Απόσπασμα απο συνέντευξη Ελληνίδας των Σκοπίων

Η κα. Αικατερίνη Βίδα κόρη αντάρτη του Δημοκρατικού Στρατού και κάτοικος Περλεπέ της ΠΓΔΜ, δασκάλα ελληνικών στο Σύλλογο " Δουρίοπος" στο Περλεπέ κάνει κάποιες σημαντικές επισημάνσεις, οπως φαίνονται και στο παρακάτω απόσπασμα της συνέντευξής της.

ΟΙ ΔΙΩΓΜΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

Ο βασικός λόγος για τις διώξεις που υπέστη ο πατέρας μου ήταν εθνικός. Εμείς πήγαμε εκεί ως Ελληνες. Δεν καταχωρηθήκαμε… Σκοπιανοί, ψευτομακεδόνες και δεν ξέρω κι εγώ τι. Ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ ο φουκαράς. Στην Ελλάδα δεν τον ήθελαν γιατί ήταν αντάρτης, κομμουνιστής. Στα Σκόπια τον κυνήγησαν επειδή ήταν Ελληνας και δεν προσκύνησε την προπαγάνδα τους. Στο τέλος πέθανε από τον καημό του. Το 1987 έπαθε εγκεφαλικό και υπέκυψε. Κι εγώ δεν τραβάω λίγα. Ξέρετε τι είναι να περπατάς στον δρόμο, να σε βρίζουν, να σε χτυπάνε, να σε φτύνουν; Εκεί όπου μένω εγώ υπάρχουν και καλοί άνθρωποι αλλά και πολύ κακοί. Η δεύτερη κατηγορία, οι κακοί, ενοχλούνται που δηλώνω Ελληνίδα. Τους λέω «γεννήθηκα στην Ελλάδα. Τι να κάνω; Να τη μισήσω; Αν δεν αγαπήσετε την πατρίδα μου, πώς θα αγαπήσω κι εγώ εσάς;». Αυτοί μου λένε «φύγε»! Για να με στεναχωρήσουν συμπληρώνουν: «Και οι Ελληνες δεν σε θέλουνε. Δεν έχεις ελληνική ιθαγένεια. Δεν ανήκεις πουθενά». Γι’ αυτό δεν μπορώ να τους πω κάτι πειστικό, αλλά πάντα κάτι βρίσκω.

Είχα φροντιστήριο και δίδασκα Ελληνικά. Τώρα τα διδάσκω στον σύλλογο που έχουμε ιδρύσει, που ονομάζεται Δουρίοπος. Εγώ χαίρομαι που κάνω αυτή τη δουλειά, που μαθαίνω Ελληνικά τα παιδιά. Νιώθω ότι προσφέρω έργο και με γεμίζει συναισθηματικά. Παίρνω σύνταξη δασκάλας. Ενενήντα ευρώ τον μήνα. Τι μπορώ να κάνω με αυτά τα χρήματα; Τίποτα. Τα παιδιά που έρχονται στον σύλλογο για να μάθουν Ελληνικά πληρώνουν δεκαπέντε ευρώ για ολόκληρο τον χρόνο. Τώρα έχω εξήντα μαθητές. Μακάρι να γίνουν περισσότεροι.


Η ΛΥΣΗ

Για να ξεπεραστεί το πρόβλημα με αυτό το κρατίδιο πρέπει πριν απ’ όλα η Ελλάδα να λύσει το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί στα παιδιά της. Να τα αναγνωρίσει. Να δώσει ιθαγένεια σε όσους την αξίζουν, τη θέλουν και τη δικαιούνται. Τότε θα καταλαγιάσει και το μίσος που νιώθουν πολλοί για τα κλειστά σύνορα στα οποία σκοντάφτουν εδώ και μισό αιώνα. Είναι δυνατόν η Ελλάδα να δίνει υπηκοότητα στον κάθε περαστικό, σε Αφγανούς, Πακιστανούς, Ινδούς και άλλους που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με τον Ελληνισμό και να την αρνείται σε όλους εμάς που ζούμε με αυτό το βάρος στην καρδιά; Αν γίνει τούτο το βήμα, τότε η σκοπιανή αντίσταση στη λύση θα καταρρεύσει από τα μέσα. Και αν οι κυβερνώντες των Σκοπίων δεν θελήσουν να κάνουν πίσω στο ζήτημα του ονόματος, τότε διακυβεύεται η ίδια η ύπαρξη του κρατιδίου. Θα πάρει ένα κομμάτι η Αλβανία, ένα η Βουλγαρία και η ιστορία θα τελειώσει.

ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ ΓΚΡΟΥΕΦΣΚΙ

Δεν είναι δημοκρατία αυτό το καθεστώς που κυριαρχεί στα Σκόπια. Δικτατορία είναι. Ελέγχει όλες τις θέσεις εργασίας. Αν δεν είσαι στο κόμμα και δεν έχεις δουλειά, δεν πρόκειται να βρεις. Αν έχεις δουλειά και δεν τους υποστηρίζεις, θα τη χάσεις. Πρέπει να μπεις στο κόμμα και να υπακούς στις εντολές τους. Να κάνεις ό,τι θέλει ο Γκρουέφσκι. Ακόμα και αυτός που έχει το φιλοσκοπιανό κόμμα στην Ελλάδα, αν τολμούσε να μετακομίσει στα Σκόπια, δεν θα την έβγαζε καθαρή. Θα τον είχανε κλείσει σε… ίδρυμα για ψυχικά αρρώστους. Υπάρχει φόβος στη χώρα. Και η μητέρα μου συχνά με καλεί στο τηλέφωνο και μου λέει «μη μιλάς, θα σε σκοτώσουν». Της απαντώ «ας με σκοτώσουν. Δεν είμαι δα και τόσο νέα. Θα ζω για την Ελλάδα κι ας πεθάνω γι’ αυτήν. Ετσι κι αλλιώς, όλοι πεθαίνουν κάποτε». Σημειωτέον, ο Γκρουέφσκι είναι Ελληνας στην καταγωγή. Νίκος Γκρούγιος λεγόταν ο παππούς του. Σχολείο τελείωσε στο Πρίλεπ και ήταν μακράν ο χειρότερος μαθητής. Ούτε το Α δεν ήξερε να γράψει. Φίλη μου ήταν δασκάλα του και είχε απελπιστεί με τις επιδόσεις του.

«Πικρή διαδικασία να σου σπάει η μύτη πάνω στις κλειστές πόρτες»

Υπάρχουν Ελληνες στα Σκόπια. Πρέπει να ανέρχονται σε 300.000. Ομως, δεν νιώθουν όλοι Ελληνες. Πώς να νιώσουν όταν επί τόσα χρόνια ήταν κλειστά τα σύνορα γι’ αυτούς; Το κακό είναι ότι έκλεισαν τα σύνορα και για όσους δήλωσαν Βούλγαροι το 1945 αλλά και για τους κομμουνιστές που έφυγαν το 1949. Μας βάλανε όλους στο ίδιο τσουβάλι. Το 1992 άνοιξαν τα σύνορα και μου έδωσαν την άδεια να έρθω για τρεις ημέρες. Μέσα σε αυτό το τριήμερο έπρεπε να πηγαίνω από το υπουργείο Εξωτερικών στο Εσωτερικών για να μου δώσουν τα δικαιώματά μου, την ιθαγένειά μου. Πικρή διαδικασία να σου σπάει η μύτη πάνω στις κλειστές πόρτες. Δεκαετίες προσπαθώ να πείσω το ελληνικό κράτος ότι είμαι Ελληνίδα. Γέρασα πια, κουράστηκα. Θα πάρουν όλοι οι άλλοι την ιθαγένεια κι εμείς όχι. Και οι Σκοπιανοί να σου λένε «δεν σ’ αγαπάνε οι Ελληνες. Δεν σε θέλουν». Εχω φτάσει σε σημείο να λέω ψέματα ότι έχω ελληνική ιθαγένεια. Μένω στο κέντρο του Πρίλεπ, όλοι με γνωρίζουν και είμαι δακτυλοδεικτούμενη. «Αυτή είναι, αυτή!» φωνάζουν εκείνοι που εχθρεύονται την Ελλάδα.

Κανείς από το ελληνικό κράτος δεν έχει ασχοληθεί μαζί μας, αν και είμαστε αρκετοί Ελληνες στην πόλη και στα γύρω χωριά. Ούτε το υπουργείο Εξωτερικών ούτε κάποια άλλη επίσημη αρχή. Υπάρχει ελληνική μειονότητα στα Σκόπια, αλλά ποτέ δεν το λένε. Θα ακούσετε ότι υπάρχουν Αλβανοί, λίγοι Σέρβοι και Τσιγγάνοι. Για Ελληνες δεν θα ακούσετε ποτέ. Θα μπορούσαμε να έχουμε βολευτεί. Θα μπορούσαμε να έχουμε γίνει Ευρωπαίοι πολίτες παίρνοντας βουλγαρικά διαβατήρια, αλλά δεν θέλουμε. Δεν είμαστε Βούλγαροι. Δεν πέσαμε από τον ουρανό, Ελληνες είμαστε και ζητάμε από την πατρίδα να μην μας αρνείται πλέον αυτό το στοιχειώδες.

Τηλεόραση και Μέγας Αλέξανδρος

Δεν παρακολουθώ συστηματικά τα τηλεοπτικά προγράμματα από τα κανάλια των Σκοπίων. Προτιμώ ελληνικά προγράμματα στη δορυφορική. Ομως, καμιά φορά μπαίνω στον πειρασμό και τους βλέπω να μιλάνε για τις διμερείς μας σχέσεις και αντιδρώ. Τηλεφωνώ στους υπευθύνους των εκπομπών και τους λέω ότι δεν το έχει η Ελλάδα το πρόβλημα αλλά τα Σκόπια που θέλουν να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ενωση και στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα είναι μέλος και των δύο οργανισμών. Επίσης, τους ρωτάω από πότε ανακάλυψαν τον Μέγα Αλέξανδρο. Τώρα τον ανακάλυψαν. Εγώ θυμάμαι τη γιαγιά μου που πέθανε εκατόν πέντε ετών να τραγουδάει το «Μακεδονία ξακουστή, του Αλεξάνδρου η χώρα». Και η μητέρα μου που έχει συμπληρώσει τα ογδόντα οκτώ χρόνια θυμάται που τραγουδούσε το «Μακεδονία ξακουστή» στο σχολείο. Η Ελλάδα πάντα τιμούσε τον Αλέξανδρο και τον αναγνώριζε. Οι Σκοπιανοί τον… υιοθέτησαν την τελευταία εικοσαετία. Δεν ξέρουν οι άνθρωποι τι είναι ο Αλέξανδρος, η Μακεδονία, η Θεσσαλονίκη, η Ολυμπιάδα, τίποτα! Εγώ τους τα εξηγώ με τον τρόπο μου στα μαθήματα και προσπαθώ να τους μεταδώσω την ιστορική αλήθεια. Οταν τους μαθαίνω ετυμολογία και την προέλευση πολλών λέξεων της γλώσσας τους, εντυπωσιάζονται με τον αριθμό των ελληνικών λέξεων που χρησιμοποιούν χωρίς να το γνωρίζουν. Ορισμένοι ενοχλούνται. Οι φανατικοί σε αυτή τη χώρα δεν θέλουν ούτε να ακούνε τη λέξη «Ελλάδα». Ενας μαθητής μου με ελληνική καταγωγή από την Εδεσσα σταμάτησε τα μαθήματα, όταν του είπα ότι, αν ισχυρίζεται ότι είναι Μακεδόνας, τότε αυτό συνεπάγεται ότι είναι Ελληνας. Οργίστηκε τόσο πολύ όταν το άκουσε, που δεν ξαναπάτησε στο μάθημα.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΑΚΟΣ

Πηγή: Espressonews.gr

Κάτω Ιταλία - Βόρειος Ηπειρος βίοι μη παράλληλοι

Ἀλήθεια, πόσες φορὲς ταξίδεψα στὴν Μεγάλη Ἑλλάδα καὶ στὴν Βόρειο Ἤπειρο, στὴν ἀρχὴ σὰν ἁπλὸς ταξιδιώτης, κατόπιν σὰν ἁπλὸς προσκυνητὴς ὡς μέλος τῆς ΣΦΕΒΑ καὶ τοῦ Μακεδνοῦ.
Αὐτὰ εἶναι ὁδοιπορικὰ ψυχῆς γιὰ ἕναν σὰν καὶ ἐμένα ποὺ ἔζησα μερικὰ χρόνια στὰ ξένα καὶ πόνεσα γιὰ τὴν Ἑλλάδα


Ὅποτε ἡ μοίρα μὲ καλεῖ, χωρὶς ἄλλη σκέψη ἐπισκέπτομαι τὰ Ἅγια αὐτὰ χώματα ὅπου πάτησαν Ἅγιοι, ἥρωες, φιλόσοφοι καὶ μάρτυρες.
Ἡ Μεγάλη Ἑλλάδα (Μάνια Γκρέτσια τὴν ὀνομάζουν οἱ Ἰταλοὶ) καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος (Ἀλβανία τὴν ὀνομάζουν κάποιοι ἀνιστόρητοι) εἶναι δύο περιοχὲς ἡ μία ἀντίκρυ στὴν ἄλλη.Τὶς χωρίζει μία λωρίδα θάλασσας τὸ Ἰόνιο. Ἑλληνικὰ μιλᾶν καὶ οἱ ἀπὸ ἐδῶ καὶ οἱ ἀπὸ ἐκεῖ.


Ὅμως οἱ Ἕλληνες τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας ἂν καὶ δὲν ἔχουν αὐτονομία, πέτυχαν νὰ ἔχουν δίγλωσσες ἐπιγραφὲς, ἀκόμη καὶ στὰ αὐτοκίνητα τῆς δημοτικῆς Ἀστυνομίας, νὰ μιλοῦν τὴν γλώσσα τῶν παππούδων τους, νὰ μαθαίνουν ἑλληνικὰ γράμματα, νὰ ἔχουν πολιτιστικοὺς συλλόγους καὶ νὰ τονίζουν τὴν ἑλληνικότητά τους χωρὶς νὰ φοβοῦνται ὅπως στὰ χρόνια τοῦ φασισμοῦ τοῦ Μουσολίνι.


Θυμᾶμαι χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια τοῦ φίλου Τζίορτζιο Φιλιέρι ἀπὸ τὸ χωριὸ Στερνατία: «Ἐμεῖς δὲν εἴμαστε ἕλληνες εἴμαστε ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ» μὲ κεφαλαῖα καὶ μοῦ τὸ τόνιζε αὐτό.


Ἐνῶ τὰ ἀδέλφια μας πέτυχαν αὐτὰ καὶ χαιρόμαστε, ὑπάρχουν καὶ τὰ ἀδέλφια μας τῆς Βορείου Ἠπείρου πού μὲ τόσους ἀγῶνες πέτυχαν τὴν Αὐτονομία μὲ τὸ αἷμα τους. Καὶ ὅμως ἀκόμα εἶναι οἱ κυνηγημένοι, εἶναι αὐτοὶ ποὺ καταπατοῦνται τὰ δικαιώματά τους κάθε τόσο. Βάζουν δίγλωσση ἐπιγραφὴ στὰ χωριά τους καὶ τὴν ἑπόμενη καῖνε τὴν ἑλληνικὴ ἐπιγραφή. Στὴν Εὐρώπη ὅμως ὑπάρχει καὶ τὸ δικαστήριο τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ποὺ καταγράφει, φτάνει ὅμως τὸ θέμα νὰ πάει ἐκεῖ ὄχι μόνον ἀπὸ ἕνα ἀλλὰ ἀπὸ πολλοὺς καὶ συνεχῶς. Ἴσως τότε καταλάβουν κάποιοι.


Γεωργόπουλος Ἰωάννης, Καθηγητὴς Φ.Α.


ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΒΗΜΑ

Από τον αγώνα των Πομάκων

Οι εκτιμήσεις των πολιτικών αναλυτών, ειδικευμένων στα θρακικά πράγματα, συγκλίνουν στο ότι ο πρόξενος Κομοτηνής κ. Μουσταφά Σαρνίτς, δεν απέδωσε τα όσα ανέμεναν οι προϊστάμενοί του στην Άγκυρα.

Ήδη, οι πρώτες δυσμενείς κριτικές ανεφάνησαν κατά τις περσινές εθνικές εκλογές, όπου ο κ. Σαρνίτς δεν πέτυχε τους στόχους, δηλαδή να εκλεγούν στη Θράκη τέσσερις μουσουλμάνοι βουλευτές της απόλυτης προτίμησης του τουρκικού Προξενείου. Είχαν μάλιστα περιέλθει τότε πληροφορίες στο θρακικό Τύπο, ότι επρόκειτο να αντικατασταθεί και να σταλεί στη Βουλγαρία (Φιλιππούπολη), όπου κι εκεί τα πράγματα είναι περίπλοκα.

Δεν μετατέθηκε πέρσι ο κ. Σαρνίτς, αλλά τα πράγματα χειροτέρευσαν γι’ αυτόν τώρα, γιατί πρόσθεσε και νέα αποτυχία, τον καταποντισμό της ευνοούμενης κ. Σιμπέλ Μουσταφάογλου, της οποίας ο συνδυασμός συγκέντρωσε 2.700 ψήφους στις δημοτικές εκλογές της Κομοτηνής, πολύ μικρό ποσοστό σχετικά με το προσδοκώμενο. Και προσπαθούν στο Προξενείο να εξακριβώσουν, τι ψήφισαν οι 4.000 Τούρκοι που μετέφεραν από την Προύσα.

Δεν θα παραστήσουμε το συνήγορο του κ. Σαρνίτς, αλλά θέλει πολλή δουλειά για να πετύχει η Άγκυρα το ποθούμενο γι’ αυτήν. Δεν γνωρίζουμε βέβαια ποιος είναι ο πήχης που τέθηκε. Αλλά, τόσο το τουρκικό ΥΠΕΞ, όσο και η ΜΙΤ, θα γνωρίζουν ασφαλώς τις ιδιαιτερότητες των μουσουλμάνων της Θράκης, αναλογικά μ’ αυτούς της Τουρκίας.
Δεν είναι μόνον, ότι το ένα τρίτο των εδώ μουσουλμάνων είναι Πομάκοι και Αθίγγανοι, οι οποίοι είτε εξ ανάγκης είτε εξ εκφοβισμού υποκύπτουν στις απαιτήσεις του τουρκικού Προξενείου. Είναι και ότι οι μισοί μουσουλμάνοι της Θράκης είναι Αλεβίτες, μετριοπαθείς και στοιχειωδώς εξευρωπαϊσμένοι θα λέγαμε. Επί δεκαετίες δε, έχουν επιρροές από τους Κεμαλιστές στρατιωτικούς της Άγκυρας. Το φανατικό Ισλάμ δεν τους ικανοποιεί και δεν είναι λίγοι που αντιλαμβάνονται ότι είχαν προγόνους χριστιανούς Έλληνες που εξισλαμίσθηκαν.

Υπάρχει όμως και τρίτος λόγος, εξίσου σοβαρός. Οι μουσουλμάνοι παρακολουθούν τουρκικούς τηλεοπτικούς σταθμούς (η εμβέλεια των ελληνικών σταθμών δεν καλύπτει όλες τις περιοχές της Θράκης, ούτε η ελληνική πολιτεία έχει φροντίσει γι’ αυτό). Διαβάζουν τουρκικό Τύπο και επισκέπτονται τακτικά την Τουρκία. Πολλοί έχουν και συγγενείς σ’ αυτήν. Είναι επομένως γνώστες της τραγικής κατάστασης που επικρατεί εκεί (ιδίως για τις γυναίκες), τόσο από την έλλειψη δημοκρατικών θεσμών, όσο και από την κακή ποιότητα ζωής. Επομένως, μπορούν να συγκρίνουν. Όσο δύσκολη κι αν είναι η ζωή στην Ελλάδα, είναι απείρως καλύτερη από αυτήν που τους ετοιμάζει η Άγκυρα δια του Σαρνίτς.

Δεν είναι λοιπόν εύκολος ο ταχύτατος εκτουρκισμός. Όχι ότι δεν προχώρησε αρκετά σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια, αλλά θέλει δουλειά ακόμη. Η Άγκυρα, πάντως, έχει σύμμαχο ελληνικά κόμματα, τα οποία της προσφέρουν απλόχερα τη βοήθειά τους, με αντάλλαγμα τις ψήφους που διαχειρίζεται το Προξενείο.

Αυτά, ως προς την τουρκική πλευρά. Το κλίμα όμως είναι βαρύ για τον κ. Σαρνίτς και ως προς τις σχέσεις του με τον ελληνικό παράγοντα. Παρά την ανεξήγητη ανοχή που δείχνει η ελληνική πλευρά, υπήρξαν περιπτώσεις που αντέδρασε, όταν το Προξενείο υπερέβη τα όρια. Προ μηνός, ο πολιτικός διευθυντής του ΥΠΕΞ κ. Τρ. Παρασκευόπουλος, προέβη σε διάβημα προς τον Τούρκο πρέσβη κ. Χ. Γκογκιούζ με αφορμή τη δραστηριότητα του κ. Μ. Σαρνίτς.

Όπως δημοσιεύθηκε στον ημερήσιο Τύπο, «ο Τούρκος πρόξενος είναι πολυπράγμων και πολύ συχνά η δραστηριότητά του υπερβαίνει τα όρια των αρμοδιοτήτων του. Είναι γεγονός ότι ο κ. Σαρνίτς έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια, έχοντας αναλάβει εργολαβικά και με ιδιαίτερο πάθος την «καθοδήγηση» της μειονότητας, προκαλώντας το κοινό αίσθημα στη Θράκη». Δεν είναι μόνον αυτά. Ο κ. Μουσταφά Σαρνίτς θα μας απασχολήσει πάλι σύντομα, πλην εάν μας προφτάσει η Άγκυρα και τον απομακρύνει.

Source : Voria.gr

New York rally in support of Greeks in FYROM

The Cyprus Action Network of America (CANA) played its part this week for the Hellenic Human Rights campaign, by organizing the first successful rally for the campaign opposite the US Mission to the UN in New York on October 27, 2008 during the mid-Manhattan lunch hours of 12 noon - 2 pm. The aim of the campaign, supported by a broad range of human rights, ethnic, advocacy, and Hellenic community based partners, is to ensure that the US State Department promptly and properly investigate human rights violations against Hellenes living in FYROM.

Throughout the meeting, attendees were asked by rally leaders to hold up their cellular phones, to immediately call the US Mission to the UN, and urge them to investigate human rights violations perpetrated against Hellenes in FYROM. Speakers included Pan-Macedonian President ,Professor Nina Gatzoulis, who presented on the human rights situation for Hellenes in Pelagonia citing important historical documents and reports.

With the aid of a stage and sound system, demonstrators chanted loud and proud the rally slogan “Shame on FYROM”. There were at least 8 presentations by women in our community, grass roots activist Georgina Strilakos Edwards a first-generation Greek spoke and led many of the Rally chants, Georgia remarked “the FYROM cause is very important to me because of the love and pride I have for my heritage. I am tired of reading FYROM-ian insults online towards the Greeks and the Greek community”. The FYROMite hate brought her to action, and she now activates others to our cause.

CANA activist and Hellenic poet and writer Sevasti Boutos shared the stage with the head of the Macedonian Studies Center, Nancy Biska to read the 12-point resolution to the United Nations member-states out loud. The 12-point resolution was also read aloud by CANA activist and famous philhellene of Chinese heritage Fotios Makritoxonis.

Ioannis Fidanakis the current President of the Pan-Thracian Union of America “Orpheus”, who holds the honor of being the youngest person ever elected President of a Hellenic organization in the tristate area, and quite possibly the whole country presented on racial discrimination and the human right to an ethnic identity.

The Hellenic-American community is uniting behind the cause of human rights for the oppressed Hellenes living in historic Pelagonia (currently southern FYROM). Supporter organizations for this Monday’s rally included the Pan-Macedonian Association USA, the Macedonian Studies Center, the Pan-Thracian Union of America “Orpheus”, the Brotherhood of Mani, and the Federation of Hellenic Societies.

Numerous attendees gave the 12-point resolution to officials of the US Mission to the UN, and were told “we are very aware of your presence, we are sending your concerns to Washington DC” and many US Mission officials remarked that they could hear us and see us from inside the offices of the US Mission to the UN. The Rally concluded peacefully with the reading of the poem “Macedonia Mother” by Sevasti Boutos, and the singing by all of the Hellenic National anthem.

Resolution to the United Nations member-states

• We demand that the citizens of FYROM may be free to declare their Greek origins in the census.
• We demand that citizens of FYROM who were forced by extreme regimes to change their last names into Slavic-sounding names, be unbound and unrestricted to go back to their original Greek names if they so desire.
• We demand the recognition of all Greek monuments which were unearthed in the ancient area of Pelagonia (now south FYROM).
• We demand the recognition of all Greek-Orthodox churches in the area of ancient Pelagonia (now south FYROM).
• We demand all attempts to modify Byzantine Orthodox monuments that bear Greek Byzantine writings, such as icons, to cease immediately.
• We demand that all Greek Orthodox Churches in the area of ancient Pelagonia (now south FYROM) be allowed to operate freely.
• We demand that the citizens of FYROM who claim Greek origins are free to worship in the Orthodox churches, which are under the Serbian Patriarchate, and to not be compelled to attend the schismatic, illegal, and not recognized by any Patriarchate church of the so-called “Macedonian” Orthodox Church.
• We demand the return or monetary compensation by the FYROM government to the descendants of the Greeks who unwillingly abandoned their ancestral homes, churches, schools and lands during the course of perilous times in the area, and to those whose properties were confiscated by extreme regimes in places such as Bitola, Gevgheljia, Krushevo etc.
• We demand that the Greek cemeteries that stand as silent witnesses of the Greek presence in the area, in places such as today’s Bitola, be recognized as such and preserved by the FYROM government as historic monuments.
• We demand that the Greek language be taught in public schools and financed through the FYROM government in areas where there is a demand.
• We demand that a name, other than “Macedonian,” is assigned for the official Slavonic language of Skopje. FYROM cannot monopolize the term "Macedonian" in an ethno-linguistic or national context. Historically and linguistically, the official Slavonic language of Skopje (which is akin to Serbian and Bulgarian) is distinctly different from the regional/local Slavonic-like oral dialects used by bilingual Greeks in Greece's border front Macedonian provinces.
• We demand that the Greek government issues passports to Greeks whose origins are traceable to the historic northern Macedonian regions of Pelagonia and Gevgheljia (now south FYROM) regardless of mother-tongue (i.e., Greek, Vlach, Slavonic-like local / regional dialects, or the official Slavonic language of Skopje).

Πομακικό κίνημα

Πολύ γρήγορα οι επικεφαλείς του πομακικού κινήματος κατανόησαν ότι οι εθνικοί συσχετισμοί δυνάμεων τοπικά και η ελληνική πολιτική στη Θράκη, όχι μόνο δεν θα βοηθούσαν το κίνημα αλλά αντίθετα με επιχειρήματα-προσχήματα που ευνοούσαν τον εκτουρκισμό των Πομάκων θα διευκόλυναν την αποδυνάμωσή του. Σύντομα οι ευρωπαϊκοί θεσμοί αναδείχθηκαν ως η μόνη διέξοδος όπου θα μπορούσαν να ζητήσουν την αναγνώριση στοιχειωδών πολιτισμικών δικαιωμάτων. Το 2001 ο πρόεδρος του ΚΠΕ Χαμδή Ομέρ, παρά τις πιέσεις και τις αντιδράσεις, φθάνει στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο και θέτει σε μία σειρά συναντήσεων με έλληνες και ξένους ευρωβουλευτές για πρώτη φορά σε ένα διεθνές πεδίο το θέμα του εκτουρκισμού των Πομάκων και της άρνησης του ελληνικού κράτους να αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητά τους. Οφείλουμε εδώ να σημειώσουμε τη μεγάλη υποστήριξη στο θέμα του πρώην ευρωβουλευτή κ. Γιάννη Μαρίνου, ο οποίος με πρωτοβουλία του προσκάλεσε το Δ.Σ. του ΚΠΕ στις Βρυξέλλες και στη συνέχεια τόσο ο ίδιος όσο και αργότερα ο ευρωβουλευτής κ. Σταύρος Ξαρχάκος, με ερωτήσεις τους έθεσαν με τον πλέον επίσημο τρόπο στο σώμα του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου (της Κομισιόν και του Συμβουλίου Υπουργών), το ζήτημα του εκτουρκισμού των Πομάκων. Στις 5.2.2002, σε μία ιστορική απάντηση η τότε αρμόδια για την Εκπαίδευση και τον Πολιτισμό στην Ε.Ε. επίτροπος κα Βίβιαν Ρέντινγκ απαντώντας σε ερώτηση του κ. Γιάννη Μαρίνου αναγνώρισε επίσημα την ύπαρξη των Πομάκων στην Ελλάδα και υπέδειξε ταυτόχρονα τρόπους για την χρηματοδότηση προγραμμάτων που αφορούν στη διδασκαλία των πομακικών. Η κα Ρέντινγκ ανέφερε μεταξύ άλλων «ο σεβασμός της πολιτιστικής και γλωσσικής ποικιλομορφίας είναι ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που πλέον έχει παγιωθεί στο άρθρο 21 του χάρτη θεμελιωδών Δικαιωμάτων [...] Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν διαθέτει οριστικά μεγέθη σχετικά με τον αριθμό των ομιλούντων τα πομακικά στην Ευρώπη [...] κάθε γλώσσα μπορεί να διδαχθεί στα σχολεία». Το πομακικό χάρη στις ενέργειες του ΚΠΕ, έχει ως ένα βαθμό γίνει γνωστό σε ευρωπαϊκό επίπεδο, και σύντομα θα τεθεί και σε άλλα διεθνή πεδία και εξειδικευμένους οργανισμούς.

Όμως οι πρωτοβουλίες αυτές δεν αρκούν από μόνες τους. Στη Θράκη υπάρχει μία πραγματικότητα την οποία είμαστε υποχρεωμένοι να σεβαστούμε. Οι Πομάκοι στη συντριπτική τους πλειοψηφία λειτουργούν κάτω από καθεστώς πίεσης, είναι εγκλωβισμένοι σε ποικιλόμορφες εξουσιαστικές σχέσεις και είναι δύσκολο στο δημόσιο λόγο τους να μεταφέρουν ή να ισχυριστούν ό,τι αναφέρουν στις ιδιωτικές τους συζητήσεις. Η κατοχύρωση συνθηκών ελεύθερης έκφρασης και ο εκδημοκρατισμός στο εσωτερικό όλων των μουσουλμανικών ομάδων, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για μια πολυεπίπεδη ανάπτυξη και είναι ευθύνη της πολιτείας και της κοινωνίας να συμβάλλουν σε αυτό. Διαφορετικά νομιμοποιούμε τα αποτελέσματα του πολιτισμικού αφανισμού και όταν οι ίδιοι οι Πομάκοι που βιώνουν βαθιά το σκηνικό κυρίαρχων/ υποταγμένων στην καθημερινή τους ζωή, φοβούνται να αναφέρουν το εθνώνυμό τους, τότε το ελληνικό πελατειακό σύστημα δικαιώνεται όταν ισχυρίζεται απολύτως υποκριτικά ότι «αφού οι ίδιοι δεν θέλουν να ονομάζονται Πομάκοι, εμείς δεν μπορούμε να τους ετεροπροσδιορίζουμε [ ...;] σεβόμαστε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού ...;».

Το γεγονός ότι οι Πομάκοι είναι μία μη αναγνωρισμένη νομικά μειονότητα σε συνδυασμό με την πλημμυρίδα των τουρκικών πολιτισμικών προτύπων που τους κατέκλυσε τις μεταπολεμικές δεκαετίες, τη στιγμή που το ελληνικό κράτος και οι τοπικές κοινωνίες ή τους υποτιμούσαν ή ακόμα τους τοποθετούσαν λόγω θρησκείας στην «απέναντι» πλευρά, αναδεικνύουν με μεγαλύτερη ενάργεια και άλλες πτυχές μιας ζοφερής πραγματικότητας. Είναι ενδεικτικό ότι μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μέχρι σήμερα ακόμη, ένα ποσοστό των πομακικών χωριών του νομού Ροδόπης (και εν μέρει της Ξάνθης) δεν έβλεπαν την πλειοψηφία των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών. Η τηλεοπτική τους ενημέρωση και ψυχαγωγία ήταν υπόθεση της τουρκικής τηλεόρασης (η οποία αρκετά χρόνια πριν από την ελληνική, εξέπεμπε δορυφορικά τα προγράμματά της). Οι Πομάκοι αναπόφευκτα γνώριζαν καλύτερα τα τεκταινόμενα στο εσωτερικό της Τουρκίας από κείνα της Ελλάδας. Οι επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις κατοίκων διαφόρων πομακοχωριών να τοποθετηθούν τηλεοπτικοί αναμεταδότες στα ορεινά, επειδή ακριβώς δεν ήταν ενταγμένες στο πλαίσιο των συναλλαγών τουρκικού εθνικισμού και εγχώριου ελληνικού πελατειακού συστήματος, έπεφταν στο κενό. Είναι χαρακτηριστικές οι σκηνές στο νομό Ροδόπης, όπου κάτοικοι με σπίτια μέσα σε χαράδρες (χωρίς τηλεοπτικό σήμα), ανέβαιναν στις κορυφές λόφων όπου υπήρχαν άλλα σπίτια γειτόνων τους με προνομιακή θέση, για να παρακολουθήσουν από κακής ποιότητας λήψεις, σπουδαία ή έκτακτα πολιτικά, κοινωνικά ή αθλητικά γεγονότα της Ελλάδας.

Οφείλουμε να επισημάνουμε εδώ ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οι εξελίξεις στο χώρο αυτό δεν θα είχαν τα χαρακτηριστικά που έχουν σήμερα, αν η ιστορική συγκυρία δεν διαμορφωνόταν από τη δράση ειδικά ενός ανθρώπου. Πρόκειται για τον επιχειρηματία Πρόδρομο Εμφιετζόγλου, ο οποίος συνέδεσε το όνομά του με τις ιστορικές στιγμές της αφύπνισης της πομακικής συνείδησης και αναπόφευκτα δέχθηκε τον μεγαλύτερο όγκο των αντιδράσεων από την πλευρά των πολεμίων της πομακικής ταυτότητας, εντός και εκτός Ελλάδας. Επί μια δεκαετία, χάρη στο αδιάλειπτο προσωπικό του ενδιαφέρον και στη βαθιά σχέση που ανέπτυξε με την ορεινή Ροδόπη και τους ίδιους τους Πομάκους, στο φιλανθρωπικό και πολιτιστικό έργο που κινητοποιήθηκε εξαιτίας του, μπορούμε σήμερα να μιλάμε για τους Πομάκους μέσα από μια άλλη οπτική γωνία. Η γέφυρα του Εχίνου, η επιδιόρθωση των σπιτιών των δασκάλων στην ορεινή Ξάνθη, η υλικοτεχνική υποδομή σε πολλά ορεινά σχολεία, το ελληνοπομακικό και το πομακοελληνικό λεξικό, η γραμματική, το αναγνωστικό της πρώτης δημοτικού, οι πρώτες συλλογές πομακικών τραγουδιών, η πρώτη πομακική εφημερίδα «Ζαγάλισα», η μεταφορά της πομακικής σε ζωντανές ραδιοφωνικές εκπομπές είναι ένα ελάχιστο μόνο δείγμα δράσεων που φέρουν τη σφραγίδα του μεγάλου φίλου των Πομάκων.

Σήμερα δεν είναι εύκολο να είσαι Πομάκος στη Θράκη. Είναι δύσκολο να το δηλώνεις δημόσια και ακόμα δυσκολότερο να διεκδικείς το δικαίωμα να αναγνωριστείς επίσημα ως τέτοιος. Αντίθετα, είναι ευκολότερο και πολιτικώς ορθότερο να επιλέξεις τον αυτοπροσδιορισμό Τούρκος, προκειμένου να εισέλθεις σε μία σφαίρα αναγνωρισμένων και σεβαστών από τους άλλους πολιτικών και πολιτιστικών δικαιωμάτων. Η διαχείριση της ταυτότητας Πομάκος αποκτά πλέον πολιτική σημασία και εναπόκειται στη δύναμη του κάθε μέλους ξεχωριστά να τη διαχειριστεί με όρους ψυχολογικούς, συνειδησιακούς ή ακόμα ωφελιμιστικούς. Αντίθετα, στην ίδια την Τουρκία οι Πομάκοι πρόσφυγες από την Βουλγαρία , όχι μόνο διατηρούν τη γλώσσα και τα έθιμά τους (ανατολική Θράκη, Κωνσταντινούπολη, Προύσα, Σμύρνη κ.α.), αλλά φαίνεται ότι έχουν θέσει και το ζήτημα της διδασκαλίας της γλώσσας τους, ώστε όταν ο υπουργός Παιδείας της Τουρκίας Νετζντέτ Τεκίν, ανακοίνωνε μέτρα εναρμόνισης της Τουρκίας με τα δεδομένα της ευρωπαϊκής Ένωσης, να δηλώσει μεταξύ άλλων ότι «δεν θα στραφούμε εναντίον κανενός ...;όπως διδάσκονται τα αγγλικά ...;εάν υπάρξει αίτημα (διδασκαλίας) για τις γλώσσες που μιλιούνται στην Τουρκία, κουρδικά, τσερκέζικα, πομάκικα ...;είμαι έτοιμος να ικανοποιήσω το αίτημά τους ...;» (εφημ. Χουρριέτ, 9 Αυγ. 2002).

Πιο πρόσφατο παράδειγμα ποινικοποίησης του αυτοπροσδιορισμού Πομάκος αποτελεί ο κ. Μουζαφέρ Καπζά, ο οποίος συμμετείχε ως υποψήφιος ευρωβουλευτής στις εκλογές της 7ης Ιουνίου 2004 στο ευρωψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ. Ο κ. Μουζαφέρ υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΚΠΕ και ένας εκ των συντακτών του πομάκικου λεξικού. Η υποψηφιότητά του προκάλεσε τη σφοδρή αντίδραση των μηχανισμών χειραγώγησης των μουσουλμάνων και επαναλήφθηκε πλέον το γνωστό σκηνικό που στήνουν οι αντιδραστικοί κύκλοι κάθε φορά που νιώθουν ότι κινδυνεύουν να χάσουν τον έλεγχο των εξελίξεων: κατευθυνόμενες διαμαρτυρίες, πιέσεις στα κόμματα, αντιπομακικά άρθρα, παρεμβάσεις σε επίπεδο προσωπικό και απειλές. Έφθασαν μάλιστα σε σημείο να απαιτήσουν από τον κ. Καπζά Μουζαφέρ να υπογράψει δήλωση μετανοίας θυμίζοντάς μας άλλες εποχές της Ελλάδας, να αποκηρύξει την ταυτότητά του και να δηλώσει ότι είναι Τούρκος. Στόχος είναι ένας και μοναδικός. Να δώσουν ένα ισχυρό μήνυμα στους συνειδητοποιημένους Πομάκους και στα κόμματα ότι όσοι ανακινούν το πομακικό ζήτημα θα υποστούν κυρώσεις και τα κόμματα πολιτική πανωλεθρία μεταξύ των μειονοτικών ψηφοφόρων οι οποίοι στους δύο νομούς Ξάνθης και Ροδόπης, αποτελούν ένα μεγάλο ποσοστό του τοπικού εκλογικού σώματος.

Το επίσημο ιδεολόγημα που κυριάρχησε τα τελευταία χρόνια στο μειονοτικό, επικαλείται την αυτονόητη ανάγκη ανάπτυξης του μουσουλμανικού πληθυσμού στο σύνολό του και την ισότιμη συμμετοχή στα αγαθά της παιδείας, στην οικονομική και κοινωνική ζωή του τόπου. Αυτό όμως που δεν είναι αυτονόητο και εκεί όπου υπάρχει τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας είναι τα ζητήματα που αφορούν στις ταυτότητες των μειονοτικών ομάδων και των ατόμων, και ιδίως εκείνων που παρά την αφομοιωτική πλημμυρίδα των δεκαετιών που παρήλθαν επιμένουν να αυτοαποκαλούνται Πομάκοι. Γι αυτούς η νέα πολιτική είναι το ίδιο παλιά, το ίδιο αφομοιωτική, όσο και στις ψυχροπολεμικές δεκαετίες. Πριν εμπλακούμε λοιπόν σε ατέρμονες και άγονες συζητήσεις για το απώτατο παρελθόν πρέπει πρώτα να ερμηνεύσουμε το παρόν, αφού κατά ένα παράδοξο τρόπο η γνώση μας για το σήμερα φαίνεται να είναι συχνά πολύ φτωχότερη από αυτήν για το χθες.

Είναι γνωστό ότι καμιά εθνική ή εθνοτική ταυτότητα δεν μένει αναλλοίωτη στο χρόνο. Στην περίπτωση των Πομάκων όμως δεν πρόκειται για μια φυσιολογική διαδικασία μετασχηματισμού του περιεχομένου μιας περιφερειακής πολιτισμικής ομάδας, η οποία ενσωματώνεται σε ευρύτερα κοινωνικά ή εθνικά σύνολα, αλλά αντίθετα, για το βίαιο αποτέλεσμα μιας θεσμικά και πολιτικά κατοχυρωμένης ρατσιστικής πρακτικής.

Εξαιτίας του παραπάνω σκηνικού συνέβη το εξής εκπληκτικό: να περιληφθεί μέσα στα όρια του ελληνικού κράτους μια ομάδα που στις αρχές του 20ου αιώνα στη συλλογική της συνείδηση η λέξη Ελλάδα ήταν συνώνυμο της ελευθερίας και εν τέλει η ίδια η Ελλάδα (ως συντεταγμένη εξουσία και ως κοινωνία) κατάφερε, μέσα από μία σειρά στάσεων και πρακτικών, να τους καλλιεργήσει αρνητικά συναισθήματα και να διευκολύνει η ίδια την διαδικασία αφανισμού της.

Το ελληνικό κράτος, μέσα από παλαιοκομματικές λογικές και πελατειακές σχέσεις, είναι σήμερα δέσμιο ενός ιδιότυπου ρατσισμού και μιας προκλητικής πομακοφοβίας, που προσβάλλει την αξιοπρέπεια κάθε σκεπτόμενου πολίτη.

Δρ Αντώνης Λιάπης

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! ΟΙ ΠΟΜΑΚΟΙ ΔΕΝ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΤΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΘΩΜΑΝΟΥΣ

Σχόλιο της Ζαγάλισα: Η εφημερίδα μας δημοσιεύει σήμερα ένα σπουδαίο άρθρο-αποκάλυψη του συνεργάτη μας κ. Ιμάμ Αχμέτ, όπου για πρώτη φορά ανατρέπεται με ιστορικές αποδείξεις, η θεωρία του προωθούσε ανέκαθεν ο τουρκικός εθνικισμός στη Θράκη, ότι δηλαδή οι Οθωμανοί διέδωσαν το ισλάμ στην περιοχή και άρα οι Πομάκοι εξισλαμίστηκαν από τους Τούρκους. Πρόκειται για ακόμη ένα μεγάλο ψέμα. Όπως αποδεικνύει ο κ. Ιμάμ Αχμέτ το ισλάμ ήρθε στη Θράκη πολύ πριν τους Οθωμανούς, από σοφούς δασκάλους (σούφι) της μεγάλης σχολής του Χορασάν, οι οποίοι διέδωσαν το ισλάμ στην αραβική και περσική γλώσσα και όχι στα Τουρκικά. Πολύ αργότερα, θεολογικά βιβλία και κείμενα μεταφράστηκαν στα οθωμανικά. Οι Τούρκοι όχι μόνο δεν διέδωσαν το ισλάμ στα Βαλκάνια, αλλά αντίθετα εμπόδισαν την εξάπλωσή του εξαιτίας της βίας που χρησιμοποιούσαν. Πριν από αυτούς, οι μεγάλοι δάσκαλοι του Χορασάν (μέσα από αυτούς γεννήθηκε ο Aλεβιτισμός και διαδόθηκε σε όλη τη χερσόνησο του Αίμου) κέρδισαν τις καρδιές των λαών των Βαλκανίων με την αγάπη και την καλοσύνη τους. Άρα, οι όσοι αδελφοί Πομάκοι υπερηφανεύονται για τα διάδοση του ισλάμ από τους οθωμανούς, ζουν μέσα σε ένα ψέμα και θα έπρεπε να ντρέπονται για τους οθωμανούς, διότι έβλαψαν το ισλάμ, αφού το μετέτρεψαν από θρησκεία αγάπης, σε θρησκεία πολέμου και αίματος. Ήταν λογικό όλοι οι χριστιανοί να τους μισούν μέχρι και σήμερα.

 

Η Μουσουλμανική θρησκεία έχει τρεις μεγάλες σχολές διάδοσης του Ισλάμ. Η μία είναι του Χιτζάζ [Σαουδική Αραβία, Υεμένη, βόρεια Αφρική μέχρι και Ισπανία]. Η άλλη είναι της Κιούφα [Ιράκ, Ιράν, Πακιστάν και Ινδίες] και τέλος, η μεγάλη Σχολή του Χόρασαν [Καύκασος Μικρά Ασία, Κεντρική Ασία και Βαλκάνια.]. Η Σχολή του Χιτζάζ ήκμασε τον 7ο και το 8ο αιώνα και έφθασε μέχρι την Ανδαλουσία. Η Σχολή της Κιούφα ήκμασε από τον 8ο μέχρι τον 11ο αιώνα και εξισλαμίστηκαν Μέση Ανατολή, Ινδονησία, περιοχές της Ινδίας, Πακιστάν, Αφγανιστάν και οι περισσότερες περιοχές της νοτιοανατολικής Ασίας. Τον 11ο αιώνα και μέχρι το τέλος του 14ου αιώνα ήκμασε η Σχολή του Χόρασαν. Οι δάσκαλοι (σούφι) του Χόρασαν [Horasan Erenleri] επί τέσσερις αιώνες επικράτησαν πλήρως στον Ισλαμικό κόσμο και διέδωσαν το ισλάμ από το Σινικό Τείχος μέχρι την κεντρική Ευρώπη.

 

Οι πόλεις Μπουχάρα, Σαμαρκάνδη, Τασκένδη και Ασκαμπάτ ήταν κέντρα επιστήμης, αστρονομίας και πολιτισμού. Ο μεγάλος φιλόσοφος Αχμέτ Γιεσεβή, ο Φαραμπή που μετέφρασε Αριστοτέλη και Πλάτωνα και πολλούς άλλους αρχαίους Ελληνες φιλόσοφους [την εποχή εκείνη τα αρχαία Ελληνικά διδάσκονταν μόνο στην Μπουχάρα], ο μεγάλος ιατρός Ίμπνι Σίνα που θεωρείται στην Ανατολή εφάμιλλος του Ιπποκράτη, ο Μεβλανά, ο Χατζή Μπεκτασή Βελή, ο Χατζή Μπαϊράμ Βελή μεγάλοι ποιητές, θεολόγοι και σοφιστές, ο Μπουχαρή, ο Τιρμιζή και ο Εμπού Δαβούτ οι μεγάλοι θεολόγοι και ερμηνευτές του Κορανίου και της επιστήμης των Χαντίς και χιλιάδες άλλοι επιστήμονες μεσουράνησαν, ενώ η Ευρώπη βίωνε τον Μεσαίωνα.

 

Περί το 1322 μ.Χ. οι Χόρασαν Ερενλερί με επί κεφαλής τον μαθητή του Χατζή Μπεκτασή Βελή, Σαρή Σαλτίκ, αντιγράφοντας τη μέθοδο του Κύριλλου και του Μεθοδίου που δίδαξαν τον χριστιανισμό και την κυριλλική στους Σλάβους, έφθασαν στη σημερινή Τιμισουάρα της Ρουμανίας, όπου ο κυβερνήτης της περιοχής, ονόματι Mercuea, τους δέχθηκε και ανέθεσε να διδάξουν το Ισλάμ στην επικράτεια του. Ο Σαρή Σαλτίκ στην κυριολεξία άγιος άνθρωπος και πολύ μορφωμένος, μιλούσε και έγραφε επτά γλώσσες. Το Ευαγγέλιο το ήξερε τόσο καλά όσο και το Κοράνιο. Έψελνε το Ευαγγέλιο στην αρχαία Ελληνική γλώσσα αφήνοντας άφωνους τους ιερωμένους της ορθόδοξης εκκλησίας. Δημιούργησε στενές φιλίες με όλους τους ορθόδοξους χριστιανούς ιερωμένους της περιοχής και αργότερα όλων των Βαλκανίων, προκειμένου να καταπολεμήσουν τους επιδρομείς σταυροφόρους του Πάπα, πάντα υπό την ανοχή και πότε υπό την αδυναμία του Βυζαντινού κράτους που είχε περιοριστεί γύρω από την Κωνσταντινούπολη.

 

Στην αρχή ασπάστηκαν την ισλαμική θρησκεία οι χωρικοί, οι νομαδικές φυλές, οι Γιουρούκοι. Πολλοί Πομάκοι ήταν ακόμη σαμανιστές και ασπάστηκαν από τους πρώτους την νέα θρησκεία, ακολούθησαν οι Αλβανοί και οι Βόσνιοι. Στην ενιαία τότε Θράκη κατοικούσαν πολλοί Πομάκοι.

 

Από το 1322 μ.Χ. μέχρι το 1430 μ.Χ. σχεδόν όλοι οι Πομάκοι της Θράκης ασπάστηκαν την ισλαμική Θρησκεία. Στην αρχή με τον Σαρή Σαλτίκ και αργότερα με τον Χατζή Μπαϊράμ Βελή.

 

Την εποχή εκείνη στα Μάλγαρα και στην Καλλίπολη γράφτηκαν σπουδαία συγγράμματα της ισλαμικής θρησκείας όπως τα Μωχαμεντιγιέ, Αχμεδιέ και Ενβάρουλ Ασικίν, από τους αδελφούς Αχμέτ και Μωχαμέτ Μπιτζάν (στη Περσική γλώσσα, που αργότερα τα μετάφρασαν και στην Οθωμανική).

 

Ήταν τέτοιο το πνεύμα του εξισλαμισμού και της ιδέας ότι θα σώσουν τους ανθρώπους, ώστε ο Χατζή Μπαϊράμ Βελή, στην επιστροφή του από τα Βαλκάνια και περνώντας από την Καλλίπολη συνάντησε τον μαθητή του Αχμέτ Μπιτζάν το 850 έτος Εγίρας, ο οποίος είχε ολοκληρώσει την συγγραφή των παραπάνω βιβλίων και του είπε: καλύτερα να εξισλάμιζες έναν άνθρωπο και να τον έσωζες παρά να απασχολιόσουν με την συγγραφή αυτών των βιβλίων. Με αυτό ήθελε να δηλώσει πόση αξία είχε ο εξισλαμισμός, παρά να υποτιμήσει την συγγραφή βιβλίων. Φωτοτυπίες των βιβλίων σας παραθέτουμε.

 

Δεν είναι αλήθεια ότι οι Πομάκοι δεν είχαμε Γραφή. Η διάδοση του Ισλάμ δεν μπορούσε να γίνει προφορικά. ΄Όπως ο Κύριλλος και Μεθόδιος, μαζί με τον χριστιανισμό δίδαξαν την Κυριλλική, που είχε Βυζαντινούς χαρακτήρες, έτσι και οι Πομάκοι έμαθαν την Αραβική Γραφή, που ήταν γλώσσα γραφής όλων των λαών της Ανατολής, Αράβων, Ιρανών, Οθωμανών, Αφγανών και των λαών της Κεντρικής και Νότιο-Ανατολικής Ασίας. Εγώ, που είμαι απόφοιτος δύο Μεδρεσέδων [Ιεροσπουδαστηρίων], διδάχθηκα στην Αραβική γραφή και μάλιστα οι δάσκαλοί μας δεν επιτρέπανε την Λατινική γραφή που είχε η Τουρκία από το 1928. Τα αναγνωστικά του Δημοτικού και του Ιεροσπουδαστηρίου τα έχουμε ακόμα. Οι ηλικιωμένοι στην ορεινή περιοχή διαβάζουν και γράφουν ακόμα αυτή την γραφή.

 

Το 1362 μ.Χ. επί Σουλτάνου Μουράτ Α΄ οι Οθωμανοί Τούρκοι εισέβαλαν στα Βαλκάνια αρχικά από την Καλλίπολη (και από αλλού στη συνέχεια), με τον πασά Λαλά Σαχίν, τον Χατζή Ιλμπέη και Εβρενός κυρίευσαν την χώρα των ΤΡΑΣ δηλ. την Θράκη [έτσι την αναφέρει η Παγκόσμια Ιστορία των Οθωμανών στον Δ ΄ Τόμο σελ. 387], όπου κατοικούσαν πολλοί Πομάκοι.

 

Μέχρι τότε τις περιοχές που κυρίευαν άνευ μάχης δεν τις λεηλατούσαν. Η Θράκη και τα Βαλκάνια λεηλατήθηκαν. Κυνήγησαν τους μεγάλους Αλεβήτες δασκάλους και πατέρες του τάγματος του Χατζή Μπεκτασή Βελή, πολλούς τους κρέμασαν ή τους έσφαξαν και έτσι σταμάτησε ο εξισλαμισμός των Βαλκανίων. Μέχρι τότε, οι άγιοι του Χόρασαν [Horasan Erenleri] κυρίεψαν τις καρδιές των λαών των Βαλκανίων με την αγάπη τους. Αντίθετα, οι Οθωμανοί ήρθαν και κυρίεψαν με τα όπλα τα Βαλκάνια, αλλά δεν κατάφεραν να κατακτήσουν τους λαούς. Οι λεηλασίες και οι βαριοί φόροι ήταν το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Οθωμανών Τούρκων.

(τεύχος 33, Σεπτέμβριος 2009)

ΤΟ ΠΟΜΑΚΙΚΟ ΖΑΛΟΓΓΟ

Ως γνωστόν τα δημοτικά τραγούδια είναι τα τραγούδια του λαού. Μέσα από τα δημοτικά τραγούδια οι απλοί άνθρωποι των παλιότερων εποχών είχαν την ευκαιρία να τραγουδήσουν για τα βάσανα, τους πόνους, τις χαρές, τις λύπες τους κτλ. Κοινό σημείο στη δημοτική ποίηση των βαλκανικών λαών είναι τα δημοτικά τραγούδια εναντίον των Τούρκων κατακτητών. Η βαρβαρότητα των Τούρκων δεν περιοριζόταν μόνο στις σφαγές γυναικόπαιδων και γερόντων. Οι Τούρκοι κατακτητές βίαζαν τις γυναίκες και πολλές από αυτές τις έπαιρναν με το ζόρι μαζί τους. Όσες γυναίκες ακολουθούσαν με το ζόρι τους Τούρκους κατακτητές αντιμετώπιζαν έναν καθημερινό σωματικό και ψυχικό βιασμό.

 

Για να αποφύγουν όλα αυτά τα βάσανα πολλές Πομάκισσες πήραν την ηρωική απόφαση να πέσουναπό τους ψηλούς βράχους των βουνών και να σκοτωθούν, παρά να ατιμαστούν από τους βάρβαρους Τούρκους κατακτητές. Οι βράχοι αυτοί έμειναν στη συνείδηση του λαού μας ως Μόμτσκι Κάμεν – Βράχος του Κοριτσιού. Κάτι αντίστοιχο με το ελληνικό Ζάλογγο όπου και εκεί οι Ελληνίδες προτίμησαν τον ηρωικό θάνατο παρά την ατίμωση. Αυτές οι θυσίες όμως πέρασαν και στα τραγούδια του λαού. Ένα πομακικό δημοτικό τραγούδι που εκφράζει αυτή την ηρωική πράξη των Πομακισσών είναι και το «Μάνα μου, δικιά μου μανούλα – Μάητσσιμκο μόγιε μάητσσιμκο».

 

Αυτό το δημοτικό τραγούδι η Ζαγάλισα το αφιερώνει σε όλους εκείνους τους Πομάκους Γενίτσαρους που θεωρούν ντροπή να είναι Πομάκοι και ..ευτυχία να είναι «Τούρκοι». Είναι πραγματικά ανώμαλο να χαίρεσαι που οι παππούδες και οι γιαγιάδες σου σφάχτηκαν και βιάστηκαν από τους Τούρκους και εσύ να λες ότι είσαι Τούρκος. Αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία. Το ne mutlu türküm diyene όταν λέγεται από Πομάκο αποτελεί ντροπή και προσβολή της μνήμης των νεκρών μας. Αλήθεια ο ιμάμης Αμέτ (Μέτε) από το Ωραίον τι λέει για αυτήν την ιστορική πραγματικότητα; Τι έχει να πει για τους προγόνους του που σφάχτηκαν και για τις γυναίκες που βιάστηκαν από τους Τούρκους; Μήπως το θεωρεί ευλογία; Θα είχε ενδιαφέρον ο Αμέτ να βγει δημόσια και να πει τη γνώμη του για τις γυναίκες που βιάζονταν και για αυτές που αποφάσισαν να πέσουν από τους βράχους…

 

Δυστυχώς όπως έχουμε ξαναγράψει στη Ζαγάλισα εκείνες οι γυναίκες είχαν πιο πολλά κότσια από πολλούς άντρες Πομάκους σήμερα, οι οποίοι φοβούνται και τον …ίσκιο τους.

 

Για αυτό σήμερα όλοι πρέπει να παραμερίσουμε τους ραγιαδισμούς και τους Γενίτσαρους και να αντικαταστήσουμε το προσβλητικό γενοκτονικό σύνθημα των τούρκων με την πομακική λαλιά και αλήθεια: Είμαστε περήφανοι που ήμαστε Πομάκοι!!

Πηγη : Εφημερίδα Ζαγάλισα

Ο Ελληνισμός των Σκοπίων

Κατά την απογραφή του 1941, η οποία έγινε με ευθύνη των Γερμανικών στρατευμάτων κατοχής, και άρα είναι πλέον αντικειμενική, επί συνόλου 800.000 πληθυσμού κατεγράφησαν 100.000 Έλληνες το γένος, Χριστιανοί Ορθόδοξοι στο θρήσκευμα, δηλαδή το 12% του πληθυσμού.

     Η απογραφή του 1951 δίνει 158.000 ελληνικό στοιχείο. Εξ αυτών 25.000 είναι Έλληνες γηγενείς κάτοικοι Μοναστηρίου, 100.000 βλαχόφωνοι Έλληνες (Γκρέκ), 3.000 Έλληνες Σαρακατσαναίοι και 32.000 Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου. Ήτοι το 18% του εξ 900.000 (τότε) πληθυσμού. Τα στοιχεία αυτά ενόχλησαν τις αρχές των Σκοπίων οι οποίες υποχρέωσαν τους 100.000 Έλληνες να δηλώνονται «Μακεδόνες» ή το πολύ «Βλάχοι».

     Τα απογραφικά στοιχεία του 1961 και 1971 είναι απολύτως ασαφή από την προσπάθεια των Σκοπιανών να μειώσουν τη δύναμη των Ελλήνων.

     Με την απογραφή όμως του 1991 αποκαθίσταται εν μέρει η αλήθεια. Παρ΄ότι δεν κοινοποιήθηκαν λεπτομερή απογραφικά στοιχεία, εν τούτοις στον αντιπολιτευόμενο τύπο δημοσιεύθηκαν πληροφορίες περί του ότι ποσοστό μεταξύ 12 και 18% εδήλωσε ότι έχει ελληνική εθνική συνείδηση. Δηλαδή περίπου 250.000 επί συνόλου 2.200.00 κατοίκων. Όλοι αυτοί είναι εκείνοι οι οποίοι είχαν εξαναγκασθεί στο παρελθόν να δηλώσουν «Μακεδόνες» ή «Βλάχοι» ή «Γιουγκοσλάβοι». Είναι αυτοί που στην πραγματικότητα είναι «Γηγενείς Έλληνες». «Βλάχοι», «Σαρακατσαναίοι» και «Πολιτικοί Πρόσφυγες».

     Αυτός ο εξαναγκασμός των κατοίκων της χώρας αυτής οι οποίοι διέθεταν ελληνική εθνική συνείδηση, να προσδιορίζονται ως Μακεδόνες, Βλάχοι, Γιουγκοσλάβοι, Σαρακατσαναίοι κ.λ.π. είχε ως σκοπό τη διάκριση αυτών από τα Σλαβικά φύλα τα οποία κυριαρχούσαν στο κρατίδιο αυτό από της εποχής του Τίτο, και τα οποία συνιστούσαν, όπως ακόμη και σήμερα, την άρχουσα τάξη των Σκοπίων. Απλή ανάγνωση των ονομάτων και των επιθέτων της διοικούσης ελίτ (Γκρικόρωφ, Τσεβρενκόφσκυ, Γκρουέφσκυ κ.λ.π.) πείθει και τους πλέον κακόπιστους και αφελείς περί της Σλαβικής καταγωγής της κυβερνώσης τάξεως. Και είναι απορίας άξιον πως οι ιθύνοντες του κρατιδίου αυτού απαρνούνται την καταγωγή των και κατ΄ακολουθίαν την συγγένειά των με τα Σλαβικά φύλα της Ανατολικής Ευρώπης.

     Σε αντίθεση όμως με τους διωγμούς των Ελλήνων της Τουρκίας, οι διωγμοί των Ελλήνων των Σκοπίων δεν έλαβαν ποτέ έκταση γενοκτονίας. Οπωσδήποτε οι Έλληνες και λόγω των χαρισμάτων της φυλής, διακρινόμενοι στις τοπικές κοινωνίες, επέσυραν πάντοτε τον φθόνο των αλλοφύλων, αλλά στην περίπτωση των Σκοπίων και λόγω της εγγύτητος προς την βόρειο Ελλάδα το φρόνημα των γηγενών ιδίως Ελλήνων δεν κατέστη δυνατόν να καταβληθεί.

     Υπάρχει συνεπώς σήμερα αναντιρρήτως ελληνισμός στα Σκόπια. Αυτός θα πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος μας. Θα πρέπει να ενισχυθεί παντοειδώς. Οικονομικώς, ηθικώς, πολιτιστικώς, εθνικώς. Το Κράτος μας έχει τους μηχανισμούς να καταγράψει τους γηγενείς Έλληνες, τους Βλάχους Έλληνες, τους Σαρακατσαναίους Έλληνες, τους πολιτικούς πρόσφυγες Έλληνες και να σταθεί δίπλα τους. Να στηρίξει το φρόνημά τους. Εάν διατηρούμε ελπίδες ότι με την ένταξη της Τουρκίας στην Ενωμένη Ευρώπη τα τυχόν υπολείμματα Ελληνισμού και Κρυπτοχριστιανών θα διασωθούν και θα ανακάμψουν από την χειμερία νάρκη αιώνων, στην περίπτωση των Σκοπίων μία συμπαγής τεράστια μειονότητα με Ελληνική εθνική συνείδηση αδιακρίτως ονομασίας (Μακεδόνες, Βλάχοι, Σαρακατσαναίοι κ.λ.π.) επωφελουμένη των ελευθεριών του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, θα επανέλθει στο Ελληνικό Έθνος, όπως τούτο συμβαίνει με τους Έλληνες των απανταχού της γης πολιτισμένων Κρατών.

Έλληνες των Σκοπίων και συνθήκη 1913 για τα σύνορα στα Βαλκάνια.

Πριν ξεκινήσουν οι Βαλκανικοί πόλεμοι το 1912, είχαν προηγηθεί κάποιες συμφωνίες μεταξύ των κρατών της Βαλκανικής σχετικά με το μοίρασμα των εδαφών μετά την παύση των πολεμικών επιχειρήσεων. Πρώτες οι Σερβία - Βουλγαρία υπέγραψαν σύμφωνο επιθέσεως εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ακολούθησαν μετά συμφωνίες μεταξύ Ελλάδας - Βουλγαρίας, Ελλάδας - Σερβίας μέσα στις οποίες συμφώνησαν ότι θα πάρει ο καθένας ότι έχει προλάβει να καταλάβει κατά την ημέρα κατάπαυσης του πυρός.
Έτσι την ημέρα κατάπαυσης η Ελλάδα βρέθηκε με νέα εδάφη όλα μα ΟΛΑ Ελληνικά.Μέσα λοιπόν σε αυτά ήταν η Βόρειος Ήπειρος και η άνω Μακεδονία μέχρι το Μοναστήρι με όλα τα εδάφη τους και τους κατοίκους τους Έλληνες, ενώ τα Σκόπια (πόλις) είχαν προλάβει να τα καταλάβουν οι Σέρβοι. Μέχρι εδώ όλα καλά για την Ελλάδα. Μετά άρχισαν τα δύσκολα, όταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την οριοθέτηση των συνόρων, επενέβησαν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής(όλοι "φίλοι" της Ελλάδας). Η πίεση ήταν τόσο μεγάλη προς την Ελλάδα που αναγκάστηκε να δεχτεί να εγκαταλείψει λες και ήταν ηττημένη τη Βόρεια Ήπειρο και το Μοναστήρι και να δεχτεί τα σημερινά σύνορα αφήνοντας αλύτρωτους τους Έλληνες αυτών των περιοχών!!
Σε αντάλλαγμα χρυσώνοντας το χάπι παραχώρησαν τα νησιά του Αιγαίου (τα οποία υπόψιν τα είχε ελευθερώσει έτσι κι αλλιώς ο Ελληνικός Στόλος που κυριαρχούσε σε όλο το Αιγαίο).
Τότε οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου επειδή οι τότε μεγάλες δυνάμεις(μια από αυτές η Ιταλία) ίδρυσαν με το έτσι θέλω την Αλβανία κόβοντας εδάφη από το Μαυροβούνιο,τη Σερβία και την Ελλάδα, σήκωσαν μόνοι τους τη Σημαία κήρυξαν αυτονομία και για τρία περίπου χρόνια είχαν το δικό τους κράτος, το οποίο δυστυχώς χάθηκε στη δίνη του πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Όσο για τους 'Ελληνες του Μοναστηρίου βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη πάλι σε ξένη χώρα. Επειδή η Σερβία ήταν σύμμαχος και φίλη χώρα,αλλά και γιατί μετά τον εμφύλιο οι διωγμένοι κομμουνιστές από την Ελλάδα βρέθηκαν πολλοί από αυτούς στην περιοχή του σημερινού κρατιδίου(στους οποίους είχε αφαιρεθεί η Ελληνική υπηκοότητα,αλλά και η περιουσία τους) δεν γινόταν και δεν γίνεται καμμία κουβέντα ότι υπάρχουν!!!!!!!!!!!!!!
Και μιλάμε για Έλληνες που στην απογραφή που έκαναν το 1991 στην ΠΓΔΜ δήλωσαν και καταγράφηκαν κάπου 300.000 άνθρωποι.

 

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΟΦΩΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Με τον όρο Αρβανίτες ονομάζονται οι πρώην αλβανόφωνοι Έλληνες της Αλβανίας, οι οποίοι, λόγω των αναστατώσεων στη Βαλκανική, τον 13ο αι. μετακινήθηκαν εκούσια ή ακούσια σε διάφορες άλλες χώρες της περιοχής ενώ πολλοί από αυτούς καταληξαν σε περιοχές της Ελλάδας.  

       Εκεί  έγιναν γνωστοί με το όνομα Αρβανίτες - τους το έδωσαν οι γηγενείς -, ως προερχομένων από το Αρβανο, όπως έγινε  και με άλλους εποίκους Βατικι-ώτες, Σοφικί-τες, Σπετσιώτες, Υδραίους κ.λπ. Αφομοιώθηκαν με τους ντόπιους, και ακόμη πολέμησαν μαζί τους εναντίον των Τούρκων. Διατήρησαν μόνο το γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο σταδιακά εξαλείφθηκε, ενώ πολιτιστικά, κοινωνικά και εθνικά αφομοιώθηκαν πλήρως, αποκτώντας όπως και οι Βλάχοι,  ατόφια ελληνική εθνική συνείδηση και αυτοπροσδιορίστηκαν  ως Έλληνες.

         Υπάρχουν σαφέστατες ενδείξεις  ότι οι Αρβανίτες μιλούσαν  μια πρωτοελληνική-πελασγική (και άρα αρκαδική) διάλεκτο, ενώ οι παραδόσεις τους χάνονται στα βάθη της Ελληνικής Αρχαιότητας, που παρ’ όλη τη σημασία τους κανένας ιστορικός δεν ερεύνησε, όπως έπρεπε. Γιατί εν ολίγοις, κανένας δεν ξέρει ακριβώς ούτε τι σημαίνει η λέξη «Αρβανίτης»!  Ας αρχίσουμε λοιπόν, από αυτό ακριβώς: πόθεν το «Αρβανίτης»;

     Την ονομασία  αυτή αναφέρει πρώτη  η Αννα η Κομνηνή   στο βιβλίο της  «Αλεξιάδα».

    Πολλές είναι οι μελέτες που  μιλούν για την πόλη «Άρβανο» της Βορείου Ηπείρου, ως σημείο αναφοράς ενός πληθυσμού που  μετακινήθηκε από εκεί και ήρθε και μετοίκησε στην Ελλάδα, γύρω στον 12^ο, 13ο και 14ο  αι. μ.Χ.  Πολλοί είναι όμως οι Αρβανίτες στην Ελλάδα που δεν έχουν ως τόπο καταγωγής ούτε την Ήπειρο, ούτε το συγκεκριμένο  «Άρβανο» αλλά παραδόξως άλλα «Αρβάντ», πόλεις με το ίδιο όνομα δηλ., τις οποίες δεν αναφέρει καμία μελέτη!

      Έτσι, προκύπτει το εξής ερώτημα: ποιο ήταν το μητροπολιτικό «Άρβανο» ή «Αρβάντ»; Ήταν στην Ήπειρο το μητροπολιτικό κέντρο ή το Άρβανο της Ηπείρου ήταν μια πελασγική περιοχή, όπως τόσες άλλες;

      Τα ταξίδια των Αρκάδων, απογόνων του Γενάρχη Πελασγού, προς την Ιταλία, τη Γαλλία, τον Πόντο, την Ηπειρο, την Τουρκία και την Κύπρο, είναι ιστορικά καταγεγραμμένα και οι αποικίες τους γνωστές. Αυτό που δεν έχει ερευνηθεί όσο θα έπρεπε είναι τα ταξίδια των Αρκάδων στον Νότο, στην αρχαία Αίγυπτο και στην περιοχή της Παλαιστίνης.

     Πολλοί λίγοι γνωρίζουν ότι η αρχαία Αίγυπτος ονομαζόταν «Αρκαδία» την εποχή των Πυραμίδων, ενώ η περιοχή της Παλαιστίνης είχε σωρεία πελασγικών πόλεων, εκ των οποίων μία πόλη με το όνομα «Αρβάντ» ήταν επικεφαλής μιας συνομοσπονδίας που ήκμαζε ως ελληνικό εμπορικό κέντρο για πάνω από 500 χρόνια!

       Στην αρχαία Φοινίκη, λοιπόν, μια περιοχή του σημερινού Λιβάνου, υπήρχε η πόλη Αρβάντ, η πόλη  που έδωσε το όνομά της, σε πολλούς από τους Έλληνες τους  ονομαζόμενους παλαιότερα «Πελασγούς» ή «Λέλεγες» , δηλ. τους Αρκάδες και τους Λάκωνες. Το Αρβάντ ή Αραβάντ (πελασγική διάλεκτος) ή Άραδος (αττική διάλεκτος) - (Arvad ή Arwad ή Aradus), ήταν πόλη-λιμάνι βορείως της Τρίπολης , και 2 χλμ. μόλις από την ακτή της Συρίας. Η συγκεκριμένη  Τρίπολη είναι αρχαία πόλη (την οποία οι Άραβες ονομάζουν Tarabulus), και βρίσκεται στο βορειοδυτικό Λίβανο. Αποτελεί λιμάνι στη Μεσόγειο και ως εκ τούτου άνθιζε το διαμετακομιστικό εμπόριο κυρίως φρούτων και βαμβακιού. Οι Λιβανέζοι πιστεύουν ότι έχει ιδρυθεί μετά το 700 π.Χ., επειδή δεν αναφέρεται μέχρι τους Περσικούς χρόνους οπότε και εμφανίζεται ως πρωτεύουσα της Φοινίκης και συγκεκριμένα της ομοσπονδίας Τύρου, Σιδώνος  και Αρβάντ. Η πόλη έχει άνθηση  με τους Σελευκίδες και με τους Ρωμαίους αυτοκράτορες. Το 638 μ.Χ. περνάει στους Άραβες και το 1109 μ.Χ. στους σταυροφόρους οι οποίοι όμως καταστρέφουν την μεγάλη βιβλιοθήκη της πόλης .

      Έτσι, το Αρβάντ, ήταν το σπουδαιότερο βόρειο κέντρο των «Φοινίκων» κατά τους Λιβανέζους ιστορικούς, των Ελλήνων Πελασγών όμως, όπως πραγματικά ήταν. Για πολλά χρόνια προ Χριστού, ήταν πρωτεύουσα της Φοινίκης, και από εκεί προήλθε η λέξη «Αρβανίτης»  με φωνήεντα ανάμεσα στα σύμφωνα της λέξης. Αλλά ως μια δυναμική πρωτεύουσα, είχε σχέσεις με όλα τα Αρβάντ ή Άρβανα: Το Αρβάντ της Γαλλίας , (στην περιοχή της Τουλούζης, στην νότια Γαλλία, είναι γνωστό ότι εκεί υπήρχαν Αρκαδικές αποικίες. Η ίδια η Μασσαλία ήταν ελληνικό λιμάνι.), το Αρβάντ του νοτίου Ιράν. Στις περιοχές δηλ. όπου υπήρχαν Πελασγοί. Η ιστορία διδάσκει ξεκάθαρα πώς μεταφέρθηκε η πρωτεύουσα από την Ήπειρο στη Φοινίκη, σε κάποια δύσκολη συγκυρία: όταν μετά τη βασιλεία του Πύρρου, η περιοχή της Ηπείρου παρήκμασε και έγινε πεδίο συνεχών πολεμικών συγκρούσεων (μετά το 240 π.Χ.), τότε η πρωτεύουσα της Ηπείρου μεταφέρθηκε και πάλι στην Φοινίκη. Οι Ηπειρώτες, πολέμησαν λίγο αργότερα κατά της Ρώμης, αλλά νικήθηκαν από τον Aemilius Paullus, το 167 π.Χ., ο οποίος μετέφερε χιλιάδες σκλάβους στη Ρώμη.

         Αιώνες πριν, ο δρόμος Ήπειρος-Φοινίκη, είχε γίνει αντίστροφα, στην περίπτωση του Κάδμου, ο οποίος από τη Φοινίκη «πέρασε» στην Ήπειρο όπου και πέθανε στη Βουθόη. Ο βίος του και η ιστορική του πορεία (Θήβαις κλπ.) φανερώνει την ενότητα ενός αρχαϊκού κόσμου που ήταν Πελασγικός, όπου η Ήπειρος ήταν η «Απείρω Ταν»:

                 

  Νόμισμα της Ηπείρου, του 238 π.Χ. και παλαιότερα. Εικονίζεται ο Δωδωναίος Ζευς στεφανωμένος με φύλλα βελανιδιάς. Στην πίσω πλευρά εικονίζονται δύο κεραυνοί σε σχήμα αναστρόφων «Ε» και η λέξη «ΑΠΕΙΡΩΤΑΝ».

       Αλλά το «κλειδί» για την ιστορική έρευνα είναι η περιβόητη επίκληση του Αχιλλέα  στον Δωδωναίο Δία, που όμως είναι «Πελασγικός»:

   «Ζευ άνα, Δωδωναίε, Πελασγικέ, τηλόθι ναίων, Δωδώνης μεδέων δυσχειμέρου` αμφί δε Σελλοί σοί ναίουσ’ υποφήται ανιπτόποδες χαμαιεύναι». (Ομήρου, Ιλιάς, Π, 233-235).

    Αυτό που μαρτυρεί ο Αχιλλέας, με την επίκλησή του στον Δία, είναι ότι ο βασιλεύς (άνα) των Ελλήνων, είναι Πελασγικός και βρίσκεται μακριά (τηλόθι). Ο Δίας, λατρεύεται στην Ήπειρο, έχει συζευχθεί την Διώνη, αλλά δεν βρίσκεται εκεί. Σε ποια μακρινή περιοχή βρίσκεται;

      Το όνομα του Αρβάντ της περιοχής της Φοινίκης μαρτυρεί που βρίσκεται ο Πελασγικός Δίας: το άλλο όνομα του Αρβάντ, είναι Άραδος και οι κάτοικοί του λέγονται Αράδιοι.

                Ήπειρος. Νόμισμα του 234-168 π.Χ. Εικονίζεται μπροστά η Διώνη και στην  πίσω πλευρά η λέξη AΠEΙPΩTAN ανάμεσα σε τρίποδα και σε  δάφνινο στεφάνι.

      «Άρα  Διός» σημαίνει «περιοχή του Διός», συνεπώς περιοχή ελεγχόμενη από Έλληνες. Είναι Πελασγοί γιατί το Αρβάντ είναι η πόλη Αράδ της Παλαιάς Διαθήκης και είναι πολύ αρχαιότερο από τους Εβραίους του Μωϋσή που έρχονται στην περιοχή γύρω στο 1200 π.Χ. και διεκδικούν το δικαίωμα συγκατοίκησης από τον Πελασγό βασιλέα της περιοχής:

      « Και ήκουσεν ο Χανανείς βασιλεύς Αράδ ο κατοικών κατά την έρημον, ότι ήλθε Ισραήλ οδόν Αθαρείν, και επολέμησε προς Ισραήλ οδόν Αθαρείν, και καταπροενόμευσεν εξ αυτών αιχμαλωσίαν. Και ηύξατο Ισραήλ ευχήν Κυρίω και είπεν’ εάν μοι παραδώς τον λαόν τούτον υποχείριον, αναθεματιώ αυτόν και τας πόλεις αυτού. Και εισήκουσε Κύριος της φωνής Ισραήλ και παρέδωκε τον Χανανείν υποχείριον αυτού, και ανεθεμάτισεν αυτόν και τας πόλεις αυτού και επεκάλεσεν το όνομα του τόπου εκείνου Ανάθεμα…(Παλαιά Διαθήκη, «Αριθμοί»,κεφ. ΚΑ’ παρ. 1-4).

                 

Το παραπάνω νόμισμα είναι αργυρό τετράδραχμο (137-126 π.Χ.). Η γυναίκα που εικονίζεται είναι η θεά Τύχη (Tyche), η οποία φορά ως κορώνα τα «Τείχη». Στην πίσω πλευρά, η θεά Νίκη (Nike) κρατάει κλαδί φοίνικα. Τόσο οι ομόηχες λέξεις «Τύχη» και «Τείχη», όσο και οι –επίσης ομόηχες- λέξεις «Φοίνικας» που παραπέμπει στην «Φοινίκη» είναι ελληνικές. Τα δήθεν «φοινικικά» γράμματα αναφέρουν την ελληνική λέξη «Αραδίων», που φυσικά είναι οι κάτοικοι της Αράδου (Αρβάντ) και τα γράμματα αριστερά αποτελούν την γραμματική απεικόνιση του έτους κυκλοφορίας του νομίσματος.

       Χαναάν (Khanaan) είναι η αρχαϊκή ονομασία της περιοχής που ανήκε η Άραδος, το Αράδ της Παλαιάς Διαθήκης, το τόσο μισητό στους Εβραίους του Μωϋσή και στους ραββίνους που έγραψαν εκτός από το βιβλίο των Αριθμών και το βιβλίο της Γενέσεως (Κεφ. Θ, παρ. 18-27), αφού και εκεί ομιλούν για τον «επικατάρατο» Χαναάν, τον εγγονό του Νώε. Είναι προφανές, ότι υπάρχει μίσος για τις Ελληνικές-πελασγικές φυλές που κατοικούσαν την Γη της Επαγγελίας, προ Μωϋσέως, αλλά στα γεγονότα αυτά θα αναφερθούμε σε άλλο άρθρο. Εδώ θα πούμε, ότι οι ιστορικοί δεν έχουν δώσει επίσημη ερμηνεία στο όνομα «Χαναάν» και το κατατάσσουν στα «αγνώστου» προελεύσεως. Όμως, οι πρώτες αναφορές του ονόματος αυτού γίνονται σε προϊστορικούς χρόνους, κατά την 3^η  χιλιετία π.Χ. Η πρώτη γραπτή αναφορά γίνεται τον 18^ο αι. π.Χ. σε κείμενο που βρέθηκε στα ερείπια της Σουμεριακής πόλης Mari, με την οποία προφανώς είχε σχέση στα πλαίσια της λειτουργίας των πόλεων-κρατών, το οποίο ίσχυε εκείνη την εποχή. Γύρω στην 2^η χιλιετία π.Χ. το ίδιο όνομα ανευρίσκεται σε μια επαρχία της Αιγύπτου, η οποία είναι δυτικώς παραθαλάσσια (στη Μεσόγειο) και συνορεύει στο βορρά με τον Λίβανο, στα ανατολικά με την κοιλάδα του Ιορδάνη και στο νότο με μια νοητή γραμμή που περιλαμβάνει τη Νεκρά Θάλασσα και τη Γάζα. Αυτή η περιγραφή δίνεται και στη Βίβλο (Παλαιά Διαθήκη, Αριθμοί, 34.1–12). Όλες αυτές οι περιοχές όμως είναι πελασγικές. Υπήρχαν επτά φύλα που αποτελούσαν τότε τον πληθυσμό της ευρύτερης περιοχής και περιγράφονται στην Παλαιά Διαθήκη (Δευτερονόμιο 7:1): «τον Χετταίον και Γεργεσαίον και Αμορραίον και Χαναναίον και Φερεζαίον και Ευαίον και Ιεβουσαίον…». Οι κάτοικοι της περιοχής «Χαναάν» έμειναν γνωστοί στην ιστορία ως «Φοίνικες», και σε τρείς τουλάχιστον περιπτώσεις φαίνεται ότι είναι λαός πελασγικής καταγωγής:

·        «Γιαβάν» ή «Γιαβάς» στην εβραϊκή λέγονται οι Έλληνες. Άρα οι «Ιεβουσαίοι» είναι Έλληνες.

·         «Χάναζ’» λέγεται στην πελασγική (στην αρβανίτικη διάλεκτο), η «Σελήνη». Άρα, όταν ομιλούμε για «Χανανίτες» ομιλούμε για «Σέλληνες» (Έλληνες). Το σύμβολο της ημισελήνου έχει βρεθεί σε ελληνικά νομίσματα της περιοχής, και επιβεβαιώνει ότι υπάρχει σχέση μεταξύ «Χαναάν» και «Χάναζ»

·        Η πελασγική Πελοπόννησος, ονομάζεται από τους Αρβανίτες «Αμορέ» (Amoree) και «Μορέας» ή «Μοριάς». Η γεωγραφική συνέχειά της στην Παλαιστίνη είναι αδιαμφισβήτητη αφού η ίδια η Ιερουσαλήμ (πόλη με ελληνικό όνομα – η πόλη του Ιερού των Σολύμων), χτίστηκε πάνω σε λόφο με το όνομα «Μοριά». Άρα, οι «Αμορραίοι» δεν είναι παρά Πελασγοί   «Μοραϊτες».

        Αλλά δεν θα επεκταθούμε περισσότερο. Το Αράδ ή Αρβάντ έχει μια ιστορία από την εποχή του Νώε και αυτό είναι αρκετό για να επιμείνουμε στο να λεγόμαστε Αρβανίτες, σε πείσμα αυτών που θέλουν να ξεχάσουμε ότι αφήσαμε ένα ακόμη κράτος (το Ισραήλ) να δημιουργηθεί σε Ελληνικά Εδάφη. 

Οι τουρκόφωνοι Έλληνες (Γκαγκαούζοι/Γκαγκαβούζηδες)

Πριν  καιρό κυκλοφόρησε ένα πολύ καλό βιβλίο από τον Χρήστο Κοζαρίδη με τίτλο "Εμείς οι Γκαγκαβούζηδες". Γενικά είναι άγνωστη η ιστορία των ξενόφωνων Ελλήνων (αλβανόφωνων, σλαβόφωνων, βλαχόφωνων, τουρκόφωνων) και εδώ και πολλές δεκαετίες έχει ξεκινήσει μια διαδικασία σταδιακής διαγραφής της ιστορίας τους, με την συναίνεση των απογόνων αυτών των ομάδων.

Το βιβλίο αυτό, το οποίο αποτελεί προϊόν επταετούς έρευνας του συγγραφέα κινείται ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση: αναδεικνύει την ξεχασμένη ιστορία των τουρκοφώνων Ελλήνων του βορείου Έβρου. Ο Κοζαρίδης δεν κινείται στον φτηνό και ανέξοδο δρόμο του εθνολαϊκισμού, γράφει συνετά και νηφάλια και έτσι το αποτέλεσμα είναι ένα σοβαρό βιβλίο, χρήσιμο και απαραίτητο σε όσους μελετούν το φαινόμενο της εθνογένεσης και σε όσους θέλουν να μελετήσουν άλλη μια περίπτωση ξενόφωνων Ελλήνων. Παραθέτω από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

ΓΚΑΓΚΑΒΟΥΖΗΔΕΣ-ΓΚΑΓΚΑΟΥΖΟΙ

Οι Γκαγκαβούζηδες καταγράφονται στην ιστορία ως ένα θρακικό φύλο με ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, είναι τουρκόφωνοι χριστιανοί. Στην Ελλάδα η πλειοψηφία τους είναι πρόσφυγες από την επαρχία Χάφσα της Αδριανούπολης και από χωριά της Βουλγαρίας. Για πρώτη φορά εντοπίζονται στα παράλια του δυτικού Ευξείνου Πόντου, μεταξύ της Βάρνας και του Δούναβη, στη Δοβρουτσά. Η τύχη και η πορεία τους στο χρόνο ταυτίστηκε με την πορεία του ελληνισμού των Βαλκανίων.
Στην εποχή του Βυζαντίου αποτελούσαν τους ΑΚΡΙΤΕΣ των βόρειων συνόρων της αυτοκρατορίας. Τα χρόνια της οθωμανικής επέλασης ήταν ο τελευταίος λαός στην ενδοχώρα των Βαλκανίων που υποδουλώθηκε το 1394-8. Σε αυτά τα δύσκολα χρόνια θεωρούμε πως έχασαν την ελληνική γλώσσα, όπως την έχασε και η πλειοψηφία του υπόδουλου ελληνισμού. Αντίθετα διατήρησαν με φανατισμό την θρησκεία τους που αποτελούσε και τον συνδετικό
κρίκο με τον υπόλοιπο ελληνισμό.
Στους Ρωσοτουρκικούς πολέμους συμμετέχουν με ενθουσιασμό στις πολεμικές επιχειρήσεις στο πλευρό των Ρώσων. Συμμετέχουν με ενθουσιασμό στα επαναστατικά γεγονότα της Μολδοβλαχίας και αντιμετωπίζουν την οργή των οθωμανικών στρατευμάτων. Τα χωριά τους λεηλατήθηκαν και πυρπολήθηκαν, οπότε αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Οι περισσότεροι μετακινήθηκαν προς την Βεσσαραβία (σημερινή Μολδαβία-Αυτόνομη Δημοκρατία της Γκαγκαουζίας), όπου ζουν μέχρι σήμερα. Ένας μεγάλος αριθμός μετακινήθηκε νότια, στην Βόρεια και Ανατολική Θράκη στην επαρχία της Χάφσας.
Ακολουθώντας τη μοίρα του υπόλοιπου ελληνισμού της Ανατολής το 1924 πήραν και πάλι το δρόμο της προσφυγιάς. Η εγκατάσταση τους αυτή τη φορά στα ελληνικά εδάφη ήταν μόνιμη. Μέχρι και σήμερα υπάρχουν και προσπαθούν να διατηρήσουν τον ιδιαίτερο πολιτισμό τους, ένα γνήσιο θρακιώτικο πολιτισμό.
Κανείς δεν μπορεί να τους το αντιστρέψει.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕς ΤΗς ΚΟΡΣΙΚΗς

Το Καργκέζε (Cargèse la Grecque) είναι μία κοινότητα στην δυτική ακτή της Κορσικής που ιδρύθηκε από Μανιάτες πρόσφυγες το β’ μισό του 17ου αιώνα. Οι Κορσικανοί μπορούν να θεωρηθούν εκγαλλισμένοι Ιταλοί. Η ενσωμάτωση του νησιού στη Γαλλία πραγματοποιήθηκε το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα· η μοναρχία άφησε στους κατοίκους αυτονομία σημαντική. Μετά τα γεγονότα όμως του 1789, επιβλήθηκε στους Κορσικανούς έντονος ρυθμός αποβολής των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών τους. Οι εκδηλώσεις διαμαρτυρίας δυναμικών στοιχείων του πληθυσμού για ανεξαρτησία από τη Γαλλία δεν είναι σπάνιες (το 1988 ζητήθηκε επίσημα ανεξαρτησία απο τους Κορσικανούς αλλά το γαλλικό κράτος την αρνήθηκε).

Σύμφωνα με το άρθρο του Δημ. Μιχαλόπουλου (Βήμα, 15 Φεβ 1998) μέρος των κατοίκων τού ούτως ειπείν Καργκέζε είναι ελληνικής καταγωγής. Το σχετικό ζήτημα είναι πια τελείως ξεκαθαρισμένο. Σε αντίθεση, πράγματι, με τους ελληνόφωνους τηςΚάτω Ιταλίας, για τους οποίους κανένας δεν είναι βέβαιος κατά πόσον βρίσκονται εκεί από αρχαιοτάτων χρόνων ή από την εποχή της Εικονομαχίας (το δεύτερο φαίνεται πιο λογικό), οι Έλληνες ομογενείς του κορσικανικού χωριού είναι από τη Μάνη
 Εφυγαν ­ καθώς εναργώς αφηγείται στο σχετικό με αυτήν την τελευταία βιβλίο του ο Πάτρικ Λι Φέρμορ πάλι ­ το δεύτερο μισό του 17ου αιώνα, έφθασαν στην Κορσική και ύστερα από σκληρές συγκρούσεις με τους ντόπιους εγκαταστάθηκαν τελικώς και βρήκαν ηρεμία στο Καργκέζε. Μιλούσαν εκεί τα ελληνικά της πρώτης τους πατρίδας ως και τις πρώτες δεκαετίες του αιώνα μας. Στη συνέχεια υιοθέτησαν τα κορσικανικά και φυσικά τα γαλλικά. Κατά τα τελευταία χρόνια, κύμα νοσταλγικό της Ελλάδας έχει κατακλύσει το χωριό: πολλοί, απόγονοι Πελοποννησίων και μη, μελετούν τη γλώσσα μας σε ρυθμούς εντατικούς, έρχονται εδώ, στέλνουν τα παιδιά τους για σπουδές στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και με κάθε τρόπο προσπαθούν να ξαναζωντανέψουν τους παλιούς δεσμούς.


Λίγες ημερομηνίες της ιστορίας του Καργκέζε από το http://www.corsica.net/cargese/
Οι πρόγονοι των Ελλήνων του Καργκέζε κατάγονταν από το Βοίτυλο ή Οίτυλο της Λακωνίας.
1663: Διαπραγματεύσεις μεταξύ του αιδεσιμότατου Παρθένιου Καλκανδή, επισκόπου Οιτύλου και της κυβέρνησης της Γένοβας διήρκεσαν 12 χρόνια. Τελικά αποφασίστηκε να παραχωρηθεί στους πρόσφυγες η περιοχή της Παόμιας, 50 χλμ βόρεια του Αζάκιο (Ajaccio – Αιάκιο) έναντι ενός μικρού αντιτίμου, με την προϋπόθεση ότι οι Έλληνες θα αναγνώριζαν τα πρωτεία του Πάπα.

1665: Αφού οι διαπραγματεύσεις προχώρησαν ικανοποιητικά, ο αιδεσιμότατος Καλκανδρής, ο οποίος συνόδευε τους Έλληνες μαζί με 6 μοναχούς, ευχαρίστησε την κυβέρνηση της Γένοβας στις 25 Ιουνίου.

1675: Καθώς η επιτροπή των Στεφανοπουλέων ικανοποιήθηκε με τους όρους των διαπραγματεύσεων, ένα συμβόλαιο υπογράφτηκε στις 25 Σεπτεμβρίου με τον καπετάνιο Ντανιέλ του πλοίου “Saviour” το οποίο θα μετέφερε σε 10 μέρες 800 πρόσφυγες είτε στο Λιβόρνο είτε στη Γένοβα όπου θα παρέμεναν για λίγο. Το κόστος του ταξιδιού για τους Έλληνες κανονίστηκε στα 5 ρεάλια (ένα ρεάλι=25 σέντς), που θα πληρώνοντα όταν θα έφταναν. Οι Οιτυλιώτες επιβιβάστηκαν στις 3 Οκτώβρη 1675 στον “Σωτήρα” όμως το πλοίο έφτασε στο προορισμό του την 1η Γεναρη του 1676. Από τους 800 πρόσφυγες, οι 120 πέθαναν στη διάρκεια του ταξιδιού.
1676: Στις 13 Φεβρουαρίου οι αρχές της Γένοβας ανέκριναν τον αιδεσιμότατο Παρθένιο σχετικά με τους λόγους του εκπατρισμού τους. Πριν την αναχώρηση των Οιτυλιωτών για την Κορσική οι προαναφερόμενες αρχές ιταλοποίησαν όλα τα επίθετα αντικαθιστώντας τις καταλήξεις -ακης σε -acci, π.χ. Παπαδάκης σε Papadacci.
Στις 14 Μαρτίου 3 γενοβέζικες γαλέρες έπιασαν σε ένα ακαθόριστο σημείο κοντά στην Παόμια, το οποίο ίσως ήταν ο μικρός όρμος “dei Monachi” (των Μοναχών) που σήμερα ονομάζεται ακτή Forni.
Το όνομα Παόμια (Paomia) προέρχεται από την ιταλική λέξη pavore που σημαίνει παγώνι. Την Παόμια αποτελούσαν 5 χωριουδάκια το Pancone, το Corona , το Rondolino, το Salici και το Monte-Rosso που χτίστηκαν από τους Έλληνες σε ένα χρόνο.