και διεκδικήσει το όνομα του Bυζαντίου ως δικό της χρησιμοποιώντας το κενό που αφήνει πίσω της η Eλλάδα με τη μη διεκδίκηση του Bυζαντίου ως δικού της διαχρονικού δημιουργήματος, η ελληνική εξωτερική πολιτική θα αντιμετωπίσει ένα τρομακτικό και τεράστιο γεωπολιτικό πρόβλημα που μπροστά του το Mακεδονικό θα φαίνεται άθυρμα

Ας εξετάσουμε τώρα τα εξής δεδομένα :

Α) Παιδομάζωμα και αποτελέσματα του . Οι λεγόμενοι Γενίτσαροι κατ εμας (εκτουρκισμένοι Έλληνες/Χριστιανοί). Επίλεκτο σώμα των Οθωμανών και φυσικά μετέπειτα άνθρωποι που αναριχήθηκαν στην εξουσία πολιτική και στρατιωτική .

Β) Κατά την Άλωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας πόσο μέρος των κατοίκων των ανατολικών θεμάτων απο τον 11 εως τον 14 αιώνα αποδέχθηκαν την κυριαρχία των Σελτζούκων και υποδουλώθηκαν και πόσοι σφαγιάστηκαν / έφυγαν ; Είναι ενα θέμα που θα πρέπει να το εξετάσουμε .

Γ) Πόσοι διαχρονικά έγιναν Μουσουλμάνοι για Χ λόγους η άλλαξαν θρησκευτικά πιστεύω αυτο τον αιώνα για να μην εκδιωχθούν απο την Τουρκία ; Επίσης ενα πολύ ενδιαφέρον ζήτημα .

Αυτό που θέλω να πω είναι πως με κοινή Λογική, η Αφρόκρεμα η Στρατιωτική και η Πολιτική της Τουρκίας αποτελείται από Βυζαντινούς (για να μην πω Έλληνες) στο αίμα κατοίκους οι οποίοι μεγάλωσαν με άλλη ιδεολογία, άλλη γλώσσα, άλλο θρήσκευμα. Η πολιτική τόσο των Οθωμανών , όσο και των Τούρκων στο παρόν δεν θυμίζει τρομερά τον Βυζαντινό επεκτατισμό και διπλωματία ; Είναι κοινή παραδοχή πως ναι. Ακόμα και η Σημαία των Τούρκων είναι προερχόμενη εκ του Βυζαντίου .

Ο Μωάμεθ ο Β’ ο Πορθητής δεν ήταν κατά το ήμιση Έλληνας ; Σαφώς.

Μήπως τελικά η αιώνια κόντρα και διαμάχη αρχικά ξεκίνησε λόγο της θρησκείας και αργότερα συνεχίστηκε Λόγο του Εβραικού Κεμαλισμού ο οποίος κατέστρεψε κάθε γέφυρα συνεννόησης και Λογικής ; Είναι τυχαίο που η Τουρκική πολιτική έχει σε απαξίωση κοινωνικά τους Μογγολικής καταγωγής κατοίκους της ; Είναι κοινά αποδεκτό πως η ανατολική Τουρκία θυμίζει τριτοκοσμική χώρα με ελάχιστες υποδομές εν αντιθέση με την κεντρική και δυτική και εξαίρεση την Άγκυρα στην Ανατολή . Μήπως απλά η Τουρκία “Ξυπνάει” αργά και σταθερά απο την ίδια την αλήθεια της ιστορίας ;

Τα ποτάμια αίματος και εγκλημάτων που μας χωρίζουν συνέβησαν στο όνομα Θρησκειών (Ιουδαικής προελεύσεως και των 2 – Π.Διαθήκη σαν πυρήνα σκέψης) όπως και στο Όνομα του Κεμάλ .

Την βυζαντινή Αυτοκρατορία ποιος την κατέστρεψε κατ ουσίαν ; Η Οθωμανική της “συνέχεια” η η συμμαχική άλωση του 1204 των Φράγκων ; Ποιοι γκρέμισαν κατ ουσίαν την χιλιόχρονη αυτοκρατορία του “Χριστού;” . Ο Χριστός η ο Μωάμεθ ;
Source : olympia.gr

Η γενοκτονία των Κυπρίων

Με στοιχεία και αριθμούς καταγράφει τις δολοφονίες του Αττίλα ο Σπύρος Μίλλας.
Η ιστορία τους είναι συνδεδεμένη με την εξολόθρευση των γηγενών πληθυσμών, που ζούσαν εκεί για χιλιάδες χρόνια πριν από αυτούς. Τι απέγιναν οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Μικρασιάτες, οι Κούρδοι κ.ά.;

Δεν μπορούσε η μικρή Κύπρος μας να αποτελέσει εξαίρεση του κανόνα. Όλοι θυμούμαστε το ανθρωπόμορφο τέρας, ονόματι Αττίλας Ολκάτς, που ομολόγησε ότι μόνο αυτός σκότωσε εν ψυχρώ δέκα αιχμαλώτους στρατιώτες μας.
Ο ολικός αριθμός των φονευθέντων Ε/κ αδελφών μας είναι περίπου 5.500 και 1619 αγνοούμενοι. Μια αναλογία 1:100 επί του συνόλου του κυπριακού ελληνισμού, ιδιαίτερα επί του πληθυσμού 20-30 ετών, μια σοβαρή ανθρώπινη καταστροφή. Ο ολικός αριθμός των τραυματιών που εισήχθηκαν στα νοσοκομεία ήταν περίπου 5.000. Μόνο στο Νοσοκομείο Λευκωσίας ήταν 2.195 τραυματίες. Σχετίζοντας τον αριθμό των τραυματιών προς τους φονευθέντες, η αναλογία πρέπει να κυμαίνεται 1:1, πράγμα αδιανόητο υπό κανονικές συνθήκες πολέμου.

Τούτο αντανακλά την εν ψυχρώ δολοφονία των στρατιωτών μας και του άμαχου πληθυσμού από τις τουρκικές ορδές, που αυτοί τις ονομάζουν στρατεύματα (μεχμετζίκ). Οπιο κάτω πίνακας είναι αποκαλυπτικός. Σχέσεις τραυματιών προς φονευθέντες εν δράσει κατά τους πολέμους: ΤραυματίεςΦονευθέντες Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος3,11 Πόλεμος Κορέας41 Πόλεμος Βιετνάμ5,21 Πόλεμος Κύπρου11

Η σχέση των τραυματιών προς τους φονευθέντες μαρτυρεί τον τρόπο συμπεριφοράς των εισβολέων, τονίζει δε εμφαντικά την εις βάρος του κυπριακού ελληνισμού γενομένην γενοκτονία. Η αναλογία τραυματιών προς νεκρούς στην Κύπρο θα ήταν ακόμα χειρότερη, αν ο κόσμος μας δεν εγκατέλειπε άρον-άρον τα χωριά του, στο άκουσμα της προέλασης των ορδών του Αττίλα προς τα μέρη τους.

Σημ.: Τα στοιχεία και οι αριθμοί είναι παρμένα από το βιβλίο του εξαίρετου χειρούργου γιατρού, κ. Ανδρέα Δ. Δημητριάδη, που πρόσφερε τεράστια βοήθεια στους τραυματίες στρατιώτες μας, εθνοφρουρούς και ΕΛΔΥΚάριους, στο Νοσοκομείο Λευκωσίας, τις τραγικές εκείνες μέρες του 1974.
http://www.philenews.com/digital/

Ενημέρωση της Βουλής από την ελληνική μειονότητα Κωνσταντινουπολιτών, Ιμβρίων και Τενεδίων

Συναντήσεις, για πρώτη φορά μετά το 1950, με την τουρκική κυβέρνηση, ίδρυση συντονιστικού φορέα για τα βακούφια της ελληνικής μειονότητας, αλλά και επιτυχείς προσπάθειες για την ενίσχυση της ομογενειακής παιδείας, με σημαντικές εξελίξεις από μία ενεργή και γόνιμη δράση το 2010, αλλά και σοβαρές προτάσεις και αιτήματα, παρουσιάστηκαν σήμερα οι εκπρόσωποι της ελληνικής μειονότητας Κωνσταντινουπολιτών, Ίμβριων και Τενεδίων στην Αρμόδια Επιτροπή Διασποράς του Ελληνισμού της Βουλής.


Σε μία εκτενή ενημέρωση των μελών της Επιτροπής οι τρεις πρόεδροι, της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών (φορέα 26 σωματείων εντός και εκτός Ελλάδας) και των Συλλόγων Ίμβρου και Τενέδου, κύριοι Νίκος Ουζούνογλου, Πάρις Ασηνάκης και Απόστολος Κερκινέογλου αντίστοιχα, και ο νομικός σύμβουλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Γιάννης Κτιστάκις, κατέστησαν σαφές ότι είναι μία μικρή, αλλά πολύ δυναμική μειονότητα, που ξέρει να αγωνίζεται για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης, αλλά κυρίως την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ελληνικού στοιχείου στην Τουρκία, με κάθε νόμιμο μέσον και όπου μπορεί να ακουστεί η φωνή της, σε διεθνείς οργανισμούς και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δύο μείζονες θετικές νομικές εξελίξεις, όπως επισήμανε ο κ. Κτιστάκις. Αφενός η επιστροφή του κτιρίου του Ορφανοτροφείου από τις τουρκικές αρχές κατόπιν προσφυγής του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, που συνιστά αυτομάτως και απόδειξη νομικής ύπαρξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, και αφετέρου η πρώτη γνωμοδοτική απάντηση της Επιτροπής Δικαίου της Βενετίας ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο μπορεί να χρησιμοποιεί όποιον τίτλο θέλει ως θρησκευτική οντότητα.

Παρατεταμένη εκκρεμότητα, βέβαια, όπως εξήγησε ο κ. Ουζούνογλου, συνιστούν τα μειονοτικά ιδρύματα, τα βακούφια. Μολονότι είναι πολύ σημαντικός ο νόμος για τα βακούφια του 2008 όλων των μειονοτικών ιδρυμάτων της Τουρκίας, μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται «φως». Σε σύνολο 1496 αιτήσεων επιστροφής, εκ των οποίων 1.000 για ρωμέϊκα ακίνητα, τα αποτελέσματα είναι ελάχιστα αν κρίνει κανείς από το γεγονός ότι έχουν εγκριθεί μόνο 131 αιτήσεις, έχουν απορριφθεί 347 και έχουν χαρακτηρισθεί ως ελλιπείς 943. Παράλληλα, όμως, αυτή τη στιγμή, όπως εξήγησε ο κ. Κτιστάκις, έχουν δρομολογηθεί ήδη 90 προσφυγές για ελληνικά βακούφια για τα οποία υπάρχουν επαρκή στοιχεία διεκδίκησης.

Ενίσχυση της Παιδείας, που συνιστά πρώτη προτεραιότητα, αποδοχή της κληρονομικότητας για τη διάσωση πολλών ελληνικών ακινήτων και συγκοινωνική σύνδεση με την Ελλάδα με κομβικό σημείο την ίδρυση τελωνείου στην Ίμβρο, όπως εξήγησαν οι εκπρόσωποι της ελληνικής μειονότητας, είναι τα τρία μεγάλα ζητήματα για τα οποία ζήτησαν τη βοήθεια της ελληνικής Πολιτείας. Κι αν η ελληνική κυβέρνηση έχει δώσει ένα σαφές μήνυμα, τώρα είναι η σειρά της τουρκικής κυβέρνησης, όπως τόνισαν, να δώσει ένα επίσης σαφές μήνυμα προς την ελληνική μειονότητα.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Κειμήλια στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Γενεύη

της Ελίνας Γαληνού
«Πιστεύομεν ακραδάντως ότι οι Εσπέριοι και όχι μόνον επισκέπται του Εκκλησιαστικού τούτου Μουσείου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, θα εύρουν εν αυτώ έν ακόμα ανοικτόν παράθυρον προς την καθ΄ημάς Ανατολήν και την ελληνορθόδοξον Παράδοσιν και ζωήν, το οποίον η προς αυτούς εκτενής ημών αγάπη από της σήμερον εν ευλογίαις προσφέρει. Τω δε χορηγώ παντός αγαθού Αγίω Τριαδικών Θεώ δόξα και οίκος και ευλογίαις και τούτου και πάντων ένεκεν».
Παρουσία της Α.Θ.Π του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, εγκαινιάστηκε στις 3 Φεβρουαρίου 2011 το «Μουσείο Χριστιανικής Τέχνης» στο Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambesy Γενεύης, με δύο παράλληλες εκθέσεις.
Η έκθεση «Κειμήλια του Παρελθόντος: Θησαυροί της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και η Ανταλλαγή Πληθυσμών», αναδεικνύει το οικουμενικό πνεύμα της Ορθοδοξίας. Στην δεύτερη έκθεση στο ισόγειο του Μουσείου, με τίτλο «Fred Boissonas-Οι Αποστολές στο Σινά, 1929-1933» 68 φωτογραφίες από τα ταξίδια του Ελβετού φωτογράφου, μας ξεναγούν στη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.
Η έκθεση που προβάλει τα κειμήλια της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποτελείται από 90 εκκλησιαστικούς θησαυρούς που χρονολογούνται από τον 16ο έως τον 19ο αιώνα. Πρόκειται για έργα αργυροχοίας, κεντήματα και εικόνες που έφεραν στην Ελλάδα οι ελληνορθόδοξοι πληθυσμοί της Μικράς Ασίας και Ανατολικής Θράκης και που θα φιλοξενούνται στο Μουσείο μέχρι τις 24 Ιουλίου του 2011. Πολλά από αυτά τα αντικείμενα από την Ανατολική Θράκη, τον Πόντο και την Κεντρική Ασία και την Καππαδοκία, καθώς και από εργαστήρια της Κωνσταντινουπόλεως, προέρχονται από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη-ένα από τα ελληνικά ιδρύματα που διαφύλαξαν πολύτιμα κειμήλια από τους Ελληνες πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής.
Ο Προιστάμενος του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ελβετίας κ. Ιερεμίας, αναφέρθηκε στο ιστορικό της ίδρυσής του και στην σημαντική συνεισφορά του τέως Μητροπολίτη Ελβετίας κ. Δαμασκηνού, κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του. Το Ορθόδοξο Κέντρο του Οικουμενικού Πατριαρχείου στο Chambesy της Γενεύης, ιδρύθηκε το 1966. Η πολυδιάστατη αποστολή του καλύπτει έναν ευρύτατο κύκλο θεσμοθετημένων δραστηριοτήτων που αποσκοπεί στην πληρέστερη υποστήριξη των διορθοδόξων και των διεκκλησιαστικών σχέσεων, την προβολή των δραστηριοτήτων του με πολύγλωσσες εκδόσεις και γενικότερα τη συμμετοχή σε κάθε πρωτοβουλία οικουμενικού διαλόγου για την ενότητα του χριστιανικού κόσμου.
Το Μουσείο που εγκαινιάστηκε, συμπληρώνει τον ρόλο του Ορθοδόξου Κέντρου, συνιστώντας ένα διεθνές κέντρο προβολής της εκκλησιαστικής αλλά και κάθε άλλης μορφής τέχνης που συνδέεται με την παράδοση και τον πολιτισμό της Ορθοδοξίας. Η ανέγερσή του έγινε από δωρεά της Οικογενείας Λάτση εις μνήμη του Ιωάννη Σ.Λάτση, με αρχιτεκτονική μελέτη και επίβλεψη του κ. Αρη Σερμπέτη. Στα εγκαίνια παρέστη και απηύθηνε χαιρετισμό ο Ελληνας Πρέσβης στην Ελβετία κ. Ιωάννης Μουρίκης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Χαλκηδόνος κ. Αθανάσιος , ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Λαμψάκου κ. Μακάριος, ο Δήμαρχος του Chambesy , ο Διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη, κ. Αγγελος Δεληβοριάς, και πλήθος μελών της Ελληνικής Κοινότητας της Γενεύης.
Source: Infognomonpolitics

Μεγάλη δωρεά Ελληνα ευπατρίδη της Κωνσταντινούπολης

Βιβλιοθήκη πατρός Μελετίου Σακκουλίδη
Παρελήφθη από το Σισμανόγλειο Μέγαρο το σύνολο της εκ 30.000 τόμων βιβλιοθήκης πατρός Μελετίου Σακκουλίδη, η οποία παραχωρείται από την οικογένεια Σακκουλίδη στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο, προς χρήση των ερευνητών. Σε εξέλιξη βρίσκεται η καταλογογράφηση και ψηφιοποίηση του σημαντικότερου τμήματος της βιβλιοθήκης.
Η Βιβλιοθήκη Σακκουλίδη εκτιμάται ότι θα αποτελέσει το σημαντικότερο σημείο επιστημονικής αναφοράς για τους Έλληνες της ύστερης Οθωμανικής εποχής στην Πόλη και θα χρησιμοποιηθεί από Τούρκους και ξένους επιστήμονες. Στόχος μας, στην περίπτωση των μη ελληνόφωνων επιστημόνων, είναι να συνδυασθούν τα μαθήματα ελληνικών με την επιστημονική αξιοποίηση της βιβλιοθήκης. Στο βαθμό που η βιβλιοθήκη περιλαμβάνει 30.000 τόμους ελληνικών βιβλίων στην ελληνική και στα "καραμανλήδικα" που τυπώθηκαν στην Πόλη τον 19ο και στις αρχές του 20ου αι., η βιβλιοθήκη θα συμβάλει στην κατανόηση της συμβολής και της σημασίας των Ελλήνων στην οθωμανική κοινωνία, οι οποίοι έχουν μελετηθεί σε, συγκριτικά, μικρότερο βαθμό από τους Οθωμανολόγους. Θέλουμε, κατά συνέπεια, να καταστεί το Σισμανόγλειο Μέγαρο, εκτός από ινστιτούτο ελληνικής γλώσσας - το μοναδικό προς το παρόν στην Τουρκία - κέντρο έρευνας του Οθωμανικού Ελληνισμού του 19ου αιώνα.

Ποιός ήταν ο πατήρ Μελέτιος Σακκουλίδης
Ο π.Μελέτιος Σακκουλίδης, κατά κόσμον Σταύρος Σακκουλίδης, γεννήθηκε το έτος 1926 στη Χαλκηδόνα και αποφοίτησε από την Αστική Σχολή της γενέτειράς του το έτος 1940, ακολούθως φοίτησε στο Γυμνάσιο της Μ.Γένους Σχολής και το έτος 1949 αποφοίτησε από την Ι.Θεολογική Σχολή Χάλκης. Στις 23 Ιουλίου 1950 παντρεύτηκε την κ.΄Αννα , κόρη του π.Ιωάννου Γαλάνη, Ι.Προϊσταμένου της Κοινότητας Βλάγκας, η οποία μέχρι την τελευταία του πνοή ήταν συνοδοιπόρος και συμπαραστάτής του.
Στις 27 Αυγούστου 1950 χειροτονήθηκε διάκονος και στις 03 Σεπτεμβρίου 1950 πρεσβύτερος στον Ι.Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Υψωμαθείων, όπου και υπηρέτησε ως Ι.Προϊστάμενος μέχρι το 1953. Το γάμο και τις δύο χειροτονίες του τέλεσε ο αείμνηστος Μητροπ. Προικοννήσου κυρός Φιλόθεος. Στη συνέχεια μέχρι το 1968 υπηρέτησε ως εφημέριος στην Κοινότητα Σταυροδρομίου και ακολούθως μέχρι και το θάνατό του υπηρέτησε ως Ι.Προϊστάμενος στην Κοινότητα Κοντοσκαλίου αρχικά και ακολούθως σε όλη την ευρύτερη περιοχή Βλάγκας – Υψωμαθείων.
Ανέλαβε καθήκοντα στο Γηροκομείο Βαλουκλή από το 1977 και στη συνέχεια η Μ.Πρωτοσυγκελλία τον διόρισε επισήμως Ιεροεπιστάτη του Γηροκομειακού Ναού των Αγίων Αναργύρων. Το έτος 1967 ο αείμνηστος Πατριάρχης Αθηναγόρας του απένειμε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου και ο αείμνηστος Πατριάρχης Δημήτριος το έτος 1985 το οφίκιο του Μεγάλου Οικονόμου της Μ.Χ.Ε., το οποίο είναι και το ανώτερο αξίωμα εγγάμου κληρικού.
Κατά το διάστημα της ιερατικής του σταδιοδρομίας ο π.Μελέτιος επέδειξε αξιόλογη πνευματική δραστηριότητα. Το έτος 1956 ίδρυσε τον Σύνδεσμο Εργαζομένων Κοριτσιών,του οποίου υπήρξε και Επίτιμος Πρόεδρος, έλαβε μέρος σε πολλά συμπόσια και συνέδρια άλλοτε με εντολή της Εκκλησίας και άλλοτε ιδιωτικά, το έτος 1959 πραγματοποίησε έκθεση με θέμα τη Γέννηση του Κυρίου, με αναπαραστάσεις από τη Βυζαντινή περίοδο και των ημερών μας.
Ήταν μέλος πολλών επιτροπών του Πατριαρχείου και τα τελευταία έτη ασχολείτο με τη σύνταξη του τυπικού μέρους του Ημερολογίου του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου. Επίσης ο π.Μελέτιος ήταν κάτοχος μιας πλουσιότατης βιβλιοθήκης, η οποία περιλαμβάνει κυρίως εκδόσεις Κ/πόλεως και Καραμανλίδικες εκδόσεις και εξυπηρέτησε πολλούς ερευνητές, ανθρώπους των γραμμάτων και φοιτητές του Πανεπιστημίου της Πόλης μας.
Πηγή: Εφημερίδα Απογευματινή Κωνσταντινουπόλεως